Film gerçekten çok iyi bununla ilgili yorumlarda çok var ama ben iki başrolünde yan karakterlerinde oyunculuğuna bayıldım bir süredir odak sorunu yaşayan biri olarak pür dikkat izledim bunda oyuncuların etkisi çok büyük
Hamnet uyarlaması, görsel dünyasıyla ne kadar etkileyici görünürse görünsün, hikayenin ruhunu oluşturan o en vurucu kısımları eksik bıraktığı gerçeğini ne yazık ki değiştirmiyor. Özellikle Will’in Agnes’e "gitmeme izin verme" diye adeta yalvardığı, geri geri yürüyerek kopamadığını gösterdiği o mistik ve sarsılmaz bağı filmde tam olarak hissedememek büyük bir kayıp; yapım, bu derin kader birliğini sanki sadece "hamile kaldı diye evlenmek zorunda kalmışlar" gibi sığ bir düzleme indirgemiş. Bunun yanı sıra Agnes’in hem kendi üvey annesinden hem de kayınvalidesinden yıllarca çektiği o ağır aile içi baskının ve çilelerin gösterilmemesi, karakterin metanetini ve yalnızlığını eksik bırakıyor. Çocukların babalarını yılda sadece bir-iki kez görebildikleri o büyük mesafenin ve babasız büyümenin yarattığı boşluğun yeterince işlenmemesi bir yana; kitabın en can alıcı noktası olan o "isimsiz acı" vurgusunun atlanması ise tam bir hayal kırıklığı. Eşi ölene dul, anne babası ölene yetim denirken, ikiz... Devamı
Hamnet uyarlaması, görsel dünyasıyla ne kadar etkileyici görünürse görünsün, hikayenin ruhunu oluşturan o en vurucu kısımları eksik bıraktığı gerçeğini ne yazık ki değiştirmiyor. Özellikle Will’in Agnes’e "gitmeme izin verme" diye adeta yalvardığı, geri geri yürüyerek kopamadığını gösterdiği o mistik ve sarsılmaz bağı filmde tam olarak hissedememek büyük bir kayıp; yapım, bu derin kader birliğini sanki sadece "hamile kaldı diye evlenmek zorunda kalmışlar" gibi sığ bir düzleme indirgemiş. Bunun yanı sıra Agnes’in hem kendi üvey annesinden hem de kayınvalidesinden yıllarca çektiği o ağır aile içi baskının ve çilelerin gösterilmemesi, karakterin metanetini ve yalnızlığını eksik bırakıyor. Çocukların babalarını yılda sadece bir-iki kez görebildikleri o büyük mesafenin ve babasız büyümenin yarattığı boşluğun yeterince işlenmemesi bir yana; kitabın en can alıcı noktası olan o "isimsiz acı" vurgusunun atlanması ise tam bir hayal kırıklığı. Eşi ölene dul, anne babası ölene yetim denirken, ikizi ölen bir çocuğun dilde bile bir karşılığının olmayışını anlatan o sarsıcı tespiti perdeye taşımamak, hikayenin yas duygusunu çok eksik ve yüzeyde bırakmış. Karakterlerin iç dünyasındaki bu hayati katmanlar ve o derin sadakat duygusu ıskalandığı için, ortaya çıkan yapım ne yazık ki duygusal anlamda hep bir parça yarım hissettiriyor.
Acıyı karşılama, yas tutma herkeste farklı şekilde tepkilere davranışlara sonuçlara sebep olabilir herkes kendine özgü yaşar bunu. Kitaptan uyarlama da olsa bu çok iyi yansıtılmış.
Teknik açıdan her şey üst seviyedeydi.
Son sahnede filme özel bestelenmiş özgün bir müzik kullanılsaydı bence daha iyi olurdu.
Dram ağırlıklı olsa da film birçok duyguyu barındırıyor ve bunu bence çok ustaca sergiliyor. Bu kadın gerçekten iyi bir yönetmen her filminde bunu daha da hissettiriyor.
Bayıldım. Olduğu hâliyle, trajediyi köpürtmeden bizi hırpalamasının dışında sinematografiye bayıldım. Çünkü filmdeki ölümleri bir yok oluş değil, bir döngü gibi sunulmasını harika bir görsel anlatıya dayandırmış.
Orman cadısının kızı Agnes'in tıpkı ana rahmine benzer bir boşlukta, bir cenin gibi yatışı mükemmel bir açılış sahnesiydi. Bana göre yaşam ve ölümün doğadaki döngüyle müthiş uyumunu şiir gibi anlatmış yönetmen. Şahini gömdüklerinde sahneyi korkutucu bir manzara olarak değil, ölü bedenin doğayla kusursuz bütünleştiği bir formda kurgulamış. Filmin başında gördüğümüz o ulu ağacın civarındaki vulva girişine benzer çukurun, tiyatro dekoruna yansıyan temsilinden geçiyor Hamnet sonda. Yani bir döngüye doğru yürüyor. Doğa doğuruyor, doğa alıyor; ama hiçbir şey kaybolmuyor. Yüzyıllarca sürecek bir döngü. Ve yüzyıllarca sürecek bir uğurlama. Bu bencesi tabii. Son zamanlarda bir filmin beni böyle etkilemesine ayrıca sev... Devamı
Bayıldım. Olduğu hâliyle, trajediyi köpürtmeden bizi hırpalamasının dışında sinematografiye bayıldım. Çünkü filmdeki ölümleri bir yok oluş değil, bir döngü gibi sunulmasını harika bir görsel anlatıya dayandırmış.
