Avatar: Ateş ve Kül

Görsel şölen.

Öncelikle IMAX 3D izlemiş biri olarak büyük bir sinema şöleni karşıladı beni. Baştan sona sinemanın son deneyiminin gerçekten büyük bir ileri kaydettiğini düşünüp duruyorsunuz. Gerisini bırakın bunun için bile gidip izleyin derim.

Film ilk 2 bölümün hikaye devamlılığında. Birçok yerde önceki bölümlere dokunuyor, bunu daha önce izlemiş unutmuş ya da izlememiş insanlar için söylüyorum. Bilip gitmek filmin değerini artıracaktır. Tabii bu değer zaman geçtikçe az yoruyor. Abiler ablalar bu film neden bu kadar uzundur ya. Hikayeyi uzatmak için olayları bir döngüye sokup sokup çıkartmışlar. Bir yerden sonra heyecan azalıyor. En üst seviye olan anlarda filmi bitişe hazırlamaları gerekirken film yeniden bir başa sarıyor. Bu beni az yordu. Bir de film bizden çalıntı mitolojilere bürünmeye başladı. O kadar farklı hikaye ne büyük bir senaryo diye diye 1. filmi beğenen biri olarak 3. filmde yine bizden çalıntı durumlara şahit oluyoruz.

Babasız çocuk -Meryem Ana- olayı, ne kadar çok inanırsan Tanrı'ya o kadar ulaşırsın durumları ya da inanmayanların ateşi temsil etmesi ve herkesi öldürme isteği... Hristiyanlıktan çalıntı. Filmi uzatmak için aynı bin yıldır dönen hikayeyi filme dayatmışlar. Açık söyleyeyim bundan bıktım.

Tüm bu olaydan bağımsız düşünmek gerekirse gidip izlemeye değer ama öyle harika bir yapım yok ortada. Sündüre sündüre filmi uzatma çabaları her filmin daha kötü gelmesine sebep olacak. Bunca yıl çekmediler hep bekledik bekledik de şimdi ise çok da büyük bir hikaye kalmadığını görüyoruz elimizde. Bitmedi gitti deyip durdum filmde.

İyi seyirler.

19.12.2025

İkinci kez izledim ve en az ilki kadar büyülendim. Ekşi Sözlük’te kendini sinefil sanan bir grup aptalın, Avatar: Fire and Ash’i film olarak görmediğini söyledikleri yorumları okuduktan sonra bir şeyler daha yazmak istedim. Çizgi film diyenler, belgesel olarak izliyorum diyenler, internete düşmüş TeleSync versiyonunu izleyip “iki günde bitirdim, değmez” diyenler…

Çizgi film diyen tayfa muhtemelen gri tonlu, bol diyaloglu sanat filmleriyle kafayı yemiş ya da daha kötüsü, CGI olan her şeye çizgi film diyen hastalıklı bir bakış açısına sahip aptallardan oluşuyor. Belgesel olarak izliyorum diyenlere de çok kısa bir şey diyeceğim: Tamam, en ciddi sizsiniz amk. Genel kitleden farklı olduğunuzu sanıp kendinizi havalı hissedeceksiniz, tamam. Filmi TeleSync izleyenler zaten filmi izlemiyor ki amk; bu or**pu çocuklarına kim klavye verdi? Filmi sıkıcı bulanları ise anlamasam da hak vermeye çalışıyorum.

Neyse, filmi boş sebeplerle gömenlere yeterince sövdüğüme göre biraz da ben haklı sebeplerle gömeyim. İlk yazdığımda ikinci filmin aynısı demiştim ki gerçekten öyle: Yine sürekli kaçırılan çocuklar, yine aynı kötü adam, yine lider denen ama hiçbir boka yaramayan ve Na’vi olmayı fazla benimsemiş Sully. Farklı ne var derseniz, ne kadar umurunuzda bilmem ama renk paleti var, yeni bir ırk var. İkinci filmde yeni kötü yazmayı akıl edemeyip eskisini getirenler bu kez yeni kötü yazmayı akıl etmişler ama eskisinden de vazgeçememişler. Yok yani, farklı bir şeyi yok; öyle ki Na’vilere saldırılan silahlar bile aynı. Hadi Na’viler gelişmedi de teknoloji içinde yaşayan, birkaç günde şehir inşa eden insanlık niye gelişmedi amk?

Ben hikâyesinin derinleşmesini isterken iyice bokunu çıkartıyorlar ve deneyimle izleyiciyi tutmak istiyorlar. Benim için bu filmde de bu taktik işe yaradı ama devam filmlerinde “yeter amk” diyeceğim o seviyeye geldim bu filmle beraber.

Kısacası, derinleşmesini istediğimiz hikâye 3 saati aşkın süresi boyunca sürekli kaçırılıp kurtulan çocuklar ve Sully ile Quaritch arasındaki kavgadan ileriye gidemiyor ama yaratılan atmosfer ve görsel şölen sayesinde, hikâyesini sevmediğim bir Avatar filmine daha “iyi” dememe sebep oluyor.

Açıkçası filme giderken ikinciyi bile izlememiş biri olarak beklentimi çok düşük tutmuştum ama koltuktan kalktığımda resmen büyülenmiştim. Öyle bir tempo kurmuşlar ki, ilk molada kendimizi "film akıyor ya" cümlesini kurarken bulduk

Teknik tarafa zaten söylenecek söz yok kamera açıları ve çekimler o kadar başarılı ki, kendinizi izleyici gibi değil de o sahnelerin içinde bir figüran gibi hissediyorsunuz. Ben IMAX 3D izledim ve KESİNLİKLE tavsiye ediyorum sahnelerdeki derinlik resmen içine çekiyor insanı. Ses tasarımıyla birleşince gerçekten dünya dışı bir deneyim olmuş ;)

Gelelim benim için en can alıcı noktaya yani Varang, Varang, Varang... Charlie Chaplin’in torunu Oona Chaplin karaktere resmen hayat vermiş. Kendine özgü tarzı ve ash people tarikatı filmi klasiklikten çıkarıp daha derin bir yere taşımış.

Tabi her şey kusursuz değil. Senaryoda bazı yerler artık o kadar klişe kalıyor ki, yer yer izleyiciye hakaret gibi geliyor (Spider'ın kaçış sahneleri gibi). O noktadan sonra sadece görsel şölene odaklanıp akışına bırakmanız gerekiyor.

Filmi her ne kadar sevsem de ilkinin devamı, ikincinin aynısı olmuş. Üzülerek söylüyorum ama film, sadece görsel efektleri, yönetmenliği ve sinematografisiyle iyi olabileceğini; senaryo tarafını kimsenin sorgulamayacağını düşünmüş olacak ki ikinci filmin aynısını sadece renk paleti değiştirerek bize sunmuşlar. Yalan yok, bu taktik benim üzerimde işe yaradı; izlerken senaryo umurumda olmadı. Özellikle 1 saati aşkın savaş sahnelerinde çocuk gibi kilitlenip izlediğimi söyleyebilirim.

Kısaca, her Avatar izlediğimizde “Ulan bunlar nasıl efekt?” diyorsak bu filmde de diyoruz. Görsel açıdan çığır açan Avatar: Fire and Ash, ikinci filmden sonra derinlerine inmek istediğimiz hikayeyi bize vermiyor; bildiğimiz şeyleri farklı bir şekilde yüzümüze vuruyor. Senaryo tarafında pek bir numarası olmadığı için belli bir kesim tarafından gömülecek olduğu aşikâr ki onlara da hak vermemek elde değil.

Son olarak, eğer imkânınız varsa IMAX hatta Laser IMAX’te deneyimleyin.