Barok Bir Arzu: "Onları Sevmiyor, Onları Yutmak İstiyor"
Emerald Fennell’in Saltburn’ü, Patricia Highsmith’in Yetenekli Bay Ripley’ini alıp, onu 2000’lerin başındaki indie-sleaze estetiği ve aşırı doymuş bir renk paletiyle zehirliyor. Film, sınıf kini üzerine kurulu klasik bir anlatı gibi başlasa da, aslında arzunun en ilkel ve yok edici biçimi üzerine bir tez sunuyor: Bir şeye sahip olmak yetmez, onu tüketip bünyene katmalısın.
Filmin 1.33:1 (kare) en boy oranıyla çekilmesi teknik bir şovdan ibaret değil; yönetmen bizi o malikanenin ve Oliver’ın saplantılı zihninin içine hapsediyor. Bu darlık, klostrofobik bir "röntgencilik" hissi yaratıyor. Seyirci olarak biz de Oliver gibi, o altın varaklı, çürümüş aristokrasinin hayatını anahtar deliğinden izleyen suç ortaklarına dönüşüyoruz.
Barry Keoghan’ın performansı, "mağduriyetin silah olarak kullanılması" konusunda ders niteliğinde. Karakterin, Felix’e (Jacob Elordi) duyduğu şey aşk değil; bir tür "vampirik haset". Film ilerledikçe,... Devamı
Barok Bir Arzu: "Onları Sevmiyor, Onları Yutmak İstiyor"
Emerald Fennell’in Saltburn’ü, Patricia Highsmith’in Yetenekli Bay Ripley’ini alıp, onu 2000’lerin başındaki indie-sleaze estetiği ve aşırı doymuş bir renk paletiyle zehirliyor. Film, sınıf kini üzerine kurulu klasik bir anlatı gibi başlasa da, aslında arzunun en ilkel ve yok edici biçimi üzerine bir tez sunuyor: Bir şeye sahip olmak yetmez, onu tüketip bünyene katmalısın.
Filmin 1.33:1 (kare) en boy oranıyla çekilmesi teknik bir şovdan ibaret değil; yönetmen bizi o malikanenin ve Oliver’ın saplantılı zihninin içine hapsediyor. Bu darlık, klostrofobik bir "röntgencilik" hissi yaratıyor. Seyirci olarak biz de Oliver gibi, o altın varaklı, çürümüş aristokrasinin hayatını anahtar deliğinden izleyen suç ortaklarına dönüşüyoruz.
Barry Keoghan’ın performansı, "mağduriyetin silah olarak kullanılması" konusunda ders niteliğinde. Karakterin, Felix’e (Jacob Elordi) duyduğu şey aşk değil; bir tür "vampirik haset". Film ilerledikçe, türün yavaş yavaş kara mizahtan psikolojik korkuya evrilmesi ve o malum "mezar" ve "küvet" sahneleriyle seyircinin toleransını test etmesi, filmin sadece göze değil, içgüdülere de oynadığını kanıtlıyor.
Sonuç olarak Saltburn; zenginliği eleştirmekten ziyade, ona duyulan hastalıklı arzuyu teşhir eden, görkemli, rahatsız edici ve sonuna kadar pişkin bir "sosyal mühendislik" hikayesi.
Aslında çok iyi film ama malum üç sahne filmi hem taşıyor, hem gölgeliyor. Başladığında sanat filmi izleyeceğim gibi bir hava sezdim. Ancak kısa sürede temposunu buluyor ve son yarım saate kadar oldukça iyi bir tempoda devam ediyor. Edebi ve gotik sahnelerini başarılı buldum. Sinematografisi çok daha iyi. Barry Keoghan da epey iyi oynamış. Eşitsizlik göndermeleri kıvamında. Rahatsız edici tarafıyla çok ön plana çıkmış ama -bence- filmi taşıyan bu rahatsız edici sahneleri her an bekliyor olmamız. Gerçekten "her an tuhaf bir şey olacakmış" hissiyatını veriyor ve bu beklentiyi kimine göre yerinde, kimine göre yersiz rahatsız edici sahnelerle karşılıyor. Tarzını beğenmiştim ki; filmin yönetmeni çok beğendiğim Promising Young Woman'ın yönetmeniymiş. Negatif bir şeyler de söyleyecek olursam; Oliver Quick karakterinin altı doldurulmuyor. Felix'e takıntısı var ama Felix'in Oliver'a hissettiği güçlü bağ da yeterince güçlü hissiyatı vermiyor.
Baya bir zamandır bu kadar psikopat bir karakter izlememiştim. Barry Keoghan performansıyla kendinden tiksindirmeyi çok iyi başarıyor. Hele ki o mezar sahnesi neydi öyle ? yok artık dedim! Böyle bir şey insanın aklına nasıl gelir ki? Rahatsız edici birçok sahne görebilirsiniz. Buna göre izleyiniz.
hayatımda hiç bir film sahnesini hatırlayınca midem bulanmamıştı. birden fazla sahnesini aslında.
barry ve jacob sahnelerini izlemek keyifliydi. güzel bir oyunculuk izledim. film de beklemediğim şekilde ilerledi
Pazarlaması mı böyleydi yoksa ben mi yanlış algıladım bilmiyorum ancak filmin başına otururken sanat-festival filmi havasında bir şey izlemeyi bekliyordum. Fakat film yükselen tempoda bir gençlik filmi havasıyla açılış yaptı. 4:3 en-boy oranı, ekstra ışıklı sahneleri ve başrol çocuğun garip oyunculuğu dışında festival filmleri ile alakası olmadığı anlamam pek sürmedi. Açıkçası iğrenç sahneleri dışında izle-unut keyifli bir seyirlikti benim için.
