Aronofsky tarihe geçecek yönetmenlerden olduğunu zaten kanıtlamıştı, bu pekiştirmiş. Her ne kadar beğenilmese de Mother filmi de aynı değerde benim için, ama Black Swan daha başka.
Hatırlamak gerekir ki, zamanında Jean D’arc’ı yakan topluluk, bir önceki yüzyılda halk kahramanı ilan ettiği Jean’ın heykelini dikti. Tarih tekerrürden ibarettir.
@mukozkano bir avuç gözyaşı için değil dir "bir rüya için ağıt"tır. bir avuç gözyaşı müslüm babanın şarkısı o olsa duramaz ağlardın o diildir bi daha izle sen bak seviceksin
Darren Aronofsky tarz olarak benim yönetmenim değil. Bir Rüya için Ağıt filmini kaliteli olmasına rağmen nefret ederek izlemiştim. Çünkü tarzı bana hitap etmiyor. Bu film ona nazaran biraz daha iyiydi ama yine sevmedim. Muhtemelen filmden sonra bu filmin adını duyunca hatırlayacağım tek şey Mila Kunis ve Natalie Portman'ın eşsiz güzellikleri olacak. Filmi sanatsal olarak yorumlamayacağım. Türk usulü yorumlamak gerekirse. Baleyle kafayı bozmuş hanımkızımızın Kuğu Gölü Balesindeki siyağ kuğu, beyaz kuğu, prens üçlemesini kendi hayatının içinde yaşaması ve türlü türlü hayaller görmesini anlatıyor. Whiplash filmiyle benzer noktaları da var. Ama onun kadar etkileyici bir film değil. Yine de böyle abuk bir konudan çıkabilecek en iyi ürün olduğu konusunda ekstra bir sözüm yok. Aronofsky'i ise hala sevmiyorum.
Darren Aronofsky yine duygularımıza ve gizli kalmış tutkularımıza yönelerek, yaptığı işin hissettirmek olduğunu vurgulamış. Film her türlü beklentiyi karşılayacak yapıda. Çıtasını hep yükselterek sizi kendine bağlamayı başarıyor. Özellikle son sahnesi tekrar tekrar açıp izlemelik. Nİna'nın sancılı dönüşümüne tanıklık etmek de cabası.
Ayrıca ne Nina yönetmene aşıktır, ne de yönetmen Nina'ya. Adam gayet işinde gücündedir. Fakat farkındadır ki Nina zaten beyaz kuğu kadar kontrollü ve kusursuzdur.Siyah kuğu için gereken tutkuyu ve şehveti kızın içinden çıkarmak ise adamcağıza düşmüştür. Son sahnedeki öpücük ise bunu başardığının kanıtı niteliğindedir.
Tchaikovskyve kuğu gölü balesi, hepimiz bu popüler kültür ikonuna marus kalmışsınızdır. standart insan kendini daha iyi hissetsin diye mevcut olan popüler kültür ikonları, sinirleri ayıklanan sanat eserlerinden oluşur. sinirlerine sinir eklemlemek isteyen insanoğlu ise kaynağa yönelmelidir. aracısız tatmalıdır sanatları en sevdiğinden başlayarak. tüm sanat türlerinin klişe ifadelere sığmayan insanı anlatmak için vardır ya. kuğu gölü balesinin operada başardığını siyah kuğu sinemada başarıyor. iki eserde arzın merkezine dalıyor ve oradan kum çıkarıyor. insan kürkü giymiş hayvanı resmediyor. karanlıkla aydınlığın adil olmayan kavgasını anlatıyor. ve mükemmel bir hayatın ölüm gibi yanetkilerinden bahsediyor. sonra susuyor biz tekrar operaya gidene veya play tuşuna basana kadar.
