Walter Mitty’nin Gizli Yaşamı filmine yorum yazdı:

Yalnızca iki sahne, bu filme olmuş demek için yeter. Biri, arkada güzel bir doğanın eşlik ettiği, heyecanın çok naif bir şekilde hayat bulduğu kaykay sahnesi. Diğeri, benim için çok özel olanı ise Bowie’nin harika ötesi eseri, Space Oddity ile şahlanan uçuş sahnesi. Bohemian Rhapsody’yi ise -ki tüm film onu bekledim- sanırım kalbi zayıflar daha heyecanlanmasın diye sadece fragmanda kullanmışlar.

The Best of Youth filmine yorum yazdı:

80 Filmle Devri Alem: İtalyahttp://www.filimadami.com/bir-mevzu-cikar/giri/1818/80-filmle-devri-alem/#36620

Hiç Korkmuyorum filmine yorum yazdı:

80 Filmle Devri Alem: İtalyahttp://www.filimadami.com/bir-mevzu-cikar/giri/1818/

Claymore dizisine yorum yazdı:

Çizimler bu kadar kötü olmasa, hikaye de iyi geliştirilebilseydi efsane bir anime olabilirdi. Karakterler fena değil, özellikle Teresa karakteri ve hikayesi tek başına çok iyi ama animenin büyük bölümü ve karakterlerin çoğunda bir havada kalmışlık var. Eksikliklerle ziyan edilmiş bir anime, yine de izlemesi zevkliydi.

Buraya Kadar filmine yorum yazdı:

Kadrosundaki isimlerle , Pineapple Express kadar (ama Freaks and Geeks kadar değil!)eğlenceli bir film olabilirdi, ki filmin başları da gayet iyiydi. Ama sonrasında Scary Movie kalitesinde bir şeye dönüşmesi, az da olsa kaliteli birkaç espri ve göndermeyi mahvetmiş.

Ayrıca film için çok cesur, çok tepki alır gibi yorumlar yapılıyor ama artık şu zamanda yaptıklarının tam tersi cesaret istiyor, adamlar neyle seyirci çekeceklerini çok iyi biliyorlar, öyle cesaret isteyen bir iş değil yani, tamamen duygusal.

Muhteşem ve Kudretli Oz filmine yorum yazdı:

Beklentilerimi çok düşük tuttuğum halde gerçekten hayal kırıklığına uğradım. Zaten kadroyu gördüğüm anda çok da beklentiye girmemem gerektiğini anlamıştım, özellikle Mila Kunis ve Michelle Williams, oldukça beğenilen -ki benim hiç beğenmediğim- oyuncular olsalar da, fantastik bir filme yakışmayacakları baştan belliydi. Kalitesiz bir diziden fırlamış cadı tiplemelerini geçemeyen oyuncular, özellikle ciyak ciyak sesiyle Mila Kunis hiç hoş bir deneyim değildi. Kabul, adı üstünde cadı - büyücü filmi ama eğer şu yılda bir uyarlama yapılıyorsa, hele de kült bir filmin öncül hikayesini anlatma iddia ediliyorsa, sanırım ortaya yeni ve özgün bir şeyler çıkmasını beklemek bizim hakkımız. Neyse ki Rachel Weisz bir nebze -o da asaleti sayesinde- cadıları kurtarmış. Sadece oyunculuklar değil, bir de elde doğru düzgün bir senaryo olmayınca Finley ve Proselen Kız gibi gerçekten izlemekten zevk aldığım karakterler de ziyan edilmiş. Ama dediğim gibi tüm bunlar zaten az çok beklediğim şeylerdi, her ne k

