Just Friends

Bir filmin vaat ettiği duygu dünyası ile o dünyayı inşa ettiği araçlar (dil, oyunculuk, sinematografi) arasındaki uyumsuzluk, seyirciyi ekrandan iten en büyük faktör. Gewoon Vrienden, kağıt üzerinde "çağdaş ve tatlı" bir büyüme hikayesi gibi dursa da, pratikte ruhsuz bir skeçten öteye gidemiyor.

Sorun sadece senaryonun, türün tüm klişelerine (zıt kutuplar, zorlama aile dramaları, öngörülebilir final) sırtını yaslaması değil. Asıl problem, karakterler arasındaki kimyanın, inandırıcılıktan uzak, "oynanmış" hissettiren o plastik yapısı. İki başrolün birbirine bakışında bile, yönetmen komutunu bekleyen o tereddüdü görüyorsunuz.

Buna bir de filmin atmosferiyle girdiği amansız savaşı ekleyin: Dil. Hollandaca’nın o gırtlaktan gelen, sert ve vurgulu fonetiği, filmin yaratmaya çalıştığı o yumuşak, pastel romantizmle öylesine tezat oluşturuyor ki, her diyalogda kendinizi filmin dışına atılmış buluyorsunuz. Kulak, naif bir melodi ararken sürekli sert sessiz harflere çarpıyor.

Sonuç olarak; derinlikten yoksun, sadece yüzeyde gezinen ve estetik kaygısı, içerik derinliğinin önüne geçememiş vasat bir deneme. Vakit kaybı demek ağır olur belki ama "sinema" demek de türe haksızlık.