Mustang filmine yorum yazdı:

Türkiye’de kadınların yaşadığı toplum baskısını ele alan Mustang, ne samimi ne de gerçekçi bir film olamamış. İzlerken yönetmenin yerine ben utandım, yüzüm kızardı resmen. Fransa’dan Oscar adayı olmuştu birde bu film, Avrupa’daki eleştirmenler yere göğe sığdıramıyordu. ’’Bu muymuş yani?’’ dedim filmi izleyince. Toplum baskısı deyince akla gelen ne kadar klişe varsa doldurmuşlar. Doğrusu ele aldığı onca soruna hiçbir çözüm de sunmuyor Mustang, öylece hiçbir yere bağlanmadan bitiveriyor. Gerçekçilikten uzak, leş gibi oryantalizmi de seyircinin gözüne gözüne sokmuşlar. Güya Doğu Karadeniz’de geçen filmde kimse o toprakların insanı gibi davranmıyor. Filmin ana karakteri olan beş köylü kızı Saint Benoit lisesinden çıkma gibiler. ’’Sen kendini ahlak timsali mi sanıyorsun ha?!’’ diyen köylü kızı mı olur? Oyunculuklar çok abartılı, filmden çok tiyatro oyunu izliyormuş gibi hissettim. Diyaloglar desen ’’lanet olası federaller’’ tarafından yazılmış gibiler. Bir insanın Türkiye’yi bu denli sığ ta

... Devamı

Türkiye’de kadınların yaşadığı toplum baskısını ele alan Mustang, ne samimi ne de gerçekçi bir film olamamış. İzlerken yönetmenin yerine ben utandım, yüzüm kızardı resmen. Fransa’dan Oscar adayı olmuştu birde bu film, Avrupa’daki eleştirmenler yere göğe sığdıramıyordu. ’’Bu muymuş yani?’’ dedim filmi izleyince. Toplum baskısı deyince akla gelen ne kadar klişe varsa doldurmuşlar. Doğrusu ele aldığı onca soruna hiçbir çözüm de sunmuyor Mustang, öylece hiçbir yere bağlanmadan bitiveriyor. Gerçekçilikten uzak, leş gibi oryantalizmi de seyircinin gözüne gözüne sokmuşlar. Güya Doğu Karadeniz’de geçen filmde kimse o toprakların insanı gibi davranmıyor. Filmin ana karakteri olan beş köylü kızı Saint Benoit lisesinden çıkma gibiler. ’’Sen kendini ahlak timsali mi sanıyorsun ha?!’’ diyen köylü kızı mı olur? Oyunculuklar çok abartılı, filmden çok tiyatro oyunu izliyormuş gibi hissettim. Diyaloglar desen ’’lanet olası federaller’’ tarafından yazılmış gibiler. Bir insanın Türkiye’yi bu denli sığ tasvir edebilmesi için bu ülkeyi hiç bilmiyor olması lazım.

Star Wars: Skywalker'ın Yükselişi filmine yorum yazdı:

Çoğunluğun aksine ilk iki filmi beğenmiş bir insan olarak bu film beni hiç tatmin etmedi. Ne hikayenin gittiği yön, ne de karakter gelişimi olarak beklediğimi veremedi hiç. Üçlemenin finali bu kadar vasat olmasaydı keşke.

9 Kere Leyla filmine yorum yazdı:

Uzun zamandır bir filmi izlerken bu kadar zorlanmamıştım. Zaten hiçbir orijinalliği olmayan mesajları olabilecek en kör göze parmak biçimde işliyor film. Seyirciyi geri zekalı yerine koyar gibi filmin başına, sonuna, ortasına, her yerine uzun uzun tiratlar döşemişler ki ne anlattıklarını iyice anlayalım diye. Bunun yanı sıra senaryo kendini aşırı tekrar ediyor. Film boyunca Adem’in Leyla’yı farklı şekillerde öldürmeye çalışması, her seferinde araya girip aynı şeyleri yapan/söyleyen karakterleri görmekten gına geliyor. Sanki filmin ilk yarım saatini çekmişler, geri kalanını da kopyala yapıştır yapmışlar gibi hissediyorsunuz. Diyaloglar desen Çocuklar Duymasın seviyesinde, yabancıların tabiriyle ’’cringe’’ olmaktan filme odaklanamıyorsunuz. Altta da bir yazarın belirttiği gibi, karakterler çok karikatürize yazılmışlar. Film karakterinden ziyade tiyatro figüranı hissi veriyor çoğu. Karakterlerin ve diyalogların bu denli amatörce yazılmış olmasından dolayı oyunculuklar da sırıtıyor üstelik