... Devamı

Beklentilerimi çok düşük tuttuğum halde gerçekten hayal kırıklığına uğradım. Zaten kadroyu gördüğüm anda çok da beklentiye girmemem gerektiğini anlamıştım, özellikle Mila Kunis ve Michelle Williams, oldukça beğenilen -ki benim hiç beğenmediğim- oyuncular olsalar da, fantastik bir filme yakışmayacakları baştan belliydi. Kalitesiz bir diziden fırlamış cadı tiplemelerini geçemeyen oyuncular, özellikle ciyak ciyak sesiyle Mila Kunis hiç hoş bir deneyim değildi. Kabul, adı üstünde cadı - büyücü filmi ama eğer şu yılda bir uyarlama yapılıyorsa, hele de kült bir filmin öncül hikayesini anlatma iddia ediliyorsa, sanırım ortaya yeni ve özgün bir şeyler çıkmasını beklemek bizim hakkımız. Neyse ki Rachel Weisz bir nebze -o da asaleti sayesinde- cadıları kurtarmış. Sadece oyunculuklar değil, bir de elde doğru düzgün bir senaryo olmayınca Finley ve Proselen Kız gibi gerçekten izlemekten zevk aldığım karakterler de ziyan edilmiş. Ama dediğim gibi tüm bunlar zaten az çok beklediğim şeylerdi, her ne kadar o isimle filmin reklamı yapılsa da açıkçası Sam Raimi'nin bu işin altından kalkabileceğini de düşünmüyordum. Fakat benim için asıl hayal kırıklığı, James Franco. Pineapple Express ve 127 Hours -hatta Freaks and Geeks'deki performanslarıyla kendini kanıtlamış bir oyuncu olduğunu düşünüyordum, belli ki böyle düşünmek için henüz erkenmiş. Sarsak tavırları, karşısında gerizekalı varmış gibi yaptığı konuşmaları, yüzündeki deri her an parçalanabilirmiş gibi korkunç bir hale bürünen gülümsemesiyle, izlemesi tam bir işkenceydi. Belki çok kesin bir hüküm olacak ama sanırım Franco yeni bir Johnny Depp olmaya uğraşmış bu filmde, çünkü tüm o zorlama hareketler bana Depp'in kötü bir taklidi gibi geldi. Sonuç olarak kesinlikle bir beklentiyle izlemeyin ama film hepten vakit kaybı da değildi şimdi. Çok güzel bir jenerik, kendini tekrar etse de, tekrarlarını bile sevdiren Danny Elfman müzikleri, Zach Braff'ın maymun performansı, çok şirin ve teknoloji harikası Porselen Kız ve tabiki sarı tuğlalı yol, en azından izlediğime pişman oldum dedirtmiyor.

Sefiller filmine yorum yazdı:

Merakla beklediğim bir filmdi ve beklentilerimi fazlasıyla karşıladı. Fazlasıyla diyorum çünkü oyuncu listesini gördüğüm anda ister istemez müzikal anlamda çok da iyi olmayacağını düşünüyordum. Oyuncular pekala başarılı isimler ama böyle bir müzikalin altından kalkabileceklerini hiç düşünmemiştim. Sonuç olarak ise iyi ki yanılmışım. Hugh Jackman'ı Wolverine karakteri dışında görmeyi sevenlerdenim ve hem oyunculuğu hem de sesiyle Jean Valjean rolünün hakkını vermiş. Anne Hathaway, abartıldığı kadar iyi değil ama 'I Dreamed a Dream' sahnesi çekim olarak değil belki ama oyunculuk ve ses olarak olmuş. Amanda Seyfried gerçekten şaşırttı ama yine de küçük Cosette'in daha başarılı olduğu kesin. Eddie Radmayne ise sanırım çaktırmadan en iyi çıkış yapan oyunculardan biri oldu. Ne zaman bir İngiliz yapımı film, mini dizi, uyarlama vs. izlesem karşıma çıkmasına alışmıştım ama sanırım artık büyük yapımlarda da görmeye devam edeceğiz. Helena Bonham Carter ve Sacha Baron Cohen ikilisi ise, Sweeney T

