Güzel Gürültücü

Kitaptan uyarlanmış olan Güzel Gürültücü adını, zenginlerle yatan bir hayat kadını olan Catherine’nin lakabıdır. Gürültücü ismi, baş belası tabirinde kullanılan yöresel bir kelimedir. Film bir yazar olan Marianne ile Fotoğrafçı Nicolas’ın birbirleri ile oynadıkları senaryoyu izleyerek başlıyoruz. Ortak arkadaşları Porbus ile buluşup zamanının ünlü ressamı Edouard’ı ziyarete giderler. Edouard artık ilhamını kaybetmiş ve bir daha çizim yapamayacağına inanacak kadar karamsarlığa düşmüştür. İşte burada Porbus’un aklındaki planla karşılaşıyoruz. Porbus, Marianne’yi ressama gösterip, yeniden çizim yapabilecek ilhamın gelmesini sağlamayı planlamaktadır.

Filmin %90 civarı bir bölümünde artık Marianne’yi resmedişini izlemeye başlıyoruz. Gürültücü kavramı ise ressamın nirvana projesi olarak çizmek istediği resmin, Güzel gürültücü olmasından geldiğini farkediyoruz. Film bu mesleği oldukça detaylı bir şekilde karşımıza sunuyor. Sanki yıllar önce kıvırcık saçlı ressamı izlerken hissettiğimiz duyguları yeniden yaşatabildi diyebilirim. Fırça ve kalem detayları, gölgelendirme, ıslatma teknikleri derken bir şölen izliyorsunuz. Çizim aralarındaki dinlenmelerde geçen dialoglarla da filmin durağanlaşmaya başladıkları anlara renk katılmış. Filmde hiç müzik kullanılmamasından dolayı bunlara ihtiyaç olduğunu düşünüyorum.

Fransız yapımı bir filmin içinde Marianne’nin ingiliz romanlarını özellikle çok severim dediği kısım enteresan geldi. Ne üzerinde duruldu ne de başka bir laf edildi. Niye öyle bir dialog yapıldı? Birde başka bir sahnede yemek masasının üzerinde tam bir metre uzunluğunda ekmek vardı. Oradaki amaç neydi öyle? Emmanuelle gerçekten bu filmde iyi sabır göstermiş. Bu kadar uzun metrajlı filmde çekim hataları yeniden çekimler falan derken kim bilir ne kadar süre o pozları vermek zorunda kalmıştır...

İyi bir sanat filmi olduğunu düşünüyorum. 4 saat keyifli geçti.