Avcı

The Hunter (2011) tam olarak bir avcının hikâyesi gibi başlıyor ama aslında insanın doğayla, kendisiyle ve sistemle olan mücadelesine dönüşen, derinlikli bir film. Başrolde Willem Dafoe var; Martin David adında, büyük bir biyoteknoloji şirketi tarafından tutulan bir paralı avcıyı oynuyor. Görevi, nesli tükenmiş olduğu düşünülen Tazmanya Kaplanı’nı bulup öldürmek ve genetik materyalini şirkete teslim etmek. Ancak avcının en büyük yanılgısı, avın sadece doğada olduğunu sanmasıdır. Oysa ki, gerçek av bazen insanın kendi içindedir.

Martin, Tazmanya’nın vahşi doğasında gezinirken, insanların arasına karışıyor; kayıp bir çevreci olan Jarrah Armstrong’un ailesinin evinde kalıyor. Karısı Lucy, yas içinde kaybolmuş, çocuklar ise kayıp babalarının gölgesinde büyümeye çalışıyor. Burada, doğanın ve insanın kırılganlığına tanık oluyor. "Yaralar zamanla iyileşir derler ama bazı yaralar zamanla iyileşmez, zamanla şekil değiştirir." Lucy’nin durumunu anlatan belki de en iyi söz bu olurdu.

Ama işin karanlık tarafı şu: Martin’in orada sadece bir misafir olmadığını, büyük bir planın dişlilerinden biri olduğunu anlaması çok uzun sürmüyor. Yerel halk, özellikle de ormancılar, onun varlığından hoşlanmıyor. Çünkü o, hem doğaya hem de kendi düzenlerine tehdit oluşturuyor. Bir yandan şirketin çıkarları, bir yandan doğanın yasaları… İşte tam burada, şu aforizma geliyor aklıma: "İnsanın gerçek düşmanı, doğa değildir; insanın gerçek düşmanı, insanın içindeki açgözlülüktür."

Film boyunca Martin, aradığı yaratığın gerçekten var olup olmadığını sorgulamaya başlıyor. Çünkü bazen en büyük av, somut bir canlı değil, insanın kendi vicdanıdır. Ve sen bilirsin, bazı şeyler öldürülmez; onlar yalnızca hafızamızda yankılanır. "İnsan bazen bir şeyin peşine düşerken kendini kaybeder, ama asıl trajedi, kaybolduğunu fark ettiğinde bile yola devam etmesidir."

Finalde Martin, bir karar veriyor. Tazmanya Kaplanı gerçekten var mı, yok mu, orası mühim değil. Ama bir şey kesin: Eğer bir şey nadirse, değerli değil, tehlikede demektir. Ve bazen gerçek av, yaratığı öldürmek değil, onu serbest bırakmaktır. Çünkü "Bütün avcılar bilir ki, asıl güç öldürmekte değil, merhamet göstermektedir."

Ve işte böyle… Film bittiğinde, bir av hikâyesi izlediğini sanıyorsun ama aslında doğa, insan ve etik üzerine derin bir sorgulamanın içine düşüyorsun. Çünkü The Hunter, bir yırtıcıyı değil, insanın içindeki avcı ve av dengesini anlatıyor.