Orman cadısının kızı Agnes'in tıpkı ana rahmine benzer bir boşlukta, bir cenin gibi yatışı mükemmel bir açılış sahnesiydi. Bana göre yaşam ve ölümün doğadaki döngüyle müthiş uyumunu şiir gibi anlatmış yönetmen. Şahini gömdüklerinde sahneyi korkutucu bir manzara olarak değil, ölü bedenin doğayla kusursuz bütünleştiği bir formda kurgulamış. Filmin başında gördüğümüz o ulu ağacın civarındaki vulva girişine benzer çukurun, tiyatro dekoruna yansıyan temsilinden geçiyor Hamnet sonda. Yani bir döngüye doğru yürüyor. Doğa doğuruyor, doğa alıyor; ama hiçbir şey kaybolmuyor. Yüzyıllarca sürecek bir döngü. Ve yüzyıllarca sürecek bir uğurlama. Bu bencesi tabii. Son zamanlarda bir filmin beni böyle etkilemesine ayrıca sevindim. Gözyaşları sel, o ayrı.
son çıkan filmler arasında belki en iyilerden bir tanesi son sahnesi beni mahvetti o kadar iyi oyunculuk vardı ki özellikle jessie buckley muhteşem oynamış sizi üzmeye çalışmıyor film zaten siz o anda o duyguyu sonuna kadar hissediyoruz film bittikten sonra öyle bir kalıyorsunuz etkisi büyük bir daha izleyeceğim bu harika eseri
Büyük konuşmak istemem ama isterse başyapıt olsun, çocuk ölümü içeren filmlerle yolum burada ayrılıyor. Özellikle Hamnet gibi, hikâyesini anlatıp kenara çekilmeyen; seyircinin zihninde ve bedeninde kalmaya devam eden, ciğere öküz oturtan, boğaza yumruk kadar taş bırakan filmlerle.
Jessie Buckley'in muthis oyunculugu ile academy awards'i hak ettigi, büyük güzellikle yazılıp oynanmış çok iyi bir film. Yönetmen Chloé Zhao filmin TIFF'deki premiere'inde seyircilere nefes egzersizi yaptirmis film baslamadan once. Boylesine bir detay filmi izledikten sonra daha da anlamlı geldi. nice ödüller kazanmasını umut ediyorum. filmde birden fazla kez geçtiği icin yazıyorum, "open your heart", lütfen izlerken sizde kalbinizi sonuna kadar açın. şimdiden keyifli seyirler dilerim!
@gargamell
5 ay önce
9 / 10
@queenlightx
5 ay önce
8.6 / 10
@kuzgunadam
5 ay önce
7.7 / 10
Teknik açıdan her şey üst seviyedeydi.
Son sahnede filme özel bestelenmiş özgün bir müzik kullanılsaydı bence daha iyi olurdu.
Dram ağırlıklı olsa da film birçok duyguyu barındırıyor ve bunu bence çok ustaca sergiliyor. Bu kadın gerçekten iyi bir yönetmen her filminde bunu daha da hissettiriyor.
@korgan
5 ay önce
Orman cadısının kızı Agnes'in tıpkı ana rahmine benzer bir boşlukta, bir cenin gibi yatışı mükemmel bir açılış sahnesiydi. Bana göre yaşam ve ölümün doğadaki döngüyle müthiş uyumunu şiir gibi anlatmış yönetmen. Şahini gömdüklerinde sahneyi korkutucu bir manzara olarak değil, ölü bedenin doğayla kusursuz bütünleştiği bir formda kurgulamış. Filmin başında gördüğümüz o ulu ağacın civarındaki vulva girişine benzer çukurun, tiyatro dekoruna yansıyan temsilinden geçiyor Hamnet sonda. Yani bir döngüye doğru yürüyor. Doğa doğuruyor, doğa alıyor; ama hiçbir şey kaybolmuyor. Yüzyıllarca sürecek bir döngü. Ve yüzyıllarca sürecek bir uğurlama. Bu bencesi tabii.
Son zamanlarda bir filmin beni böyle etkilemesine ayrıca sev ... Devamı
Orman cadısının kızı Agnes'in tıpkı ana rahmine benzer bir boşlukta, bir cenin gibi yatışı mükemmel bir açılış sahnesiydi. Bana göre yaşam ve ölümün doğadaki döngüyle müthiş uyumunu şiir gibi anlatmış yönetmen. Şahini gömdüklerinde sahneyi korkutucu bir manzara olarak değil, ölü bedenin doğayla kusursuz bütünleştiği bir formda kurgulamış. Filmin başında gördüğümüz o ulu ağacın civarındaki vulva girişine benzer çukurun, tiyatro dekoruna yansıyan temsilinden geçiyor Hamnet sonda. Yani bir döngüye doğru yürüyor. Doğa doğuruyor, doğa alıyor; ama hiçbir şey kaybolmuyor. Yüzyıllarca sürecek bir döngü. Ve yüzyıllarca sürecek bir uğurlama. Bu bencesi tabii.
Son zamanlarda bir filmin beni böyle etkilemesine ayrıca sevindim. Gözyaşları sel, o ayrı.
@tolgakocak
5 ay önce
8 / 10
@ysfcian
5 ay önce
@merodesidero
5 ay önce
@thematrixhasyou
4 ay önce
@dovijenya
5 ay önce
6 / 10
@paleman
10 ay önce