... Devamı

Uzun zamandır bir filmi izlerken bu kadar zorlanmamıştım. Zaten hiçbir orijinalliği olmayan mesajları olabilecek en kör göze parmak biçimde işliyor film. Seyirciyi geri zekalı yerine koyar gibi filmin başına, sonuna, ortasına, her yerine uzun uzun tiratlar döşemişler ki ne anlattıklarını iyice anlayalım diye. Bunun yanı sıra senaryo kendini aşırı tekrar ediyor. Film boyunca Adem’in Leyla’yı farklı şekillerde öldürmeye çalışması, her seferinde araya girip aynı şeyleri yapan/söyleyen karakterleri görmekten gına geliyor. Sanki filmin ilk yarım saatini çekmişler, geri kalanını da kopyala yapıştır yapmışlar gibi hissediyorsunuz. Diyaloglar desen Çocuklar Duymasın seviyesinde, yabancıların tabiriyle ’’cringe’’ olmaktan filme odaklanamıyorsunuz. Altta da bir yazarın belirttiği gibi, karakterler çok karikatürize yazılmışlar. Film karakterinden ziyade tiyatro figüranı hissi veriyor çoğu. Karakterlerin ve diyalogların bu denli amatörce yazılmış olmasından dolayı oyunculuklar da sırıtıyor üstelik. Elçin Sangu’nun oyunculuğunu zaten çiğ ve abartılı buluyorum, Demet Akbağ ve Haluk Bilginer ise ne yazık ki filmi kurtaramamışlar. İzlemeyenler abarttığımı düşünebilir diye de şunu not düşeyim. Bu yazıyı yazmadan önce oturup 20 dakikaya yakın filmin iyi yanlarını aradım, sırf bu kadar olumsuz bir yazı yazmamak için.

Bir Konuşabilse... filmine yorum yazdı:

Hepimizin başından geçebilecek bir hikayeyi, olması gerektiği gibi sade ve samimi
şekilde işleyen bir film. Biraz durağan, klişe ve sonunda ne olacağını az çok kestirebiliyorsunuz ama yine de izlettiriyor kendini. Bunu da güzel oyunculuklarına ve rengarenk Tokyo manzaralarını güzel bir sinematografiyle sunmasına borçlu bence. Velhasıl büyük beklentilere girmeden izlenmesi gereken hoş bir film Lost in Translation.

Not: Normalde Scarlett Johansson’ın oyunculuğunu sevmem ama bu filmde hiç fena olmayan bir performans sergilemiş. Gençliğinden midir bilmem, çok duru ve inandırıcı geldi bana oyunculuğu. Keşke hep bu tarz filmlerde oynasaymış.

Soul filmine yorum yazdı:

Filmin anlatmaya çalıştığı şey gerçekten çok güzel. Aşağıda dilarakrkmz isimli kullanıcının da dediği gibi, hayatımızı mümkün olduğunca dolu dolu ve keyif alarak yaşamamız gerektiğini anlatıyor. Hayatın yoğunluğundan dolayı sık sık unuttuğumuz bir gerçeği bize hatırlatıyor. Bu açıdan özel bir film bence Soul.

Wonder Woman 1984 filmine yorum yazdı:

İlk filmin altında kalmış, yine de insanların söylediği kadar kötü olmadığını düşünüyorum bu filmin. İlk filmdeki karanlık ve duygusal ton tamamen terk edilip, yerine daha basit, çocuksu bir hava getirilmiş. Bu da filmin çerezlik bir havaya sahip olmasına sebep olmuş. Benim en çok gözüme batan şey villain’ın çok zayıf olmasıydı. Pedro Pascal gibi iyi ve karizmatik bir oyuncuyu klişe ’’kötü niyetli şirket adamı’’ rolünde oynatarak harcamışlar bence. Birde şu nostaljik 80’ler temasını sömürmeyi bıraksa artık keşke Hollywood. Bir şey tutunca hemen aynı şablon üzerinden fabrikasyon filmler çıkarıyorlar. Bu tarz sıkıntıları görmezden gelirsek izlemesi gayet keyifli, akıcı bir film olmuş bence. Sinematografisi şöyle iyiydi, oyunculuklar böyle güzeldi falan demeyeceğim, zira bir Hollywood filminden bahsediyoruz. Bir zahmet 200 milyon dolarlık filmin sinematografisi iyi olsun zaten.

