Aşk ve Ölüm filmine yorum yazdı:

Filmi yıllar önce CNBC-E’de izlemiştim. O zamanlar sinemayla alakam şimdikinin yüzde biri kadardı, Hababam Sınıfı vs. Türk filmleri idi kültürüm. Nasıl olduysa, izlemeye başladım. Allen’ın kendisiyle dalga geçer hali hoşuma gitmişti, filmin sonu ise aklıma kazındı. Şimdi bazı karelere bakıyorum, Bergman göndermeleri gırla gidiyor yani açıp izlesem alacağım zevk daha fazla olacak büyük ihtimal. Ama hala özel bir yerde olduğundan, izleyip tüketmek istemiyorum belki.

İçimdeki Katil filmine yorum yazdı:

Her yerine benzin dökülen eve girenlerin o kokuyu almaması gibi müthiş bir saçmalık var filmde. Türün -hani şu meşhur seri katiller ve hastalıklı beyinleri- vasatın altı bir örneği olmuş. Hatunlar yönünden ilgi çekmeye çalışmış sanırım, Affleck'in iticiliği de kullanılmış.

Acı Aşk filmine yorum yazdı:

Onur Ünlü'nün filmlerini bir şekilde seviyorum. Kendisini kasmıyor, konu bütünlüğüdür, absürd olmaktır falan umrunda değil. Alakası komik sahneler falan çıkıyor arada. Ya tamam rahat bir film ama Cansu Dere'nin kör halleri beni Ezel izlermiş gibi bunalttı yine arkadaş. Yapma rol ya, yapamıyorsun zaten.

James Bond Altın Göz filmine yorum yazdı:

Famke abla değişik öldürme şekliyle filmde çılgın atıyordu.

Trafik filmine yorum yazdı:

Ne iç bunaltan bir filmdi bu yahu. Film için iyi bir şey olsa da ters de tepebilir.

Fatih Pelle filmine yorum yazdı:

Fatih Pelle

Bir filmle nasıl tanışabilirsiniz? Kimisi yönetmene bakar kimisi oyuncuya kimisi ödüllere vs. ve izleme niyeti bir şekilde oluşur ya da tersi. Bahsini geçeceğim Fatih Pelle, bu açıdan şanslı. Çünkü yılında, en iyi yabancı film Oscarı ve Cannesda Altın Palmiye almış. Bir de Max von Sydow gibi bir ustayı oyuncu kadrosunda görünce, izlemek lazım gelir diye düşünüyor insan.

İsveçten Danimarkaya daha iyi bir hayat hayaliyle gelen bir baba ve oğul hikayesi var. Küçük Pelle ve babasının ırgat olarak yerleştikleri çiftlikteki yaşamı izletiliyor bize.

Gurbet ile başlıyor hikaye. Her haliyle hüzün taşır gurbet. Sılada refaha erilmesi ya da halin daha beter olması mühim değil. Ve gurbetteki İsveçlilerin anlatıldığı bir filmde, özlenen şeyin yaban çilekleri olması da hoş bir sürpriz.

Pellenin insani ilişkileri, istekleri, şahit oldukları bize yalın ve samimi bir dille anlatıldığı için ve zaten Pellenin kendisi bir macera olduğu için ki, film

... Devamı

Fatih Pelle

Bir filmle nasıl tanışabilirsiniz? Kimisi yönetmene bakar kimisi oyuncuya kimisi ödüllere vs. ve izleme niyeti bir şekilde oluşur ya da tersi. Bahsini geçeceğim Fatih Pelle, bu açıdan şanslı. Çünkü yılında, en iyi yabancı film Oscarı ve Cannesda Altın Palmiye almış. Bir de Max von Sydow gibi bir ustayı oyuncu kadrosunda görünce, izlemek lazım gelir diye düşünüyor insan.

İsveçten Danimarkaya daha iyi bir hayat hayaliyle gelen bir baba ve oğul hikayesi var. Küçük Pelle ve babasının ırgat olarak yerleştikleri çiftlikteki yaşamı izletiliyor bize.

Gurbet ile başlıyor hikaye. Her haliyle hüzün taşır gurbet. Sılada refaha erilmesi ya da halin daha beter olması mühim değil. Ve gurbetteki İsveçlilerin anlatıldığı bir filmde, özlenen şeyin yaban çilekleri olması da hoş bir sürpriz.

