Saplantı

Küresel sinema endüstrisinin pazarlama çarkları, bazen ortalama ve taklitçi bir kurguyu öyle görkemli bir ambalajla sunar ki, kitleler büyük bir sinema olayıyla karşı karşıya olduklarını sanırlar. İşte tam da böyle bir sanrının içerisindeyiz. Son dönemin en çok konuşulan, maliyetinin katbekat fazlasını kazanarak gişe rekorları kıran yapımı Obsession, ne yazık ki bu ambalaj sanatının en taze, en içi boş örneklerinden biri. Karşımızda sinematik bir deha değil, tamamen ticari bir muhasebe başarısı duruyor.

Sinema hafızası olan izleyiciler için fazlasıyla tanıdık, defalarca işlenmiş ve klişelere sırtını dayamış bir hikaye şablonunu "yeni bir solukmuş" gibi satmaya çalışan bir yapım. Birkaç başarılı ve yüksek tansiyonlu sahne dışında, filmin geneli sinematik bir durağanlığa ve derinlikten yoksun bir vasatlığa hapsolmuş durumda. Sosyal medyanın yarattığı o yapay konuşulma dalgası ve kitlelerin gündemi kaçırma korkusu (FOMO), filmi sinematik kalitesinden ötürü değil, tamamen toplumsal bir merak güdüsüyle gişede zirveye taşıdı bana göre. Referans havuzu sığ olan ve bu türün köklü örnekleriyle bağ kuramayan ana akım izleyici için bir başyapıt gibi parlatılan bu kurgu, sinemanın temel dinamiklerine hakim nitelikli bir göz için tam bir fiyaskodur.

Üstelik bu senaryo tembelliğine, atmosferi ve görsel dili doğrudan dinamitleyen yetersiz izleme deneyimleri de eklenince, filmin elindeki o yegane tekinsizlik kozu da tamamen ortadan kalkıyor. Obsession, sinema tarihine geçecek bir tür vizyonu sunmak bir yana, popüler kültürün tüketip anında unutacağı, ambalajı parlak ama içi boş bir endüstriyel fiyasko olarak hafızalardaki yerini alıyor.

Filme gittim ve saatlerdir uyuyamıyorum. İlk defa bu kadar başarılı bir korku filmi izlemiş olabilirim. Daha çok psikolojik gerilim türünde. Together'a hafif benzetmiş olabilirim ama katbekat gerilimi bitmeyen güzel bir ritim yakalamışlar. Bu beklediğiniz gerilimin sessiz anlarda ilk başlarda hissettirmekten çok size ani psikolojik tepkiler olarak yansıtılması aslında filmi bir nebze gerçekliğe yaklaştırıyor. Yandere Nikki'nin karanlık ortamdaki gözlerinin küçük parıltısı gibi küçük detaylar bile sizi ürpertmeye yetiyor. Tabii asıl korku, filmin ikinci yarısında başlıyor. Bundan sonra benim gibi hassas kalplerin gitmemesi gerekiyormuş onu görmüş oldum. Filme sevgilimle gittik onun bile elleri titredi. Çünkü bu "Aşkın gözü kördür" deyimini cidden yaşattılar ana karakterler. Bence ilk başta saplantı haline getiren kişinin bu çocuk olması ve karmanın ona dönmesi durumu ne dilediğine dikkat etmek gerektiğini çok iyi öğretiyor gerçekten.

İnternette küçük bir araştırma yaparken denk geldi. Nikki'yi oynayan oyuncumuz bir röportajında bu role hazırlanmak için baya bir korku filmi izlediğini ve 6 ay karanlıkta uyuyamadığını söylüyor. Gerçekten filmde her türlü şekle girdi. Helal olsun onca emeğine.

Gençlik filmi temalı, eğlenceli başlayıp gerilim ve korkuya dönen filmlerden. Sıkılmadan ve gözümü kırpmadan izledim. Aslında çok karanlık bir film değil gibi ama sinemada o kadar kısıyorlar ki, kör oluyordum. Nikki'nin yüzünü iki kere falan görebildim. Hep duyuyordum da uzun zamandır sinemada film izlemiyordum. İzlenmezmiş. Filme girdiğimde 5000 civarı puan ve 8.2 ortalama vardı. Bu çok çok yüksek. Bu filmin hakkı 6.7 civarı olacaktır. Dengeli bir puanlamayla oralarda seyredecektir. Ben de 7 vermek istedim. Sürükleyiciliği kesinlikle 7. Son bölüm biraz oldu-bitti. Bu yüzden 6.5 puan verdim.

Korku filmlerinde elbette fantastik öğeler olur ama buradaki dilek olayı çok basit bir fikir gibi geldi. Jump Scare kullanımı yerinde olmuş. Şiddet sahneleri abartısız ve başarılı. Bear karakterinin içine girdiği psikolojik durum güzel aktarılmış. Nikki'nin oyunculuğu yer yer sırıttı, yer yer çok iyi geldi bilmiyorum. Baby Reindeer'daki takıntı seviyesini görmesem bu filmi daha çok beğenebilirdim. Bunda da rahatsız eden bir takıntı var. Hatta zaman zaman kanım çekildi. Ama gerçekçiliği zayıf. Bittiğinde film kafada da bitiyor. Baby Reindeer'dan sonra ben üç gece falan tavana bakmıştım. Eee hayat böyledir Bearcığım. Bazen birisi bizi sevsin isteriz, sevdiğinde de hayal ettiğimiz gibi olmadığını görürüz. İlişkiler genelde böyle olmaz mı zaten?