Sessiz Tepe: Karabasan 3D filmine yorum yazdı:

Güzelim Silent Hill hikayesinin içine etmiş bu film. Uzakdoğu usulü korku deyince akla gelen ilk yapımlardan biri olan Silent Hill’i ucuz bir gençlik dramasına çevirmişler. Üstüne berbat oyunculuk, habire oradan buradan fırlayan jumpscare’ler de eklenince rezalet bir film çıkmış ortaya. Oyunlardaki duygusal yoğunluğu, psikolojik alt metinleri falan zaten aramıyordum, ortalama bir film çıksa öpüp alnıma koyacaktım yani. Düşük beklentiyle izlememe rağmen nefret ettim filmden.

Aşıklar Şehri filmine yorum yazdı:

’’Bir ara izlerim’’ deyip bırakmıştım bu filmi, üzerinden tam 5 sene geçmiş. Zaman ne hızlı akıp gidiyor inanamıyorum bazen. Filme gelirsek, senaryosu sıradan bir romantik Hollywood filmi seviyesinde. Öte yandan müzikleri, dans koreografileri falan o kadar güzel ki hiç sıkmadan izletiyor kendini.

Lion filmine yorum yazdı:

Lion

Sinemaseverler için 2016 oldukça tartışmalı geçen bir yıl oldu. 89. Oscar töreninde En iyi film ödülünü alarak hatırı sayılır bir kesimin nefretini üzerine çeken Moonlight, izleyicileri ikiye bölen Star Wars: Rogue One ve Civil War 2016nın ses getiren yapımlarından birkaçıydı. Saydığım bu filmlerin hiçbirinden tatmin ayrılmamış bir sinefil olarak, kişisel favorim olan Lion hakkında bir iki kelam etmek istedim.

Avustralyalı yönetmen Garth Davisin ilk uzun metraj film denemesi olan Lion, senaryosunu A Long Way Home isimli romandan alıyor. Saroo Brierleyin hayatını anlatan bu otobiyografik romanı önceden okuduğum için filmi de büyük bir heyecanla bekliyordum. Nicole Kidman ve Dev Patel gibi önemli oyuncuların da kadroya katılmasıyla filme karşı duyduğum beklenti haliyle tavan yaptı. Peki, film bu beklentilerimi karşılayabildi mi?

Senaryomuz şöyle; 5 yaşındaki Saroo, Hindistanın Khandwa köyünde yaşamaktadır. Bir gün abisiyle birlikte tren is

... Devamı

Lion

Sinemaseverler için 2016 oldukça tartışmalı geçen bir yıl oldu. 89. Oscar töreninde En iyi film ödülünü alarak hatırı sayılır bir kesimin nefretini üzerine çeken Moonlight, izleyicileri ikiye bölen Star Wars: Rogue One ve Civil War 2016nın ses getiren yapımlarından birkaçıydı. Saydığım bu filmlerin hiçbirinden tatmin ayrılmamış bir sinefil olarak, kişisel favorim olan Lion hakkında bir iki kelam etmek istedim.

Avustralyalı yönetmen Garth Davisin ilk uzun metraj film denemesi olan Lion, senaryosunu A Long Way Home isimli romandan alıyor. Saroo Brierleyin hayatını anlatan bu otobiyografik romanı önceden okuduğum için filmi de büyük bir heyecanla bekliyordum. Nicole Kidman ve Dev Patel gibi önemli oyuncuların da kadroya katılmasıyla filme karşı duyduğum beklenti haliyle tavan yaptı. Peki, film bu beklentilerimi karşılayabildi mi?

