Şafağa Kadar

Dün akşam izlediğim Until Dawn, son yılların en iyi korku filmi olarak anılamaz belki, hatta bir başyapıt demek de bana göre fazla iddialı olur. Ancak şunu söylemem gerekir ki film, seyircisini sıkmadan kendini izlettirmeyi başarıyor. Özellikle türün meraklıları için rahatlıkla tüketilebilecek bir yapım olmuş.

Hikâye yapısı itibarıyla bana daha çok bir kolaj gibi hissettirdi. Wrong Turn’daki vahşi doğa gerilimi, The Descent’in klostrofobik atmosferi ve The Hills Have Eyes’ın deforme edilmiş “avcı” figürleri bu filmde bir araya getirilmiş. Bu üç filmin güçlü unsurlarından faydalanmaya çalışılmış olsa da özgün bir vizyon yaratma konusunda biraz zayıf kalındığını düşündüm. Yani türün tecrübeli izleyicisi için çoğu sahne “tanıdık” gelecektir.

Oyunculuk performanslarına gelince: Karakterlerin inandırıcılığı yer yer zayıflıyor. Korku sinemasında çoğu zaman klişeleşmiş tepkileri görmek normaldir ama burada bazı oyuncuların “gerçek bir korku” hissini verememesi filmin etkisini biraz düşürüyor. Makyaj ve özel efektler de aynı şekilde ortalama seviyede kalmış. Özellikle yaratık tasarımlarında ve şiddet sahnelerinde daha çarpıcı bir görsel dil tercih edilseydi, filmin atmosferi çok daha yoğun olabilirdi.

Buna rağmen Until Dawn’ın bir artısı var: temposu. Kurgu ve sahne geçişleri öyle akıcı ki, eksiklerine rağmen film kendini izletmeyi başarıyor. Gerilim her zaman tırmandırılmıyor ama izleyiciyi koparacak kadar da düşmüyor. Özellikle orman ve kapalı mekân sahneleri, sinematografinin katkısıyla atmosferi diri tutmuş.

Sonuç olarak, Until Dawn korku sinemasına devrimsel bir katkı sunmuyor, hatta çoğu yerde türe aşina olanlara déjà-vu yaşatıyor. Ama yine de baştan sona izlenebilir, temposuyla sıkmayan, zaman zaman keyif veren bir seyirlik. Türün müdavimleri için “bir kez izlenir” kategorisine rahatlıkla oturuyor.

Klişelerin gölgesinde ama ritmini kaybetmeyen bir korku denemesi.

29/05/2025
Until Dawn filmi ilk duyurulduğunda sevinmiştim, çünkü oyunu ilk oynadığımda sevdiğimi hatırlıyorum. Hatta filme hazırlık olur diye tekrar oynamıştım. Yalana gerek yok; oyunun hikâyesi pek ilgimi çekmiyordu, sevme nedenim tamamen seçim odaklı olması ve gerilimi iyi vermesiydi. Filmde bu seçim kısmını veremeyeceklerine göre “iyi gerilimi olan ama klişelerle dolu bir film” olacak diye tahmin etmiştim.

Sonra fragman yayınlandı, agalarla izledik; izledikten sonra “Until Dawn ne alaka amk?” dediğimizi hatırlıyorum. Filme gelecek olursam, Until Dawn markasını kullanarak bir PR çalışması yapmışlar. Buna “dolandırıcılık” diyenler olmuş ama adamların röportajlarına falan baktım, hiçbir zaman oyunla birebir aynı olacak denmemiş. Zaten fragman da yayınlanınca beklentiyi fazlasıyla düşürmemiz gerektiğini anlıyoruz.

Film gayet iyi başladı; döngü ve gerilimi iyi verirken, bir yerden sonra film süresini hissettirmeye başladı. Çünkü döngü hikâyesi bir noktadan sonra mide bulandırıcı olabiliyor. Oyunla alakası olmasa da, iyi bir gerilim filmi görmek isterdik; ortalamanın biraz üstüydü. Film yer yer gerilimi iyi veriyor, ses tasarımı muazzam, sinematografisi de gayet iyiydi. Ancak aceleye geldiği fazlasıyla belli oluyordu. Film Ocak 2024’te duyuruldu, Nisan 2025’te vizyona girdi; çekimler sadece 2 ay sürdü. Bu durum, filmin sonunun da aceleye geldiğini açıkça gösteriyordu.

Filmi ilk izlediğimde benimle birlikte ortalama üstü bulan birkaç kişi vardı; kalan çoğu kişi berbat diyordu. Belki oyunun verdiği gerilimi veremediği için kötü gelmiş olabilir ya da gerçekten fazla klişeye başvurduğu için; ama kötü diyenlerde haklı. Kesinlikle mükemmel bir film yok karşımızda; tamamen bir şekilde cebimize para girsin kafasıyla yapılmış, ki 50 milyon dolardan fazla kazanmış.