Adamlar

A24 stüdyosunun ve Alex Garland'ın kredisini arkasına alan Men, son yılların en büyük sinemasal illüzyonlarından biri. "Yükseltilmiş Korku'' akımının en kötü huylarını bünyesinde toplayan film, seyirciye bir hikaye anlatmak yerine, kafasına çekiçle mesaj vurmayı tercih ediyor. Toksik maskülenite ve yas süreci üzerine bir tezi var, evet. Ama bir teziniz olması, sizi iyi bir sinemacı yapmaz; sadece iyi bir makale yazarı yapar.

Filmin en büyük günahı, anlatı ekonomisini tamamen yok sayması ve seyircinin vaktine zerre saygı duymaması. İlk 50 dakika boyunca, ana karakterimizin ormanda yürümesini, yankı yapmasını ve aynı yüze sahip (Rory Kinnear'ın CGI ile çoğaltılmış halleri) tuhaf erkeklerin mikro-agresyonlarına pasif bir şekilde maruz kalmasını izliyoruz. Ortada bir gerilim inşası değil, tahammül sınırlarını zorlayan bir rölanti hali var.

Yönetmen atmosfer kurma bahanesiyle hikayeyi o kadar uzun süre donduruyor ki, bir noktadan sonra ekrandaki görsel dilin hiçbir ağırlığı kalmıyor. Bir filmin ilk bir saatinde karakter proaktif bir eylemde bulunmuyor, sadece bir şeylerin "olmasını" bekliyorsa, o film temposunu kaybetmiştir.

Böyle yapımları "anlamamışsın, sonu çok iyiydi" argümanıyla savunanlar genelde sinemayı bir görsel sanat değil, bir bulmaca çözme seansı sananlardır. Bir filmin finali ne kadar çılgınca olursa olsun, eğer beni ilk 50 dakikada o dünyanın gerçekliğine ve karakterin motivasyonuna ikna edememişse, o film benim için bitmiştir. Men, kibrinde boğulan ve sinema olmayı unutup bir "kavramsal sanat enstalasyonuna" dönüşen, fazlasıyla yorucu bir fiyasko.

YA BENİMSİN YA DA VİCDAN AZABIN OLURUM…Film, bir kadının(Harper) eşinden(James) ayrılma kararı aldıktan sonra eşinin(James) intihar etmesi üzerine yaşadığı psikolojik değişimi ve suçluluk duygusunu gözler önüne seriyordu sermesine ama bu bana hiç inandırıcı gelmediği gibi mantık dışı geldi ayrıca.. Hepimizin çevresinde ayrılık kararı sonucu bir erkeğin, eşinin veya sevgilisinin yaşamına rahatlıkla son verebildiğine sahit oluyoruzdur ve o insanların değil psikolojik değişim,suçluluk duygusu bile yaşadıklarını zannetmiyorum!.. Belki de filmdeki bu sahne, erkek çok kutsadığı soyunu devam ettirebilmek için evlendiğini, bir ayrılık olduğunda soyunun da bir nevi kurumuş olacağından ötürü intihar etmesi onu simgeliyor olabilir.. Ne olursa olsun filmdeki karakterlerden Harper’ın davranışları beni çok rahatsız etti özellikle de eşinin intiharından dolayı suçluluk duygusu hissettiği anlar..Başka bir sahnede çıplak bir erkeğin Harper’ı takip ettiğini görüyoruz ama Harper onu taciz etmiyor burada da sanki, eğer çıplak bir kadın bir erkeği takip etseydi erkek çıplak kadını taciz edermiydi? Sorusu, cevabını bildiğim acı bir gerçeği hatırlatıyordu..Film bazı sahneleriyle Harper’ın bir cinsel kimlik arayışında olduğunu(tabi bu psikolojik değişimlere bağlanılarak sunulmuştu) ve bunun boşuna olduğunu gösteren saçma sapan sembollerle dolup taşıyordu canınız cehenneme! keşke aynı şeyi kimlik arayışında olan erkekler için de yapabilseydiniz.. Ayrıca Harper’ın arkadaşı Riley, Harper’ın psikolojik değişimleri olduğunu biliyordu ve bir doktora danışma gereği bile duymadı yazık!.. Filmin sonunda Riley Harper’ın yanına geliyor bu iyi haber ama kötü haber umarım Harper’ın anlık psikolojik değişimleri geçmiştir yoksa sonu trajik.. Kimi filmler vardır Edvard Munch çığlık tablosunda olduğu gibi çığlık atarak, kimi filmler vardır nü sanatını sergileyerek, kimi filmler vardır sonu gelir ve biter ama beyinlerde yeniden başlar bu film ise bunların hepsini içeriyor.