... Devamı

Merakla beklediğim bir filmdi ve beklentilerimi fazlasıyla karşıladı. Fazlasıyla diyorum çünkü oyuncu listesini gördüğüm anda ister istemez müzikal anlamda çok da iyi olmayacağını düşünüyordum. Oyuncular pekala başarılı isimler ama böyle bir müzikalin altından kalkabileceklerini hiç düşünmemiştim. Sonuç olarak ise iyi ki yanılmışım. Hugh Jackman'ı Wolverine karakteri dışında görmeyi sevenlerdenim ve hem oyunculuğu hem de sesiyle Jean Valjean rolünün hakkını vermiş. Anne Hathaway, abartıldığı kadar iyi değil ama 'I Dreamed a Dream' sahnesi çekim olarak değil belki ama oyunculuk ve ses olarak olmuş. Amanda Seyfried gerçekten şaşırttı ama yine de küçük Cosette'in daha başarılı olduğu kesin. Eddie Radmayne ise sanırım çaktırmadan en iyi çıkış yapan oyunculardan biri oldu. Ne zaman bir İngiliz yapımı film, mini dizi, uyarlama vs. izlesem karşıma çıkmasına alışmıştım ama sanırım artık büyük yapımlarda da görmeye devam edeceğiz. Helena Bonham Carter ve Sacha Baron Cohen ikilisi ise, Sweeney Todd'daki karakterlerine benzerliklerinin de etkisiyle, kesinlikle dahil oldukları her saniyede eğlendiriyorlardı. Filmin tek olmamışı ise kendi adıma büyük bir hüsran olan Russell Crowe'du. Şarkı söylediği her dakika benim için işkenceydi, sesi belki bir Coldplay şarkısı için yeterli olabilir ama bir müzikal için kesinlikle kötüydü. Ve son olarak izlemekten en çok zevk aldığım oyuncu Gavroche rolündeki ufaklıktı. Gerçekten sesi ve oyunculuğuyla, film adına çok iyi bir keşif olmuş. Yönetmen Tom Hooper ise King's Speech'te kesinlikle hakkettiği övgüleri bu filminde o kadar haketmiyor. King's Speech'te konuşamayan -ve çok güzel bir ağıza sahip olan- kralı oldukça yakından çekerek, asıl hikayeyi ağıza zoom yaparak vurgulaması, o filmin olayıydı. Aynı teknik bu filmde kullanıldığında ortaya rahatsız edici sahneler çıkmış, sırf şarkı söylüyorlar diye bademcikleri göstermenin ya da gözden yukarısını kadraja sokmaya gerek duymamanın ne anlamı vardı bilmiyorum. Ama yine de kürek mahkumlarının yaptığı açılış, cenaze töreni, devrim sahneleri, kapanış ve tabi ki harika 'Do You Hear the People Sing?' uyarlaması, diğer hatalarını görmezden geldirecek güzellikte işlenmiş. Sonuç olarak -yalnızca- türün hayranlarının beğeneceği kaliteli bir film olmuş ve tabi unutmadan bu filme romanın uyarlaması değilde müzikalin uyarlaması olarak bakarsak çok daha yerinde yorum yapabiliriz.

Cracks filmine yorum yazdı:

Cracks, yalnızca Eva Green'in performansıyla bile izlenmeye değer bir film olmuş. Fakat senaryonun da hakkı verilmiş, grinin hakim olduğu sahnelerle birlikte, beklenin üstünde bir film ortaya çıkmış.

-Spoiler olabilir-

Filmin sonu ister istemez Heavenly Creatures'ı hatırlattı, onun kadar etkili olmasa da, benzer atmosferin yakalanmış olması, film boyunca gerilimin yavaş yavaş arttığı hikayede, başarılı ve bir o kadar ürpertici bir son olmuş.

Zincirsiz filmine yorum yazdı:

Nasıl ki Il buono, il brutto, il cattivo. için müzikler (hele ki tema müziği) vazgeçilmezse, bu film için de aynısı geçerli. Şimdi sinema tarihinin en iyi vahşi batı filmini Django Unchained'le kıyaslamış gibi oldum ama işin doğrusu o tarz filmlerden ne anlarım, ne de o tarz filmleri izlerim. Sadece bu filmi izlerken, özellikle ilk şarkıyla birlikte, müziklerin filme, tıpkıIl buono, il brutto, il cattivo.da olduğu gibi, her zaman eşine rastlanamayacak bir tat verdiğini düşündüm. Sonuç olarak ise filmi, vahşi batı-severleri bilemem ama Tarantino hayranlarına kesinlikle öneriyorum. Tabi şunu da unutmadan ekleyeyim, Christoph Waltz, Leonardo diCaprio ve nefret edilesi harika karakteriyle Samuel L. Jackson da filmi 'kaçırılmaz' yapıyor.

Pi'nin Yaşamı filmine yorum yazdı:

Life of Pi, inanmanın güzelliği üzerine bir film. Evet, güzel kelimesi ancak böyle bir filme yakışır.

