Tron: Ares

Öncelikle şunu söylemeliyim ki, bu filmi ilk izlediğimde tamamen vakit geçirmek ve biraz da sosyalleşmek için ön gösterimine gitmiştim. Kötü bir film olduğunu kabul etmiş, ancak eğlendiğimi belirtmiştim; üstelik iyi yaptığı şeylerden de bahsetmiştim. Söylediğim her şeyi geri alıyorum; bugün tekrar izlediğimde anladım ki, TRON serisine hakaret niteliğinde bir filmdi TRON: Ares.

Aslında en başından beri belliydi bu filmin fiyasko olacağı. Jared Leto’nun başrol olacağını öğrendiğimiz gün anlamalıydık belki de bu filmin kötü olacağını. Ben önyargıyla yaklaşmadım. Evet, Jared Leto kötü filmlerin vazgeçilmez başrolü olarak tanınsa da, adamın filmografisinde iyi filmler de var; belki bir istisna olur diye bakmıştım. Açıkçası ilk izlediğimde de dikkatimi çekmişti ama yazma gereği duymamıştım; şimdi daha detaylı yazmak istiyorum.

Jared Leto’dan nefret eden tayfadan değilim; aksine adama bir sempatim de var. Bu filmde kötü oyunculuğu var da diyemem ama o kadar donuk oynuyor ki, karakterle bağ kurmak bir yana, o karakter umrunuzda bile olmuyor. Düşünün: Başrol karakteri umursamadan bir film izliyorsunuz.

Hadi buna da eyvallah. Demek istemiyordum ama Nuh’un gemisi gibi yan karakter serpiştirmişler: uzak doğulusu, siyahisi, hintlisi… Üstüne üstlük, bunların oyunculuğu da kötü veya ortalama olunca cidden bıkkınlık geçirdim filmi izlerken. Jared Leto’nun oyunculuğunun donuk olmasını bir noktada anlayabilirim çünkü karakteri bir program; ama diğerleri, nereden tutarsak tutalım, elde kalıyor.

Müziklerinin iyi olduğunu söylemişim; hala aynı fikirdeyim. Filmdeki çoğu müzik iyi ama kullanıldıkları yerler kötü. Sanki rastgele yerleştirilmiş gibiydi; ne sahneye anlam katıyor ne de o evrene uygun hissettiriyordu.

Senaryo kısmına gelecek olursak, aslında hemen herkesin tek beklentisi TRON: Legacy’de gördüğümüz atmosferin devam etmesi, müziklerinin en az onun kadar iyi olması ve sığ senaryosunun daha katmanlı olmasıydı. İlk bakışta büyük beklenti gibi gelse de, yapay zekânın bu denli hızlı geliştiği bir dönemde, temelinde yapay zeka olan bir filmin daha yenilikçi, yenilikçi olmasa bile klişelerden olabildiğince uzak durmasını beklemek normal geliyor bana.

Üstüne üstlük, bu film 1982 yılında çıkmış ilk filmi ile bir öncü olmuşken, 2025 yılında 220 milyon dolar harcayıp nasıl bu kadar iyi ama aynı zamanda boş gözüken bir görsellik sundular? Nasıl bu kadar klişelerin arkasına saklandılar diye sormak istiyor insan. Arkasına saklandıkları klişeleri bile iyi kullanamamalarını bir tarafa bırakırsak, TRON gibi efsane olabilecek potansiyele sahip bir film nasıl olur da SJV ürünü olur? Kimse mi “Biz ne yapıyoruz?” demedi diye sormak istiyor insan.

İzleyicisini geri zekâlı olarak gören bu film hakkında iyi bir yorum yapamayacağım gibi duruyor. Tek iyi yanı, lazer IMAX’de izlemesi keyifli olmasıydı sanırım. Ki bugün IMAX’de izlemediğimden olduğunu düşünmüyorum; ama fazlasıyla sıkıcıydı.

Filmin dünyası da kendisi kadar kötüydü. Sanki Cyberpunk’ın ilk çıktığı gün gibiydi: Ortalıkta olan olaylara tepki vermeyen halk, yanında patlama olurken yürüyen itfaiye eri gibi daha birçok saçma şeyden bahsetmedim bile.

Devam filmi gelecek gibi bitirdiler; ancak hem gişede hem de izleyicinin gözünde çakılmış bir filmin devam etmesi pek mümkün gözükmüyor. Zaten bu kafayla yapılacaksa yapılmasın; hatta mümkünse bir on beş yıl daha beklensin ve çok daha vizyonlu bir ekibe emanet edilsin.

Keşke bu filmi hiç görmeseydik… En azından, “devamı gelmeyen ama potansiyeli olan bir seri” gözüyle bakardık TRON’a. Ama böyle olunca elimizde sadece içine edilmiş bir seri kalıyor. O kadar yazdım, ama filmin “başarısız olacağız, bari nostaljiyle kurtaralım” dediği sahnelere değinmedim bile. Girersek, çıkamayız.

Kısacası, okul öncesi seviyesi komedisi, iyi gözükmesine rağmen etkileyici olamayan görselliği, kötü yönetmenliği ve tabii ki modası yirmi yıl önce geçmiş olan senaryosu ile rezil bir filmdi TRON: Ares.