En Çok Nefret Ettiğiniz Şeyler

sevmediğim insanın bana abi demesi. şöyleki bir şey soracakları zaman (genellikle bayanlar) yaşına başına bakmadan abi bunlar ne kadar, abi şuraya nasıl gidiliyor diyorlar ya deli oluyorum. çocuğum de evladım de, baksana bi dakika de anlarım sen de siz de ama abi lafından nefret eder hale geldim. yoksa sevdiceğin dediğini kim takar bebiş olursun, öküz olursun değişir sürekli. bir de arada samimiyet var istedğini desin o.

Bu aralar yaşamın anlamsızlığına yeniden taktım. Anlamsız gelen çok şey var. Bu kadar çok anlamsızlıktan bir anlam oluşturmak pek işime gelmiyor. Bunun böyle olmasından dolayı çok üzüntülü ve dolayısıyla da sinirliyim.

Kolaycılığa kaçıp,sapırsaçma bir kültün veya tarikatın arkasından gidecek biri de değilim,keşke öyle biri olsaydım diyorum ama,o zaman en azından saçma da olsa bir hayatım olurdu.

Neyse, şimdilik sadece başka insanlara kendimi vakfetmiş durumda olmanın verdiği huzurla yaşıyorum. Ama o huzur da saçma ve anlamsız geliyor. Bir sonu olmadığını bile bile, bir sürü vakfa ve yardım kuruluşuna hizmet ediyorum. Organlarımı da bağışladım. Yaşarsam da ölürsem de birileri kazanacak. Bu yüzden içim rahat gibi :))

NOT: Kalbimi vermiyorum. Çok parçalandı,sanıyorum kimsenin işine yaramaz :P

.

Açgözlülük 1. sırada benim için.

16 yaşına dönmek isteyip de dönemeyeceğimi fark ettiğim noktadayım.

Kötü bi şey.

uyurken odamda sigara içilmesi. kar yağarken pencereyi aç, şaka olsun diye yüzüme su dök ama şu sigarayı içme. cidden en nefret ettiğim şeylerden onu içe çekerkenki nefesin sesi ağzını şapırdatarak yemek yiyen birinin sesinden ayrı gitmez benim için.

Sürekli sabretmekten,sabretmeye çalışmaktan nefret ediyorum.Bu sabır ne zaman sınırına dayanıcak acaba? Bazen sıkıntıdan gerginlikten patlıycakmış gibi hissediyorum kendimi.Ahh... kafa dinginliği meğer ne lüks bişiymiş eğer şanssız bi insansan.

Futbol'la kafayı sıyırmış holigan hatunlardan nefret ediyorum. 2006-2010 kaçan şampiyonluklarından sonra o kadar üzerime geldiler ki en sonunda bir çoğuna küfrettim bunu bana başarttılar..

Bazen öle çocuklar görüyorumki insan evlenip çocuk yapmaktan soğur.hatta hiç çocuk yapmak istemez.böle zamanlarda kendimi içinde sevgi kırıntısı kalmamış hissiz bi insanmışım gibi hissediyorum.tam çalışırken,kafamı toplamaya çabalarken şımarık bi çocuğun sürekli zırlayıp şımarması,laftan sözden anlamamasına,aynı şeyleri cırtlak bi ses tonuyla psikopat gibi tekrar edip durmasına sinir oluyorum.Çocuk düşmanı falan da deilim aslında ama işte bu tür çocuklar yüzünden hep :(

aç gözlü, hırsız insanlar. evde 2 aydır tadilat var gaza geldik her yeri düzeltme işine girdik. demir çıktı dedik bahçeye koyalım küpeşte yaparken işe yarar ama ne mümkün sabaha yerinde yeller esiyor. 10 saat duramadı, girip çalmışlar. zaten molozların arasından çıkan tahtaları aşağı atmıştık traktörü aradık dedik molozlarla beraber tahtaları da alırsın. tamam dedi adam ama 5 dakikaya pirana gibi bitirdiler tahtaları bir de kavga ettiler, çekiştirmeler fln tüm pisliği el arabasıyla kaldırdım. şimdi üzüldüğüm nokta bunu yapanlar villasında dublexinde oturan insanlar. ihtiyacı olan insan olsa anlarım. 5 yıl önce izlediğim filmdeki isim bu tiplere cuk oturuyor: halkımız avanta peşinde. lüks arabasıyla çöpten koltuk alanını, boş duruyor diye başkasının arsasına ev yapmaya çalışanını gördükten sonra hayır için dağıtılan lokma kuyruğuna giremez hale geldim hoş hiç de girmedim sıraya (lokma sevmem). cidden bu konularda insanları anlayamıyorum. paylaşmak istedim