Darren aranovsky başarılması güç bir işe imza atmış. tabi bunda ikiyüzlü holywoodun ona kudret kazandırmasının payı büyük. ama başarının mimarı yine de kendisi. uyarlama veya esinlenme senaryolarına sahip filmleri... Devamı
Tchaikovskyve kuğu gölü balesi, hepimiz bu popüler kültür ikonuna marus kalmışsınızdır. standart insan kendini daha iyi hissetsin diye mevcut olan popüler kültür ikonları, sinirleri ayıklanan sanat eserlerinden oluşur. sinirlerine sinir eklemlemek isteyen insanoğlu ise kaynağa yönelmelidir. aracısız tatmalıdır sanatları en sevdiğinden başlayarak. tüm sanat türlerinin klişe ifadelere sığmayan insanı anlatmak için vardır ya. kuğu gölü balesinin operada başardığını siyah kuğu sinemada başarıyor. iki eserde arzın merkezine dalıyor ve oradan kum çıkarıyor. insan kürkü giymiş hayvanı resmediyor. karanlıkla aydınlığın adil olmayan kavgasını anlatıyor. ve mükemmel bir hayatın ölüm gibi yanetkilerinden bahsediyor. sonra susuyor biz tekrar operaya gidene veya play tuşuna basana kadar.
Darren aranovsky başarılması güç bir işe imza atmış. tabi bunda ikiyüzlü holywoodun ona kudret kazandırmasının payı büyük. ama başarının mimarı yine de kendisi. uyarlama veya esinlenme senaryolarına sahip filmlerin en büyük açmazı tutkudan ve cesaretten nasibini almamış yönetmenlerin eline düşmeleridir. siyah kuğu başka bir yönetmenin nasibi olsaydı bu denli iyi bir film olmayacaktı örneğin.
filmin hikayesi kuğu gölü balesini sergilemeye hazırlanan bir opera topluluğunun baş dansçısını değiştirmek istemesiyle başlıyor. yıllardır topluluğa emek veren ve bu yeni rolu çok isteyen nina ile yeni yetme balerin lily gizli bir mücadeleye girişir. baştan ayağa otokontrolden mürekkep ninarolün gereği olan iki karakterden beyaz kuğuyu başarıyla sergilemesine karşın tutkularını özgürce yaşayan siyah kuğuyu oynamayı beceremez zira ninanın tek tutkusu daha mükemmel olmaktır. gizliden gizliye aşık olduğu yönetmeni ise ne pahasına olursa olsun ondan bir siyah kuğu yaratmak ister. ne pahasına olursa olsun.
üzerimizdeki otokontrolü kaldırırsak o yaşımıza kadar zor zaptettiğimiz duygulara ne olur. o tutkular ki tüm sanatların itici gücü herkes onunla hayallerine yolculuk yapar ve bazıları geri dönemez. peki bu bedel ödenmeye değer bir bedel midir? mükemmel bir son bazıları için tek sondur. zira nina ruhunu bağlayan kalın zincirleri çözmeye yeltenirken bu durumun sonuçlarını biliyordu. hani devrimler kendi çocuklarını öldürürmüş ya işte tutkularda öyle yapıyor sanırım. değişimin kendisi beklenmedik bir son yazıyor onu başlatan insanlara, ama her zaman en iyi sonu yazıyor.
her şey son sahnesi için hazırlanmış gibi bir film.
ardından son otuz dakikalık sizi diken üstüne alan performans için.
sonra da son otuz dakikaya kadarki sürekli oradan buradan iğneyle dürtükleyerek o harika son ve otuz dakikalık performans için temellendirme bölümü.
hepsi incelikle hazırlanmış, özenerek. filmde verilen mesajın aksine tamamiyle kontrol içerisinde, tümüyle mükemmel olmak kaygısıyla. olmuş da. insanı çarpıyor.
nina rolü yaşadı, ben de filmi. bütün şaşırtmacalarına kandım. nina'nın bütün o isteğini, kaygılarını, hırsını, nevrinin dönüş anlarını, genel dönüşümünü sindirdim; pamuksu bir dokunuş gibi yumuşacık geçti beynimin kıvrımlarından hiç zorlanmadan.