Senaryomuz şöyle; 5 yaşındaki Saroo, Hindistanın Khandwa köyünde yaşamaktadır. Bir gün abisiyle birlikte tren istasyonuna giden Saroo, orada uyuya kalır. Uyandığında abisinin gitmiş olduğunu görür ve onu bulma umuduyla gördüğü ilk trene biner. Bu tren Sarooyu yeni hayatının başlayacağı yere, evinden 1500 mil uzaktaki Calcuttaya götürür. Küçük Saroo Hindistanın en büyük şehirlerinden biri olan Calcuttada yaşam mücadelesi verir, sokaklarda uyur, dilenir, tanımadığı insanların evinde kalır. Neyse ki Saroonun şansı yaver gider ve bir yetimhane tarafından alınır. Bu sayede Hindistan sokaklarında ölüp giden binlerce çocukla aynı kaderi paylaşmaktan şans eseri kurtulur. Saroo bir süre sonra Avusturalyadaki bir aileye evlatlık olarak verilir. Hikayenin Hindistanda geçen kısmı bu şekilde biter.

Filmin ikinci yarısı Avusturalyanın Tasmanya adasında başlıyor. Saroo artık 30una gelmiş bir yetişkindir. Eski hayatını hayal meyal hatırlamasına karşın geçmişinin hayaletlerinden hala kurtulamamıştır. Evine dönüp eski ailesine kavuşma isteğini hiçbir zaman yitirmemiş olan Saroo, Hindistana dönüş planı yapmaktadır. Saroo harita üzerinde Calcuttayla Khandwa arasındaki tren istasyonlarını etraflıca araştırır ve dönemin en ünlü yazılımı olan Google Earth yardımıyla yola çıkar. Başarılı bir sinematografi ve muhteşem görsellerle süslenmiş bu macerada Sarooyu hem iyi hem kötü sürprizler beklemektedir.

Lion birbirinden bağımsız iki filmi iç içe geçirmiş bir yapım gibi hissettiriyor. Kıyaslama yaparsak Hindistanda geçen bölümler daha başarılı bir şekilde işlenmiş. En kalabalık ülkelerden biri olan Hindistanın düşük yaşam standartları ve keşmekeşi rahatsız edici bir yalınlıkla betimlenmiş. Öte yandan filmin Avusturalyada geçen kısımları adeta akademi ödülüne oynamak istermişçesine rafine ve tozpembe bir atmosfere sahip. Bu kısımlarda tempo bir hayli düşse de güzel bir finalle durumu toparlamışlar. Bitiş jeneriğinde çalan Sia Never Give Up içinse diyecek sözüm yok, filmle uyumlu, olağanüstü bir şarkı deyip geçelim.

Lionun harika bir oyuncu kadrosuna sahip olduğunu belirtmek lazım. Nicole Kidman, Dev Patel, Rooney Mara ve David Wenham gibi oyuncular ister istemez filme dair merak uyandırıyorlar. Öncelikle Saroo rolündeki Dave Patel beni bu konuda hayal kırıklığına uğrattı. Slumdog Millionairedeki başarılı oyunculuğu ile tanıyıp sevdiğim Patel, bu filmde ortalama bir performans göstermiş. Keza Saroonun üvey babası rolündeki David Wenham da rolü gereği çok silik kalmış. Saroonun kız arkadaşı Lucy ise tamamen gereksiz bir karakter. Devamlı sızlanıp Sarooya dert olmaktan başka bir işlevi yok kendisinin. Bu yüzden Lucyi oynayan Rooney Mara hakkında yorum yapmayacağım. Anne rolündeki Nicole Kidman ise karakterinin hakkını vermiş. Zaten bu tip ağır rollerin altından başarıyla kalkabilen bir aktris Kidman. Nitekim bu filmdeki performansını izlerken de yer yer gözlerim doldu. Küçük Sarooyu canlandıran Sunny Pawar ise filmin parlayan yıldızı olmuş. Şirin siması bir yana oyunculuğuyla da rolüne cuk oturmuş Pawar.

