Mavi En Sıcak Renktir Yorumları

Kadın eşcnselliğini anlatmak zordur. Çünkü toplumun bakış açısında bariz bir ikiyüzlülük vardır. Kadınlar arasında yaşanan bir aşk hikayesini anlatırken erotizmi sömürmezseniz cinsel tercihi yüzünden zulme uğrayanlar ve onları anlamayan, anlamak istemeyenler için bir film yapmış olursunuz. Evet gişede yüksek bir başarı elde edemezsiniz. Dolayısıyla para da kazanmanız mümkün değil ama eşcinsellik sinema sanatına konu olacaksa bu şekilde olmalıdır. Aksi halde bir erkek olarak iki kadının sevişmesi size keyif veriyorsa ve bu keyfi de başka insanlarla paylaşmak gibi bir derdiniz varsa (Abdellatif Kechiche'e gibi) o zaman bitmek bilmeyen, romantizm içermediği gibi aslında erotik te olmayan göze son derece çiğ gelen s evişme sekansları çekerseniz, eh işte aralara da toplumun eşcinselliğe olan haksız bakış açısını da şöyle bir serpiştirip, ana karakterinizin ailesiyle yemek masası dışında zinhar her hangi bir dialogunun olmasına izin vermeyip, anlamsız bir finalle noktayı koyarsanız bunun adı gay pornosudur kimse kusura bakmasın. Asla bir İyi ölü kızlar değil olamaz da. Söyleyeceklerim bu kadar. Dağılın.

Öncelikle filmin isminden başlamak isterim. Mavi normalde en soğuk renktir, filmin isminin mavi en sıcak renktir olması bence bildiklerimizin, öğretilenlerin her zaman doğru olmayacağıdır.

Makarna ve istiridyenin aşkı

Ağlayan ve kızan.

Adele kızımız, ailesinden, okulundan aldığı eğitimle makarna gibi sade, düz, soslarla lezzet kazanan düz bir kızken mavi kızımız istiridye gibi içselleşen, karmaşık tutarsız bir kızdır. (Cinsel anlamda düşündüğümüzde makarna bana daha çok penisi, istiridye ise vajinayı anımsattı.) Emma, üzerine limon döküldüğünde istiridyenin tepki vermesi gerektiğini, böylece taze olduğunu anladığımızı belirtir. Kendi hakkını savunabilen, ailesinden çevresinden bir şey gizlemeyen ve eleştirilere karşı saldırgan bir tutum sergilerken ,Adele açık açık şüphelerini, rahatsızlıklarını bile dile getiremez. Bunu özellikle parti sahnesinde görebiliyoruz, yemeği yapıp, üstüne bulaşıkları da kendisi yıkar. Şüphelendiği Emma’dan övgü ve şefkat bekler. Buradaki sahne çoğu erkeğin başına gelmiştir. Sevişme isteği duyarken, sevgilisinin adet olduğunu öğrenmesi ve şüpheye düşmesi. Filmde ayrıca güzel bir sistem eleştirisi de var. Adele, başlarda okulda çok iyi eğitim almış gibi görünse bile, kelimelerini dünyaya açamaz, rahatsızlıklarını belirtemez "sanatın özünü bilmez". Sanatçı aday adaylarının yanında sıkılır, konuşacak pek bir şey bulamaz. Ayrıca o sahnede Emma’nın yaptığı: Egon Schile-Klimt karşılaştırması çok çarpıcıdır. Gustave Klimt’i savunmak ister ama onun resimlerini tanımlayacak cümle bulamaz. Diğer kızın dediği "cafcaflı" yakıştırmasına cevap veremez. Buradaki cafcaflı bence birazda Adele’yi tanımlıyor gibi. Zaten yatakta Schile’ye okumaya başladığında da Emma’nın, Adele’ye mesafeli davranmaya başladığını görüyoruz. Egon Schiele’nin çalışmalarında süsleme, güzel kadınlar yoktur ama pozlarda, duygu, çarpıcılık, dışavurumcu bir yön vardır, Adele’de olmayan. (not: Klimt’in figürleri içinde aynı şeyleri söyleyebilirz hatta Schile’yi etkilemiştir ama yoğun duyguları Schiele gibi sade bir biçimde gerçekleştirememiştir). Adele daha çok başkalarına tutunmayı seven, sosu gittiği zaman düz, yavan bir tat veren makarna gibidir. Felsefeyi sevmez, anlamaz ve sorgulamaz (en basitinden, Emma’nın güzel sanatlarda olduğunu öğrenince neden çirkin sanatlarda yok demesi. Olaya o kadar düz bakıyor ki, bir kavramı hemen zıttıyla sorgulamaya çalışıyor). İşte gerçek insan olmaktan bu yüzden uzaktır, önüne koyanları, dayatılanları yapan taraftır. İlk başta erkek arkadaşına neden kitap okumuyorsun tavırlarıyla yaklaşan bilgili Adele, Emma ve çevresindekiler karşısında afallar. Emma ise sisteme tutunmadan varlığını sürdürür, mücadele eder. Son olarak filmde mavi renk bol bol kullanılmış, kapılar, şemsiyeler, bidonlar neredeyse tüm kadrajlarda yer alıyor. Ancak filmde mavi, hüzün ve melankoli yerine, asi, hayalperest bir kimliğe bürünmüş resmen...Derslerde ilgin bir öngörü veriyor aslında ilk derste ilk görüşte aşkı, ikinci derste ise: Trajedinin önlenemez olduğu, Antognione’nin petite(küçük) olmaktan çıktığı gün öldüğünü öğreniyoruz.

"Reddedilecekler kendi trajedisinin peşinden gider." Bu döngüdür, maviyi sever diye mavi giyersin ama o kırmızıya dönmüştür.

Schiele:

Klimt: