The Master

Daha önce izlediğim Punch-Drunk Love ve MAgnolia filmlerinde bir türlü ısınamamıştım Paul Thomas Anderson'a. Filmlerine kötü diyemem ama ben bir türlü keyif alamıyordum. The Master'ı da bu mesafeli duruş ile izlemeye başladım ve ilk dakikalarda yine sıkılacağımı düşündüm. Ne ki ilerleyen dakikalarda Anderson sinemasını ne kadar geliştirdiğini ( benim sinemaya bakış açım da değişmiş olabilir) çok net bir şekilde gözler önüne seriyor. Joaquin Phoenix'in oyunculuğu zaten müthiş. Anderson'un yönettiği 6 filmin 5'in de neden Philip Seymour Hoffman'a yer verdiğini daha iyi anlıyorsunuz.

İçki ve seks müptelası Freddie (ki sorunları bundan ibaret değil, karakteristik zayıflıkları dakiakalar ilerledikçe birer birer gösteriliyor) , ilk bakışta çok karizmatik görünen tarikat lideri LAncaster Dodd ile tanışır ve bu ikili arasında garip bir ilişki ortaya çıkar. (Dodd düşünüldüğü kadar güçlü bir karakter değildir çünkü ilerleyen dakikalarda tarikat liderinin zayıflıklarını da gözlemlemeye başlarız; eleştirildiği durumlarda bu zayıflıklar daha net ortaya çıkar) Filmde unutulmaz birçok sahne olduğu doğru. Öte yandan yönetmen inanç sistemleerine de yerinde göndermeler yapıyor. Ancak filmin en ilginç noktalarından biri "aidiyet" duygusu. Hapishane sahnesinde Freddie açık bir şekilde Dodd'un düşüncelerine inanmadığını söylese de yinede kendisinden kopamaz çünkü ait olduğu bir topluluğu terkedememektedir. Diğer taraftan Dodd'ta aynı şekilde Freddie'den (yada diğerlerinden) ayrılmak istemez çünkü O da bu şekilde varoluşunu anlamlandırmaktadır. (Hapishane sekansı bu iki karakterin yanyanaı iki hücreye konularak nasıl da ayrı dünyalara ait olduğunu gösterme açısından çok manidardır) ..

Sonuçta hem yönetmenlik hem de oyunculuk açısından 2012'in en iyi performanslarından birini izleyeceksiniz. Paul Thomas Anderson'a ısınabilmek için iyi bir şans.

Günümüzün Stanley Kubricki olma yolunda emin adımlarla ilerleyen genç usta Paul Thomas Anderson, az ama öz filmografisine baştan sona gerçek sinema kokan bir başyapıt daha armağan ediyor.

Tipik bir Paul Thomas Anderson karakteri olan savaş gazisi Freddie Quell (Joaquin Phoenix), psikolojik ve fiziksel olarak sorunlu, su gibi alkol tüketen, hiçbir işte tutunamayan, çıldırmanın eşiğinde, kavgacı, çaresiz, yaralı bir figür. Savaş sonrasında bir türlü oturtamadığı kişiliği boşlukta kalan Quell, kaçak bindiği ışıl ışıl parlayan bir teknede karşısına çıkan ve The Cause adında yeni bir dinsel örgütlenme kuran yazar, doktor, filozof ve efendi Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman) ile tanışır. Ak ve kara kadar birbirinden farklı bu iki adam, usta-çırak, baba-oğul, efendi-köle ve dostluk ilişkisi ekseninde bir hayata başlarlar.

Filmdeki The Cause tarikatının Scientology olup olmadığı merak konusuydu. Bu sorunun cevabı hem evet hem hayır. Scientology tarikatından ilham alındığı kendisini belli ediyor fakat din, inanç, körü körüne bağlılık gibi konularda oldukça evrensel bir bakış sunuyor The Master. Bunu yaparken de sinema tarihine her zaman hatırlanacak anti-kahramanlar hediye ediyor.

Bir yanda ehlileştirilmeye çalışılan Freddie Quell, diğer tarafta ise karizmatik din adamı Lancaster Dodd Bu iki karakterin hep hatırlanacak olmasının en büyük sebepleri kuşkusuz Joaquin Phoenix ve Philip Seymour Hoffmanın üstün ötesi performansları. 2007de There Will be Bloodda Daniel Day-Lewisin yaptığını bu sefer The Masterda Joaquin Phoenix yapıyor ve karakterini mimikleriyle, duruşuyla ve vücut diliyle sentezleyip adeta yaşayarak en güçlü karakter oyunculuklarından birine imza atıyor. Oynadığı her role ayrı bir karakter, bir duruş katan Philip Seymour Hoffmanın aksanından giyimine kadar yayılan karizması ve oyunculuğu da unutulacak cinsten değil.

70 mm ile çekilen The Master, eski zamanlara atıfta bulunarak gerçek sinema algısını diri tutarken, son yılların en özenli, akılda kalıcı sinematografilerinden birine imza atıyor. Bu sinematografi, akılda kalıcı o kadar çok sahneye imza atıyor ki Çıplaklığın hakim olduğu The Cause töreni, tarihi tuvaletin kırılması (ki bu planlanmamış bir sahneymiş ve tuvalet kırıldığı için Paul Thomas Anderson çok azar işitmiş), köpeğiyle oynayan bir efendiyi andıran ikilinin yerlerde sarılıp boğuşması ve sinema tarihine geçeceğini düşündüğüm, göz kırpmadan yapılan sorgu-terapi sahnesi. Bu sahnelere bir de Johnny Greenwoodun tekinsiz müzikleri eklenince ortaya büyüleyici bir sinema deneyimi çıkıyor.

The Masterın En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Erkek Oyuncu, En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu, En İyi Sinematografi ve En İyi Özgün Senaryo dalları olmak üzere 6 dalda Oscar adaylığı şimdiden kesin gözüküyor. En İyi Kurgu, En İyi Sanat Yönetimi, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu, En İyi Müzik, En İyi Kostüm Tasarımı gibi dallarda da adaylık şansı yüksek.

9.5 / 10

öncelikle oscar ödüllerini izlerken takip edebileceğiniz bir şey mi olsun istiyorsanız the master 'a gidin. ama öyle eğlencelik bir şey beklemeyin yanılırsınız.. yönetmenin önceki filmi kan dökülecek filmini izlediyseniz ve beğendiyseniz o zaman sorun yok ...aynı seviyede bulmayabilirsiniz belki ama tarz olarak bir değişiklik yok.. müzik, yönetim ve özelliklede oyunculuk dallarında adaylık alması hatta kazanması çok muhtemel... ve yine özellikle bir önceki filmde başrolde bulunan daniel day lewis'in lincoln finmindeki performansı ile bu filmdeki joaquin phoenix 'in ödül için yarışacağı düşünülüyor kader işte!.. ne yaparsınız akademi üyelerinin tam sevdiği türden bir film bu işte....

film savaşta yaşadığı travmaya bağlı olarak uyumsuz bir kişilik haline gelmiş, ailesi dağılmış bir adamın savaşın bitmesi ile hayatına geri dönebilirsin denmesi üzerine kendini rüzgara bırakıp yeni bir tarikat liderinin gemisinde yol alırken bulması ile başlıyor. sonrasında tarikat liderinin onu bir kobay olarak kulanmak isteyişi ve karşısın da beklediğinden güçlü bir karakterle karşılaşması ile devam ediyor.

takikatın bir kaç defa yinelediği geri döndüğünüzde her şey bıraktığınız gibi olacak sözü ise yerini bulmuyor çünkü adamımız geri döndüğün de seviyeyi ayvadan karpuza düşürmek zorunda kalıyor... :) :)