Dünyayı Ardında Bırak

Boğucu şehir hayatından uzaklaşıp, kafa dinleyebilecek şekilde bir tatil yapmak amacıyla Sandford ailesi lüks bir yazlık tutmuştur. Fakat eve yerleştikleri ilk gün internet kesilir. Ve olaylar peşi sıra gelmeye başlar. Derken, tuttukların evin, ev sahibi ve kızınında gelmesiyle birlikte işler daha da karışır.

Çok muallakta bırakan bir film. Süresi biraz uzun ve bu süreyi daha iyi konuları derinleştirerek kullanmak yerine, yer yer boş muhabbetlerle geçiriyorlar. ( örnek vermek gerekirse, durduk yere Scott ile Amanda'nın dans edip yakınlaşması ile, Ruth ile Clay'ın sözüm ona flörtleşmesi ya da Archie'nin, gizlice çektiği Ruth'a ait fotolara bakarak masturbasyon yapması gibi sahneler) Filmi sonuna kadar izlememi sağlayan, yer yer sosyolojik ve psikolojik konuşmaları barındırması ve müziği ile uyumlu bir şekilde uyandırmayı başardığı merak duygusu oldu. Sandford ailesinin kurgusu çok güzeldi, genelde bir aile ebeveynlerinden biri umursamaz diğeri ise herşeyi fazla takan ve şüpheci olur. İzleyen çoğu aile/çift aynı bizim gibiler demiştir. ha tüm bunlara rağmen Clay'ın, biz ev sahibiniziz diyenleri bu kadar çabucak benimsemesi fazla abartılıydı üstelik kimlik çıkaramamasına rağmen.

Çok kısa süreliğine de olsa Kevin Bacon görmek iyiydi. Burada kural niteliğindeki klişeye tanıklık etmeyi bekliyordum zaten. Vietnam gazisi/Irak operasyonu gazisi gibi askeri bir geçmişi karakterin böyle hikayelerde el altında bulunması gerekir. Bu noktada, bir kaos ortamında daha dün arkadaşım dediklerinin nasıl değişebileceğine güzel bir mercek açılmış ama sadece titreşimle radyasyon yayan bir parazit tahmini üzerine ne gibi bir ilaç verdi ve bu kadar tantananın amacı neydi bağdaştırmak zor.

Başka bir kısma değinirsek, petrol tankerinin öylece sahile çıkması ayrı bir muamma. Navigasyon gitti diye kaptan karayı da mı görmüyor yani? Çapa da mı atamıyor? Bunun dışında, sembolizm içerikli filmlerle ilgili görüşüm "gözü tamamen kapalı" filminde olduğu gibidir. Filmi, acaba şu tabloda ne demek istedim, acaba odanın renkleriyle ne ifade etti, acaba burada niye geyik kullandı, bu flamingolar ne ayak .... diye diye geçirmek pek haz ettiğim birşey değildir. Film kendini/derinliğini diyaloglarla göstermelidir. Birkaç sembol/metafor kullanılabilir ama tüm filmdeki anlatım önemli bölümünü bunlara bağlamayı hiç bir zaman sevmemişimdir.

Filmin sonunun böylesine bağlanmadan bitmesini sevdim aslında. Tamamen verilmek istenen asıl mesajı bu olduğu kanısındayım. Ülke istilanın eşiğinde ama çocuğun kafasındaki tek şey friends'in finalini izlemek. Çocuklardaki masumiyet başka nasıl anlatılabilirdi? Yapımcının Obama olmasıyla birlikte böyle bir senaryoya elbette şaşırmadım. Artık tek bir düşman gösterme klişesi yerine klişeden kastım, işid, kore, rusya vb.. ülkelerin amerikaya saldırdığı klişesi hepsinin toplandığını vurgulamalarıydı. Artık hedef kitle büyütülmüş belli ki.

Genel olarak beğendiğim bir film oldu. 2,5 saat yerine, 100-110 dk olsaydı daha iyi olurdu :)

Sosyolojik derinliği olan distopik bir film. Alt metin ve anlatılmak istenen Ruth ve Amanda'nın sözlerinde vücut buluyor. Filmde gerçekliğe daha doğrusu içinde yaşanılan Dünya'ya yabancılaşma ve bu durumun farkında olup olamama durumu var. Ruth ve Amanda'nın içlerindeki nefret ve tavırlarındaki mizantropinin sebebi ise çoğu insanın farkına varamadıkları şeyin farkında olmaları ve bu yüzden çoğu insana temas edememeleri. İkiside özünde temas etmek isteyen insanlar olsa dahi, çoğu insanın kendi dünyasıyla kurduğu ilişkilerin diğerlerinin dünyasıyla yalıtılmış hale gelmesi ve sosyal hayata temas edememesi durumu yüzünden yalnızlaşmış ve ''izole hale'' gelmek durumunda kalmış insanlar. Kendi yabancılaşmasının farkında olup bununla mücadele etmek bunu önemsememekten çok daha zor bir durum.

Ruth'un bir ara diyalogda belirttiği gibi, '' Friends dizisi hiç yaşanmamış bir geçmişi işliyor.''
Çok yerinde bir tespit olmakla beraber filmde anlatılanı özetler nitelikte. Herkesin kendi hayatında görmeyi fazlasıyla arzuladığı bir sosyal ilişkiler yumağı sunduğu için dizi çok sevilmekte. Fakat gerçek hayatta bu dizi kurgusuna benzer bir hayat görebilmek çok zor ve imkansız hale gelmiş. Çoğu kişi bu dizideki ilişkilerin benzerlerini hayatında görebilme umuduyla motive olup hayatını sürdürmekte. Bu umut bunun gerçekliğine yönelik bir inançtan ibaret. Gerçeklikle temas etmeyen bu yapay kurguyu işleyen dizi ise aslında günümüz gerçekliğine aldırış etmeden hayata tutunabilme başarısını sağlayanlara bir gönderme içeriyor.

Günümüzde toplumsal krizlerde çözüm olarak masalsı vaatler sunan veya aşırıcı görüşler içeren yapıların destek görmesi ise bununla birebir alakalı bir durum. İnsanlar artık kendilerine sunulanın çözümün gerçekliğinin olmadığını bilse dahi desteklemek isteyebiliyor. Sebebi ise dünyadaki nesnel somut gerçekliğin ne olduğundan ziyade kendi yarattıkları gerçekliğine ''inanma ihtiyaçları''.