Lion şüphesiz ki 2016da çıkan en iyi filmler arasında yer alıyor. Etkileyici hikayesi, insanı kendine hayran bırakan görselleri ve sıcacık atmosferiyle tam bir aile filmi Lion. Mamafih kusurları da yok değil elbet. Filmin ilk yarısına kıyasla durağan geçen ikinci yarısı ve amaçsız bir karakter olan Lucy filme dair negatif eleştiri yapabileceğim unsurlardan bazıları. Tabi zor beğenen bir izleyici değilseniz bunlar göz ardı edebileceğiniz eksiler. Eleştirel bir bakış açısıyla baktığımızda Lion mükemmel bir film değil. Söz gelişi aynı sene çıkan ve bilim kurgu türüne farklı bir bakış getiren Arrival, her açıdan daha kıymetli bir film. Yine de Lion, duygusal yoğunluğu ve samimi anlatımıyla 2016nın devleri arasından bir şekilde sıyrılmayı başarıyor. Siz en iyisi tavsiyeme kulak verin ve bu seferlik eleştirmen şapkanızı çıkarın. Bırakın Lion sizi hazırlıksız yakalasın.

Yazgı filmine yorum yazdı:

Albert Camus'un ''Yabancı'' adlı romanından esin alınarak çekilen Zeki Demirkubuz filmi. Roman versiyonunu henüz okumamış sinemaseverlerin genel yanılgısı, filmin bir uyarlama olduğu sanrısıdır.

Filmin ana karakteri Musa, yaşanabilecek her türlü olayın aynı kapıya çıktığını, bu yüzden yaşamın boş ve saçma olduğunu düşünen bir gümrük memurudur. Kitabın ana karakteri Meursault'un aksine tamamen pasif bir roldedir; her türlü teklifi kabul eder, zevkleri ve etik anlayışı son derece dürtüseldir. Kendi menfaati için dahi konuşmaz. Kendisine yapılan suçlamaları kabul edişinin sebebi içten içe kendisini hayata karşı hatalı ve kusurlu bir insan olarak görmesindendir. Bu yolla annesinin ölümüne üzülmeyişini, karısına karşı sevgisizliğini ve onu yalnızca cinsel açıdan arzuluyor olmasının getirdiği suçluluk duygusunu bastırmaya çalışır. Film boyunca absürdizmin altı çizilse dahi, filmin sonunda Musa'nın böyle davranmasının sebebinin, hissettiği suçluluk duygusu ve belki de insanlara karşı duyduğu

... Devamı

Albert Camus'un ''Yabancı'' adlı romanından esin alınarak çekilen Zeki Demirkubuz filmi. Roman versiyonunu henüz okumamış sinemaseverlerin genel yanılgısı, filmin bir uyarlama olduğu sanrısıdır.

Filmin ana karakteri Musa, yaşanabilecek her türlü olayın aynı kapıya çıktığını, bu yüzden yaşamın boş ve saçma olduğunu düşünen bir gümrük memurudur. Kitabın ana karakteri Meursault'un aksine tamamen pasif bir roldedir; her türlü teklifi kabul eder, zevkleri ve etik anlayışı son derece dürtüseldir. Kendi menfaati için dahi konuşmaz. Kendisine yapılan suçlamaları kabul edişinin sebebi içten içe kendisini hayata karşı hatalı ve kusurlu bir insan olarak görmesindendir. Bu yolla annesinin ölümüne üzülmeyişini, karısına karşı sevgisizliğini ve onu yalnızca cinsel açıdan arzuluyor olmasının getirdiği suçluluk duygusunu bastırmaya çalışır. Film boyunca absürdizmin altı çizilse dahi, filmin sonunda Musa'nın böyle davranmasının sebebinin, hissettiği suçluluk duygusu ve belki de insanlara karşı duyduğu şiddetli öfkenin tezahürü olduğu sezilebilir. Bu durumda absürdizm gerçekten rasyonel bir düşüncenin ürünü müdür, yoksa hayatta edimlediğimiz birtakım trajik olayların bizde uyandırdığı nefret ve hüzün duygularıyla oluşan bir tepkisizlik hali midir? İkinci seçenek, absürdizmin özüyle çelişir zira absürdizm fikrini ilk ortaya atanlardan Soren Kierkegaard, bu düşünce akımını mantık ve materyalist ilkelerin doğrultusunda, düşüncelerin yansıttığı biçimde hareket etmek olarak yorumlar. Bu noktada Musa'nın iç dünyasını yorumlamak, biz izleyicilere kalır.