İtiraf

Fena değil ama bir şaheser de değil. Filmi önemli ölçüde Taner Birsel'in oyunculuğu taşıyor desem yeridir. Karmaşık bir ilişki var ortada ve alt metinler yeterince dolu olmadığından diyaloglar arasından yakaladıklarımızla ilişkilerin kalanını kurguluyoruz. Bu bağlamda, Harun, Nilgün başka biriyle birlikteyken başladıkları bir birlikteliğin evliliğindedir. Harun'a göre Nilgün'ü elde ettiği için bu şahıs intihar etmiştir ama Nilgün'e göre yattıklarını zaten biliyordu adam başka bir bunalımın içindeydi. Harun'un bunu kendi görüş açısıyla yaşıyor olması Nilgün ile olan evliliklerine yansımış ve bu evliliğin fedakar/cefakar şahsı olarak kendisini görüyor. Ayrıca evlilik süresi boyunca Nilgün'ü elde etme şeklinden dolayı da sürekli kendisini de aldatacağını düşündüğünden Nilgün'ün sevgisini hiçbir zaman tam anlamıyla kabullenememiş durumda. Film de tam bu şüphelerin gerçekleştiği kısımda başlamaktadır. E doğal olarak bu senaryoda haklı olan taraf Nilgün oluyor. Fakat işin üzücü kısmı, kadın ettiğini buldu temasıyla bitmiş olması. Dönem seyircisini bir parmak bal mı çalmaktı burada amaç yani? kaçtığı adam evliymişte, çocukları dövmüşte, kızı mektup yazıp intihar etmişte, adam hepsinden nilgünü sorumlu tutmuş da bla bla bla... malesef ikinci perdeyi beğenmedim.

Bilemiyorum, filme seyreden birçok kişi gibi "Kadın aldatmış, kaşmer. Erkek affetmiş, enayi" gibi basit bir yorum yapmak haksızlık gibi geliyor. Başlıca bir ihanetin üzerine kurulmuş bir ilişki var ortada ve erkek sanki ilişkiyi arkadaşının intiharının yasıyla yaşamış, bunun için kadını suçlamış ve ondan uzak durmuş. Kadın tüm bunların üzerine ilişkiyi tamamen yok edecek o darbeyi vurmuş, fakat yaptığından utanır halleri de filmde önümüze düşüyor. Bu durumu dillendiremişi mesela. Nilgün eve Harun'un hesaplaştığı gün belirsizliğin insanı nasıl delirttiğini seyrediyoruz, hemen ardına da Harun'un hareket dahi etmeden tüm bunları kabullenişini. Bana sorarsanız Harun gerek dostuna gerek de ilişkisine yaptığı yanlışları kabulleniyor, hemen ardına günah çıkartır gibi itirafçı olması da bunu yansıtıyor. Nilgün ise daha farklı yaşıyor tüm bu olanları, yaşanan her şeyi temize çekse ve vicdanını sustursa da hayatı onun günahlarını yanına kar bırakmıyor. İki taraf da, birisi içsel birisi ise dışsal olarak, bir şekilde yanlışlarının bedelini ödüyor aslında. Filmin sonunda ise hızlı koşan Nilgünün duvara tosladığını, acısıyla yüzleşmeye çalışan Harun'un ise hayatında yeni fırsatlar olduğunu görüyoruz. Harun aşkından ya da enayiliğinden değil, iki tarafında artık yeni bir hayata başlayacak kadar acı çektiğini bildiğinden Nilgün'e, uğruna dostunu harcadığı aşkına döndüğünü görüyoruz.
Film yine üzerine pek çok sözcük sarf edilebilinecek kült bir Zeki Demirkubuz eseri. Seyredenleri kesinlikle içine çekiyor.