Game of Thrones

Game of Thrones benim için yalnızca bir dizi değil, baştan sona bir yolculuktu. İzlerken fark ettim ki bu yapımı özel kılan şey yalnızca devasa prodüksiyonu değil, insan doğasını en karanlık ve en gerçek hâliyle masaya yatırmasıydı. İyilik ve kötülüğün keskin çizgilerle ayrılmadığı, herkesin gri tonlarda dolaştığı bir dünyaydı burası. Bir karaktere bağlandığımda, kısa süre sonra ondan nefret edebilmem; nefret ettiğim birini zamanla anlamaya başlamam, hayatın kendisi gibiydi. İşte diziyi unutulmaz yapan da buydu: İnsan ruhunu ve iktidar hırsını sahici şekilde yansıtması.

Beni büyüleyen bir başka nokta, hikâyenin derinliğiydi. Onlarca karakter, birbirine dolanan koca bir tarih kitabı gibi ilerleyen olay örgüsü ve her detayın zamanla büyük resme hizmet etmesi… İzlerken hep şunu düşündüm: Burası gerçek olabilirdi. Çünkü o diyarlar, o taht oyunları ve entrikalar, bize uzak gibi görünse de aslında yaşadığımız dünyanın alegorisi gibiydi.

Teknik açıdan da Game of Thrones bir dönüm noktası oldu. Televizyonun sinema kalitesine ulaştığı, hatta yer yer sinemayı geride bıraktığı anlardan biri. Savaş sahneleri, görsel efektler, kostümler ve set tasarımları… Hepsi öylesine titizlikle hazırlanmıştı ki, her sezon adeta görsel bir şölen gibiydi. Müziklere ise ayrı bir parantez açmam gerek; Ramin Djawadi’nin besteleri olmadan bu evren asla aynı etkiyi yaratmazdı.

Oyunculuk tarafında ise kadro tam bir yıldızlar geçidi gibiydi. Her bir oyuncu karakterini öyle sahici taşıdı ki, zamanla onlar bizim için birer rol değil, gerçek birer insana dönüştü. Bu yüzden bir karakterin ölümünde gerçekten kayıp yaşamış gibi hissettik.

Tabii Game of Thrones’un en çok konuşulan yanı, beklentileri yıkmaktan çekinmemesiydi. Şok edici olayları, ters köşe kararlarıyla seyirciyi defalarca hazırlıksız yakaladı. Bazen kızdırdı, bazen hayran bıraktı ama hep konuşturdu. Bence zaten onu kült yapan şey tam olarak buydu: Cesareti.

Sonuç olarak Game of Thrones, benim için yalnızca izlediğim en iyi dizilerden biri değil, aynı zamanda televizyon tarihinin seyrini değiştiren bir başyapıt oldu. Yıllar sonra bile hâlâ üzerine konuşulması, tekrar tekrar izlenmesi bundan. Bu dizi, sadece hikâyesiyle değil, yarattığı kültürle de tarihe geçti.

İzlediğim en iyi 3 diziden biri olmasına rağmen finali berbattı demeyeceğim zaten herkes diyeceğine demiş. Ben 5. sezonuna taktım. Sansa abisini ve annesini ihanet edip tuzağa düşürüp kalbinden bıçaklayarak öldüren sonra abisinin bedenine kurt kafası takan naaşına bile hakaret edecek kadar sadist boltonlara gelin olmayı hangi motivasyonla kabul etti hemde joffrey den sonra. Stannis devlerden ve mamutlardan oluşan 100 bin kişilik bir orduyu yenecek kadar güce sahipse neden westerosa gidip kral olmak yerine duvarın ötesine gitti? Karasu savaşında 20 bin kişilik ordulardan bahsediliyordu. Devli Mamutlu yamyamlı 100 bine diz çöktüren westerosun içinden geçer. Hadi duvarın ötesine gitti. Mance kendine biat etmedikten sonra vahşilerin yada jon snowun kendine katılmayacağını anladıktan sonra neden karakale de o kadar sallandı. 2 3 nokta beni aşırı rahatsız etti sezon boyu.

Birde bu Rickon piç mi? Ailenin en küçük çocuğu. Sansa Theonun arkasından ağlıyor da öz öz kardeşi Rickon öldüğünde tepki bile vermiyor. Ondan sonra starklar birbirine bağlı birbiri için ölür. Bu Rickon bu hikayede niye var ya? Öyle takılıp ölsün diye mi?