iki uçlu bir karakteriniz varsa, filmde siz de nina gibi iki adet zirve noktası yaşıyorsunuz. birisi siyah kuğu'ya dönüştüğü an: kendinizi kaybediyorsunuz -ya da bütün kontrolü ele alıyorsunuz tüm korkulardan sıyrılıp- ve gördüğünüz dışındaki her şey kararıyor, kalbiniz karanlık pompalıyor, yüzünü... Devamı
---Film İçeriği---
her şey son sahnesi için hazırlanmış gibi bir film.
ardından son otuz dakikalık sizi diken üstüne alan performans için.
sonra da son otuz dakikaya kadarki sürekli oradan buradan iğneyle dürtükleyerek o harika son ve otuz dakikalık performans için temellendirme bölümü.
hepsi incelikle hazırlanmış, özenerek. filmde verilen mesajın aksine tamamiyle kontrol içerisinde, tümüyle mükemmel olmak kaygısıyla. olmuş da. insanı çarpıyor.
nina rolü yaşadı, ben de filmi. bütün şaşırtmacalarına kandım. nina'nın bütün o isteğini, kaygılarını, hırsını, nevrinin dönüş anlarını, genel dönüşümünü sindirdim; pamuksu bir dokunuş gibi yumuşacık geçti beynimin kıvrımlarından hiç zorlanmadan.
iki uçlu bir karakteriniz varsa, filmde siz de nina gibi iki adet zirve noktası yaşıyorsunuz. birisi siyah kuğu'ya dönüştüğü an: kendinizi kaybediyorsunuz -ya da bütün kontrolü ele alıyorsunuz tüm korkulardan sıyrılıp- ve gördüğünüz dışındaki her şey kararıyor, kalbiniz karanlık pompalıyor, yüzünüz donuyor, yenilmez hissediyorsunuz. ardından ise duygularınız tekrar ortaya çıkışı söz konusu. nina lily'yi gördükten sonra kapının önündeki havluyu kaldırdığında kalbim o anda endişe ile çarpıyordu. ve beyazın ortasındaki kırmızı belirdiğinde, cam parçası çıkarken kameranın nina'yı ve ağlayan ifadesini göstermesine gerek yoktu ne hissedeceğimi anlamak için... ben çoktan başlamıştım ağlamaya. bir beş dakika öncesinde nina ile beraber dünyayı baştan çıkarmaya ve geri kalanını yakmaya hazırken birkaç saniye içerisinde çaresizliğin dibine vurmuştum. ama nina ile paralel bir şekilde ışık yandı kafamda ve son çıkacağım sahne gelince aklıma, nina ile beraber ben de olayın şiirselliği karşısında "the show must go on"* düşüncesi içerisinde mükemmelliğe erişecek olmanın hazzını duyumsadım ve o hazırlanırken ben de kendimi hazırladım. son anına kadar çok güzeldi, gözleriyle annesine veda ederken hayattan vazgeçmenin zorluğunu da o duraksama anında hissettirdi. kendini bıraktığı ana kadar sürdü tereddüt ama sonrasında her şey ve bütün yükünden kurtuldu. huzur ve tatmin olmuşluk. rolünü yaşamak bu olsa gerek. öyle özendim ki...
sadece bu filmin üstüne bir film daha izlemek istiyordum, film bittikten sonra gücüm kalmadı. bu nasıl harika bir yansıtmadır, aklım almıyor. zaten natalie portman mükemmel bir kadın ve mükemmel bir oyuncuyken, bu filmde yüzüncü kez taçlandırmış diye düşünüyorum. muhteşemdi.
psikoloji , dram , gerilim kendini çok güzel gösteriyor, bazen ne gerçek ne değil anlamıyorsunuz, kızın dengesizliği size de yansıyor Natalie Portman gerçekten iyi oynamış bana göre film çok güzel izleyen pişman olmaz heralde.