Yaratıcı ve yaradılışa dair bir film, elbette her insana ilk bakışta sevimli gelmez, hele ki bu konulara uzak duruyorsa ya da bundan iyi birşey çıkmayacağını düşünüyorsa. Fakat bu film tam olarak bunu 'güzel' gösterme iddiasında. Pi, önce kusursuz masumiyetin, sonra şüphenin, isyanın, en sonunda ise kabullenişin temsili olarak filmin tek karakteri. Diğerleri sadece Pi'nin hayatına etki eden tipler, buna Richard Parker'da dahil, hem bir kaplan hem de bir alt benlik olarak. Pi'nin kusursuz masumiyetini, Yaratıcıya ulaşmak adına tüm dinleri kabul etmesi ve bunlarda yalnızca güzellik görmesiyle anlayabiliriz. Dinler adına yapılan tüm şavaşlara, kavgalara rağmen, inancın kötü birşey olmadığını ancak bir çocuk ruhu anlar zaten. Yazar da bu yüzden yetişkin ruhları buna ikna etmek için aracı olarak bir çocuk kullanmış. Ama bu çocuk elbette büyüyecek ve

... Devamı

Life of Pi, inanmanın güzelliği üzerine bir film. Evet, güzel kelimesi ancak böyle bir filme yakışır.

Yaratıcı ve yaradılışa dair bir film, elbette her insana ilk bakışta sevimli gelmez, hele ki bu konulara uzak duruyorsa ya da bundan iyi birşey çıkmayacağını düşünüyorsa. Fakat bu film tam olarak bunu 'güzel' gösterme iddiasında. Pi, önce kusursuz masumiyetin, sonra şüphenin, isyanın, en sonunda ise kabullenişin temsili olarak filmin tek karakteri. Diğerleri sadece Pi'nin hayatına etki eden tipler, buna Richard Parker'da dahil, hem bir kaplan hem de bir alt benlik olarak. Pi'nin kusursuz masumiyetini, Yaratıcıya ulaşmak adına tüm dinleri kabul etmesi ve bunlarda yalnızca güzellik görmesiyle anlayabiliriz. Dinler adına yapılan tüm şavaşlara, kavgalara rağmen, inancın kötü birşey olmadığını ancak bir çocuk ruhu anlar zaten. Yazar da bu yüzden yetişkin ruhları buna ikna etmek için aracı olarak bir çocuk kullanmış. Ama bu çocuk elbette büyüyecek ve yaşadığı tüm acılara isyan edecek. Belki bu yüzden de filmin en etkileyici yeri, fırtına sırasında Pi'nin inancındaki gelgitleri, çoşkuları seyrettiğimiz sahne. Ama sonuç, çocukluğun saflığında bulunan inancın tüm zorluklara rağmen kaybolmamasıdır. Zaten inananlara da dünya, tıpkı Pi'nin hayatı gibi bir sınamadan başka birşey değildir. Tıpkı yüzen ada gibi, yaşam da günün yarısında verirken diğer yarısında alır. Bu onu daha değersiz ya da kötü yapmaz, olması gereken budur. Bu yüzden Piscine Malitor, kendi adıma, baştaki sözünü tutuyor ve yönetmen de o harika sahnelerle ona yardım ediyor.

Filmin ve haliyle kitabın en çarpıcı yeri olan son ise hikaye adına unutulmaz bir deneyim. Tabi o sondan sonra gördüğüm kadarıyla ikinci hikaye gerçektir, diye bir anlayış yayılmış çoğu izleyene. Ama ben bundan o kadar da emin değilim. Belki kitaptaki anlatışın daha muallak oluşundan, her iki hikayenin de gerçek olması eşit derecede mümkün ya da imkansız diye düşünüyorum. Belki gerçekten yaşadığı korkunç olayları kabul etmeyen Pi, zihninde hayvanlarla dolu bir macera olan birinci hikayeyi oluşturdu. Ya da gerçekten birinci ve asıl olan imkansız(!) hikayeye inandıramadığı için ikinci hikayeyi uydurdu. Bence yazar tam da bu belirsizliği amaçladı çünkü o sadece Tanrı'nın varlığını kanıtlamaya çalışacak bir hikaye anlatmak istedi, ister masal gibi ister hayatın gerçekleri gibi. Ama birinci hikaye olmadıysa iddiasını kanıtlayamadığını düşünmek de filmi gerçekten anlamamak olur. Sırf bir başkası görmüyor diye, onun öyle olmadığı söylenemez. Okyanusun ortasında Pi'nin gördüğü harikalar, Richard Parker yanında olsa da olmasa da yine de görüldü ve her olasılıkta Yaratıcı mucizelerini gerçekleştirdi.

Son olarak, mükemmel sahnelerle koca bir hikaye anlattıktan sonra bir de sadece karakterin ağzından bir o kadar büyük bir hikaye anlatıp, ikisinde de aynı ürpertici etkiyi vermek her yazar ve yönetmenin harcı değildir. Film bu yüzden, sadece sonuyla bile bir başyapıttır benim gözümde.