Pellenin insani ilişkileri, istekleri, şahit oldukları bize yalın ve samimi bir dille anlatıldığı için ve zaten Pellenin kendisi bir macera olduğu için ki, filmimiz kaliteli olarak anılmayı hak ediyor. Zaten önümüzde küçük çocuk hikayeleri olan ve sinema tarihinde yer etmiş birçok film var.

Diğer yandan, eserin kaynağı bir roman olduğunu belli edercesine bir merkezsizlik var sanki. Dağınık olarak bahsetmek belki haksızlık olur ama, film başladığı anlatım şeklini devam ettirse de merkeze aldığı karakterler değişebiliyor. Böylece ismini aldığı Pelle, bazen gözlemci bile olamıyor. İki buçuk saatlik süresinin sebebi bu olsa gerek ama şahsi fikrim yan hikayeler de fena değil.

Anlatıcılığı oldukça başarılı olan ve diğer unsurlarıyla da öne çıkan (görsellik ve müzikler ve diğerleri) Pellenin hikayesi, baba rolündeki Max von Sydowun oyunculuğuyla bizi de ezdiği bir mahiyete bürünüyor. Bergman filmlerindeki hüznü taşıyor sanki usta, her ne kadar hüzünlerin kaynağı neredeyse zıt olsa da.

Ju Dou filmine yorum yazdı:

Ju Dou

İsimleri nasıl yazılıyor bilgim yok. Sanırım tersi olacak, Zhang Yimou yani IMDB'deki Yimou Zhang yerine. İsmini bilemememden de haksızcası, yönetmenin filmlerine önyargılı yaklaşımımdı. Tahmin edilebilir ki bu, ilk izlediğim filmi olan Hero ile bitti. Jet Li'nin öylesine aksiyonlarından sandığım ve hatta Çin milliyetçiliğiyle dolu olacak diye de korktuğum Hero bana iyi bir tokat atmıştı. Aslında en baştan Tony Leung Chiu Wai ve Maggie Cheung'un olduğu bir kadrodan anlamalıydım filmin boş olmadığını ya! Neyse, o filmi izlerken anlatımdaki şiirsellik ve buna yardım ve yataklık eden görsellik öylesine müthişti ki, bahsettiğim gibi Çin milliyetçiliği de olmasına rağmen keşke her "propaganda" (ki Hero propaganda filmi de değildi) filmi böyle olsa demiştim. Öylesine güzel bir seyirdi.

Yönetmene karşı olan vicdan borcuyla hemen Altın Çiçeğin Laneti'ni izlemeye koyuldum ve yukarıdakindeki filmden biraz eksik olmasına rağmen onu da beğendim. Go

... Devamı

Ju Dou

İsimleri nasıl yazılıyor bilgim yok. Sanırım tersi olacak, Zhang Yimou yani IMDB'deki Yimou Zhang yerine. İsmini bilemememden de haksızcası, yönetmenin filmlerine önyargılı yaklaşımımdı. Tahmin edilebilir ki bu, ilk izlediğim filmi olan Hero ile bitti. Jet Li'nin öylesine aksiyonlarından sandığım ve hatta Çin milliyetçiliğiyle dolu olacak diye de korktuğum Hero bana iyi bir tokat atmıştı. Aslında en baştan Tony Leung Chiu Wai ve Maggie Cheung'un olduğu bir kadrodan anlamalıydım filmin boş olmadığını ya! Neyse, o filmi izlerken anlatımdaki şiirsellik ve buna yardım ve yataklık eden görsellik öylesine müthişti ki, bahsettiğim gibi Çin milliyetçiliği de olmasına rağmen keşke her "propaganda" (ki Hero propaganda filmi de değildi) filmi böyle olsa demiştim. Öylesine güzel bir seyirdi.

Yönetmene karşı olan vicdan borcuyla hemen Altın Çiçeğin Laneti'ni izlemeye koyuldum ve yukarıdakindeki filmden biraz eksik olmasına rağmen onu da beğendim. Gong Li'nin yüzüne hüzün nasıl da yakışıyordu.

Böylece geldik Ju Dou'ya. 1990 yılına baktığımızda genç sayılabilecek bir yönetmen (iki film çekmiş yani amatör diyemeyiz) ve daha 25 yaşında bir Gong Li var. Büyük kahramanlı hikayelerin vazgeçilmezi eziyetler, baskılar, saklı duygular, intikamlar vs. gibi unsurları küçük bir ailede görüyoruz. Viki sayfasında olduğu gibi filmi özetleme niyetim yok, çünkü filmi tanıtmak derdimiz. Yukarıda bahsettiğimiz unsurları yönetmenin o zamandan hissettirdiği vurucu dille izlerken o küçük aile ve aslında her şeyin sebebi olan "toplum baskısı" arasında bir rabıta olma isteği oluyor insanın içinde.