@rinustalarin
9 yıl önce
9.1 / 10
Müthişti. Müthiş. Tüylerim diken diken oldu.
Aronofsky tarihe geçecek yönetmenlerden olduğunu zaten kanıtlamıştı, bu pekiştirmiş. Her ne kadar beğenilmese de Mother filmi de aynı değerde benim için, ama Black Swan daha başka.
Hatırlamak gerekir ki, zamanında Jean D’arc’ı yakan topluluk, bir önceki yüzyılda halk kahramanı ilan ettiği Jean’ın heykelini dikti. Tarih tekerrürden ibarettir.
Saygılar.
@teslime_cesur
9 yıl önce
8.6 / 10
@uniqueen
11 yıl önce
@sinemapuan
11 yıl önce
@zulalcamgoz
12 yıl önce
Ayrıca ne Nina yönetmene aşıktır, ne de yönetmen Nina'ya. Adam gayet işinde gücündedir. Fakat farkındadır ki Nina zaten beyaz kuğu kadar kontrollü ve kusursuzdur.Siyah kuğu için gereken tutkuyu ve şehveti kızın içinden çıkarmak ise adamcağıza düşmüştür. Son sahnedeki öpücük ise bunu başardığının kanıtı niteliğindedir.
@faj
12 yıl önce
Darren aranovsky başarılması güç bir işe imza atmış. tabi bunda ikiyüzlü holywoodun ona kudret kazandırmasının payı büyük. ama başarının mimarı yine de kendisi. uyarlama veya esinlenme senaryolarına sahip filmleri ... Devamı
Darren aranovsky başarılması güç bir işe imza atmış. tabi bunda ikiyüzlü holywoodun ona kudret kazandırmasının payı büyük. ama başarının mimarı yine de kendisi. uyarlama veya esinlenme senaryolarına sahip filmlerin en büyük açmazı tutkudan ve cesaretten nasibini almamış yönetmenlerin eline düşmeleridir. siyah kuğu başka bir yönetmenin nasibi olsaydı bu denli iyi bir film olmayacaktı örneğin.
filmin hikayesi kuğu gölü balesini sergilemeye hazırlanan bir opera topluluğunun baş dansçısını değiştirmek istemesiyle başlıyor. yıllardır topluluğa emek veren ve bu yeni rolu çok isteyen nina ile yeni yetme balerin lily gizli bir mücadeleye girişir. baştan ayağa otokontrolden mürekkep ninarolün gereği olan iki karakterden beyaz kuğuyu başarıyla sergilemesine karşın tutkularını özgürce yaşayan siyah kuğuyu oynamayı beceremez zira ninanın tek tutkusu daha mükemmel olmaktır. gizliden gizliye aşık olduğu yönetmeni ise ne pahasına olursa olsun ondan bir siyah kuğu yaratmak ister. ne pahasına olursa olsun.
üzerimizdeki otokontrolü kaldırırsak o yaşımıza kadar zor zaptettiğimiz duygulara ne olur. o tutkular ki tüm sanatların itici gücü herkes onunla hayallerine yolculuk yapar ve bazıları geri dönemez. peki bu bedel ödenmeye değer bir bedel midir? mükemmel bir son bazıları için tek sondur. zira nina ruhunu bağlayan kalın zincirleri çözmeye yeltenirken bu durumun sonuçlarını biliyordu. hani devrimler kendi çocuklarını öldürürmüş ya işte tutkularda öyle yapıyor sanırım. değişimin kendisi beklenmedik bir son yazıyor onu başlatan insanlara, ama her zaman en iyi sonu yazıyor.
