Düşüş

"The Fall" (2006) filmi, gerçekten büyüleyici bir deneyim. İlk izlediğimde gözlerime inanamadım, sanki bir rüyanın içindeydim. Film, gerçek dünyada yaşadığı acıdan kaçmak için hayal dünyasına sığınan genç bir kız olan Alexandria'nın ve hikayeyi anlatan yaralı bir dublör olan Roy'un etrafında dönüyor. Görsel olarak çarpıcı sahneler ve fantastik öyküler, bizi büyülü bir dünyaya davet ediyor.
Bir yandan Roy’un Alexandria’ya anlattığı hikaye, onun içsel mücadelelerini yansıtırken, diğer yandan bu masalsı anlatı, hayatın acımasız gerçeklerinden bir kaçış sunuyor. Roy'un depresyonu ve umutsuzluğu, hikayenin karanlık köşelerinde hissediliyor ve bu durum Alexandria'nın çocuk masumiyetiyle çarpıcı bir tezat oluşturuyor.

Filmin her karesi bir tablo gibi, muhteşem manzaralar ve renkler adeta insanın nefesini kesiyor. Tarsem Singh’in yönetmenliği, her sahneyi bir sanat eseri gibi işlemiş. Hikayenin akışı ve karakterlerin derinliği, sizi hem duygusal hem de zihinsel bir yolculuğa çıkarıyor.

Filmin sonunda Roy'un Alexandria için kendi hayatını riske atma kararı, insanın içinde bir umut ışığı yakıyor. Bu sahne, fedakarlığın ve sevginin en saf halini gözler önüne seriyor. Alexandria'nın gözlerindeki parıltı, Roy'un karanlığını aydınlatıyor ve bize, en umutsuz anlarda bile bir çıkış yolu olabileceğini hatırlatıyor.

"The Fall", sadece bir film değil, aynı zamanda insan ruhunun derinliklerine inen bir keşif yolculuğu. İzlerken kendinizi kaybettiğiniz, düşündüğünüz ve sonunda biraz daha umut dolduğunuz bir başyapıt. Bu filmi her izlediğimde, yeniden büyüleniyor ve her seferinde farklı bir detay keşfediyorum. Eğer siz de hala izlemediyseniz, bu görsel ve duygusal şöleni kaçırmayın derim! İzleyelim, izlettirelim efendim.

Bu film hakikaten inanılmazdı, muazzamdı; bizleri gözlerimize inanamayacak hale getirecek bir estetik ve güzellikle kotarılmış, gerçekten enfes, enfes bir sinema şaheseri Düşüş. Ne dersem diyeyim gerçek anlamda anlatamayacağımı, ifade edemeyeceğimi düşünüyorum. Çok uzun zamandır görselliği böylesine etkileyici, insanı afallatan bir güzellikle çekilmiş, üzerine böylesine bir incelikle görsel, psikolojik düğümlerin atıldığı enfes bir film izlememiştim. Filmi seyretmekten, seyretmeye ve bakmaya doyamamaktan hikayenin hakkını veremediğimi düşünüyorum. Bazı eleştirilerde insanların defalarca filmi izlediğini okudum, ve başka türlüsünü beklemek mümkün değil, çünkü iyi bir hikaye izlemek başka ama bu hikayenin göz boyamak için kestirme yollarla seyircinin bir anlamda ucuza getirilmesi gibi bir yola başvurmak yerine sanki ilmek ilmek örülmüş hissi veren görsel düzenlemeleri, bütün bu görsel sahnelerin inanı afallatan büyüleyici güzelliği, bu muazzam güzellikteki estetik renkler, kurgular, mizansenler, her şey ama her şey sinemanın sadece anlatmak değil ama anlatmak ve göstermek olduğunu bir kez daha gösteriyor, bir yandan sinemanın duyma duyumuzun ötesinde hakikaten göze nasıl hitap ettiğini ve görselliğin nasıl sinemanın en temel dokusu olduğunu da önümüze koymuş oluyor. Bu filmin çekilebilmiş olması, ve bu filmin böyle çekilebilmiş olması sinemayla uğraşan, ona emek harcayan her insan için bir ümit ışığı olmuş olmalı, çünkü sahteliği seçmeden, ucuzluğu seçmeden hikaye anlatabilmek ve onu bu tür görsel zenginliklerle donatıp ona böyle tat katabilmek herhalde sinema sanatıyla uğraşan herkesin amacı olsa gerek..

Bu filmi görebilmek ne büyük mutluluk! İyi ki sinema var!

Düşüş’ü MUTLAKA izlemelisiniz.