Bir değişik çaresizlik içeren, çaktırmadan toplumsal gerçekliğe de değinen bu dram özellikle de yönetmenin meşhur filmlerini izlemiş olanlara tavsiyemdir.

Kim Korkar Hain Kurttan? filmine yorum yazdı:

Kim Korkar Hain Kurttan?

Edward Albee'nin aynı adlı tiyatro oyunundan uyarlanmış eser, 13 dalda aday olup beş dalda oscar kazanmış. Afişteki korkunç Elizabeth Taylor (ki daha 34 yaşında) elbette ki oscar alanlardan biri. Filmdeki favorim Richard Burton ise adaylıkla kalmış.

Tiyatro oyunundan sinemaya uyarlanmış filmlerin ortak yönleri çoktur. Konu; dram, gizem ya da komedi gibi değişik türlere dağılırsa dağılsın, diyaloglar öne çıkmayı neredeyse her zaman başarır. Diyaloglardaki zeka emarelerini (tür ne olursa olsun) taçlandıran en mühim etkenlerden biri ise bence oyunculuktur.
İşte; içerdiği oyunculuk şekli yüzünden (performanslar değil, teknik olarak bahsediyorum) sevemediğim tiyatronun en önemli öğesini böyle filmlerde izleme imkanı bulmak bu yüzden büyük bir zevk.

Oyuncu kadrosu dört kişiden ibaret olan bu eseri izlemek biraz sinir bozucu olabilir. Evlilikte sıkılma dönemlerini bile çoktan aşmış ve halının altına süpürdükleri pek çok mes

... Devamı

Kim Korkar Hain Kurttan?

Edward Albee'nin aynı adlı tiyatro oyunundan uyarlanmış eser, 13 dalda aday olup beş dalda oscar kazanmış. Afişteki korkunç Elizabeth Taylor (ki daha 34 yaşında) elbette ki oscar alanlardan biri. Filmdeki favorim Richard Burton ise adaylıkla kalmış.

Tiyatro oyunundan sinemaya uyarlanmış filmlerin ortak yönleri çoktur. Konu; dram, gizem ya da komedi gibi değişik türlere dağılırsa dağılsın, diyaloglar öne çıkmayı neredeyse her zaman başarır. Diyaloglardaki zeka emarelerini (tür ne olursa olsun) taçlandıran en mühim etkenlerden biri ise bence oyunculuktur.
İşte; içerdiği oyunculuk şekli yüzünden (performanslar değil, teknik olarak bahsediyorum) sevemediğim tiyatronun en önemli öğesini böyle filmlerde izleme imkanı bulmak bu yüzden büyük bir zevk.

Oyuncu kadrosu dört kişiden ibaret olan bu eseri izlemek biraz sinir bozucu olabilir. Evlilikte sıkılma dönemlerini bile çoktan aşmış ve halının altına süpürdükleri pek çok meseleleri olan bir çifti ziyarete gelen genç evliler arasındaki etkileşimi izliyoruz. Başrolde "alkol" var. Ya da sarhoşluk diyebiliriz, çünkü içmeden de oyuna dahil olanlar var.
Kavgalar, oyunlar, pişmanlıklar... Bir sinir harbini, ama güzel (hatta mükemmel) oynanmış bir sinir harbini izlemek bana sadistçe bir zevk verdi, bahsettiğim türü sevenlere öneririm.

Hayat dizisine yorum yazdı:

Aslında belgesel kişinin imanında bir kaymaya yol açacak mahiyette değil. Kaos arayana kaosu buldurur ama var olan müthiş düzeni de gayet güzel bir görsellikle izletiyor. Tabii cinslerin avlanması hatta bazen kendi türlerini yemeleri, sadece bu belgeselle ortaya çıkmış bir şey değil.

Öte yandan belgesel evrim öğretisinde çok ikna edici bir yerde duruyor. O açıdan ben bir müslüman olarak evrim konusunda "Allah bilir" demek durumundayım bu belgesel sonrasında. "Aa evrim var o zaman İslam yok hükmündedir" gibi bir şey zaten olamaz.

Yani, etkileyici.

Bisiklet Hırsızları filmine yorum yazdı:

Hayatınızda çok önemli yerlerde olacak insanları test etmek için izletilecek filmlerden biri. Gerçi bu film onlar için torpil gibi bir şey olur sanırım, etkilenmemek elde değil çünkü.