@ekopyen
12 yıl önce
9 / 10
her şey son sahnesi için hazırlanmış gibi bir film.
ardından son otuz dakikalık sizi diken üstüne alan performans için.
sonra da son otuz dakikaya kadarki sürekli oradan buradan iğneyle dürtükleyerek o harika son ve otuz dakikalık performans için temellendirme bölümü.
hepsi incelikle hazırlanmış, özenerek. filmde verilen mesajın aksine tamamiyle kontrol içerisinde, tümüyle mükemmel olmak kaygısıyla. olmuş da. insanı çarpıyor.
nina rolü yaşadı, ben de filmi. bütün şaşırtmacalarına kandım. nina'nın bütün o isteğini, kaygılarını, hırsını, nevrinin dönüş anlarını, genel dönüşümünü sindirdim; pamuksu bir dokunuş gibi yumuşacık geçti beynimin kıvrımlarından hiç zorlanmadan.
iki uçlu bir karakteriniz varsa, filmde siz de nina gibi iki adet zirve noktası yaşıyorsunuz. birisi siyah kuğu'ya dönüştüğü an: kendinizi kaybediyorsunuz -ya da bütün kontrolü ele alıyorsunuz tüm korkulardan sıyrılıp- ve gördüğünüz dışındaki her şey kararıyor, kalbiniz karanlık pompalıyor, yüzünü ... Devamı
her şey son sahnesi için hazırlanmış gibi bir film.
ardından son otuz dakikalık sizi diken üstüne alan performans için.
sonra da son otuz dakikaya kadarki sürekli oradan buradan iğneyle dürtükleyerek o harika son ve otuz dakikalık performans için temellendirme bölümü.
hepsi incelikle hazırlanmış, özenerek. filmde verilen mesajın aksine tamamiyle kontrol içerisinde, tümüyle mükemmel olmak kaygısıyla. olmuş da. insanı çarpıyor.
nina rolü yaşadı, ben de filmi. bütün şaşırtmacalarına kandım. nina'nın bütün o isteğini, kaygılarını, hırsını, nevrinin dönüş anlarını, genel dönüşümünü sindirdim; pamuksu bir dokunuş gibi yumuşacık geçti beynimin kıvrımlarından hiç zorlanmadan.
iki uçlu bir karakteriniz varsa, filmde siz de nina gibi iki adet zirve noktası yaşıyorsunuz. birisi siyah kuğu'ya dönüştüğü an: kendinizi kaybediyorsunuz -ya da bütün kontrolü ele alıyorsunuz tüm korkulardan sıyrılıp- ve gördüğünüz dışındaki her şey kararıyor, kalbiniz karanlık pompalıyor, yüzünüz donuyor, yenilmez hissediyorsunuz. ardından ise duygularınız tekrar ortaya çıkışı söz konusu. nina lily'yi gördükten sonra kapının önündeki havluyu kaldırdığında kalbim o anda endişe ile çarpıyordu. ve beyazın ortasındaki kırmızı belirdiğinde, cam parçası çıkarken kameranın nina'yı ve ağlayan ifadesini göstermesine gerek yoktu ne hissedeceğimi anlamak için... ben çoktan başlamıştım ağlamaya. bir beş dakika öncesinde nina ile beraber dünyayı baştan çıkarmaya ve geri kalanını yakmaya hazırken birkaç saniye içerisinde çaresizliğin dibine vurmuştum. ama nina ile paralel bir şekilde ışık yandı kafamda ve son çıkacağım sahne gelince aklıma, nina ile beraber ben de olayın şiirselliği karşısında "the show must go on"* düşüncesi içerisinde mükemmelliğe erişecek olmanın hazzını duyumsadım ve o hazırlanırken ben de kendimi hazırladım. son anına kadar çok güzeldi, gözleriyle annesine veda ederken hayattan vazgeçmenin zorluğunu da o duraksama anında hissettirdi. kendini bıraktığı ana kadar sürdü tereddüt ama sonrasında her şey ve bütün yükünden kurtuldu. huzur ve tatmin olmuşluk. rolünü yaşamak bu olsa gerek. öyle özendim ki...
---Film İçeriği---
@wandlung
12 yıl önce
10 / 10
@yesim033
12 yıl önce
8.5 / 10
@cruachan
13 yıl önce
10 / 10