Masters of the Universe

Çocukluğumuzun o sarsılmaz kahramanı He-Man’i, 200 milyon dolarlık devasa bir bütçenin arkasına sığınarak bu denli vizyonsuz, bu denli çiğ bir dijital çöplüğe dönüştürmek gerçekten büyük bir endüstriyel "başarı". Karşımızda Eternia’nın o epik, mistik dünyası değil; yeşil ekranın önünde ne yapacağını bilemeyen oyuncuların ve ruhsuz bir bilgisayar efektleri ordusunun yarattığı koca bir görsel fiyasko duruyor.

Zannediyorum tüm yapım ekibi, ellerindeki o muazzam nostalji mirasını tamamen yanlış anlamış olmalılar. Görsel zayıflık öyle bir boyutta ki, aksiyon sahnelerinde Nicholas Galitzine’in yüzüne yapılan o emanet dijital düzeltmeleri, o yapay yamaları izlerken karakterle bağ kurmak imkansız hale geliyor. Karşımızda evrenin en güçlü adamı değil, modern sinema çarklarının içinde kaybolmuş, emanet duran bir figür var. Keza Jared Leto’nun Skeletor’u da bir kötünün taşıması gereken o tekinsiz ağırlıktan tamamen uzak, sadece makyajdan ibaret bir karikatür gibi ekranda dolanıyor. Film ne kendi absürtlüğüyle tam anlamıyla dalga geçmeyi becerebilmiş, ne de bizi o fantastik dünyaya inandırabilmiş.

Büyük iddialarla, milyarlık bütçelerle parlatılan bu vizyonsuz yapım; sinema hafızası olan, o çizgi serinin ruhunu bilen nitelikli izleyiciler için sadece harcanmış iki buçuk saatlik bir zaman kaybı. Çocukluk kahramanlarımızın Hollywood’un ambalajlı tüketim çılgınlığına kurban gittiği, sinematik derinlikten yoksun, tam anlamıyla olmamış bir iş.