Sadece son 5 dakikada olayları açıklama çabasına girmeseler ve kafede denk gelinen sahne ile ucu açık bir son yapsalar aklımda daha iyi bir film olarak yer edebilirdi. Çünkü o sahneye kadar zaten bir çok şeyi anlamış oluyorsunuz ve film zaten anladığınız şeyleri size açıkladığı 5 dakika daha izletiyor. Bunu yapmasalar da biz kendimizi zeki hissetseydik keşke : )
Sırf Barry Keoghan Performansı ve her yerde karşıma çıkan bir film olduğu için bir ara kesin izlerim diye kaydetmiştim. Psikolojik ve Ters köşe vardı diye izledim. Filmde göze batan çok fazla erotik ve rahatsız edici sahneler vardı onun dışında izleyenlerin filmde ters köşeli olmasına fazla vurgu yapılıyordu bunu aklımda bulundurarak izliyordum ve ters köşeyi nerden yiyeceğiz diye tahminde bulundurup filmi bir tık daha cazip kılacağinı düşünüyordum ama açıkcası filmin sonunda öyle aman aman denilecek bir ters köşe ve son görmedim. +Olayların Oliver'in başının altından çıkması tahmin edilebilir birşeydi çünkü filmin yarısında bile kafadan hasta olduğu gayet belli oluyordu ve kesin birşey çıkacak hissi veriyordu, şaşırtıcı değildi. Ve şunu söyleyebilirimki Barry Keoghan o psikolojiyi çok iyi yansıtmış, manyaklığını gözler önüne çok iyi serdi. Film garip bir filmdi kötü değildi ama çokta iyi değildi, orta derecedeydi. bunun örneklerinden bir sürü film var çok etkileyiciydi diyemem.
Açıkçası sırf Barry Keoghan ve çok konuşulduğu için merak ettim ,bu filmde insanları bu kadar şaşırtan neymiş? Film olay ,yer ,kişi ,imgeler, semboller ve daha binlerce şeylerle dolu, seyirciyle dalga geçercesine kadraj ışık hızıyla değişiyor. Bir şeyi yakalamak ,anlamak için zaman yok bile. Sevebileceğim bir şey olmadığını ilk dakikalardan anladım. Garip buldum filmi, anlamlara rağmen boş ve anlamsız geldi. Hızlı ve anlık duygu ve heyecan sevenler için tam. Keoghan’ın muhteşem oyunculuğu için biraz yüksek tuttum puanı ama bu film etrafında kargaşa yaratan insanları anlayamıyorum, hepimizde var olan ama “ayıp” sayılan herhangi bir şeyi kadrajda gösterince insanlar aklını kaybediyor resmen.
Güzel başlayan ama bittikten yıllar sonra "sahi biz neden ayrılmıştık" diye sordurtan aşklara benziyor. Zihninizde tuhaf, güzel ve hem tuhaf hem güzel sahneler kalıyor evet ama bu kadar.
Parazit'in bir tık daha psikopat ve erotik hali. Ayrıca bana biraz queerbating kokusu geldi gereksiz bir çekim vardı ikili arasında. Yalnız mezar sahnesi hatrına bunu görmezden gelebilirim. Sevdiceğinin mezarına sarılmak, yatıp uyumak, üzerinde dans etmek gibi sahneler gördük de böylesini göreceğim aklıma gelmemişti. Hikayede Oliver'ın bu sosyopat halinin altında yatan şeyin ne olduğunu bilmemek de biraz rahatsız etti beni. Her şey açığa kavuşmuş gibi görünürken arka tarafta bir şeyler eksik kaldı. Rahatsız eden bir diğer şey de Barry Keoghan. Kadrosunda yer aldığı 3 filmi izledim hepsinde de deli manyak rolleri var. Yüzü bu tarz karakterleri oynamaya müsait diye sanırım o sevimli suratının arkasında ha çıktı ha çıkacak gibi duran bir iblis yatıyor.
@alkanistan
6 ay önce
8 / 10
Emerald Fennell’in Saltburn’ü, Patricia Highsmith’in Yetenekli Bay Ripley’ini alıp, onu 2000’lerin başındaki indie-sleaze estetiği ve aşırı doymuş bir renk paletiyle zehirliyor. Film, sınıf kini üzerine kurulu klasik bir anlatı gibi başlasa da, aslında arzunun en ilkel ve yok edici biçimi üzerine bir tez sunuyor: Bir şeye sahip olmak yetmez, onu tüketip bünyene katmalısın.
Filmin 1.33:1 (kare) en boy oranıyla çekilmesi teknik bir şovdan ibaret değil; yönetmen bizi o malikanenin ve Oliver’ın saplantılı zihninin içine hapsediyor. Bu darlık, klostrofobik bir "röntgencilik" hissi yaratıyor. Seyirci olarak biz de Oliver gibi, o altın varaklı, çürümüş aristokrasinin hayatını anahtar deliğinden izleyen suç ortaklarına dönüşüyoruz.
Barry Keoghan’ın performansı, "mağduriyetin silah olarak kullanılması" konusunda ders niteliğinde. Karakterin, Felix’e (Jacob Elordi) duyduğu şey aşk değil; bir tür "vampirik haset". Film ilerledikçe, ... Devamı
Emerald Fennell’in Saltburn’ü, Patricia Highsmith’in Yetenekli Bay Ripley’ini alıp, onu 2000’lerin başındaki indie-sleaze estetiği ve aşırı doymuş bir renk paletiyle zehirliyor. Film, sınıf kini üzerine kurulu klasik bir anlatı gibi başlasa da, aslında arzunun en ilkel ve yok edici biçimi üzerine bir tez sunuyor: Bir şeye sahip olmak yetmez, onu tüketip bünyene katmalısın.
Filmin 1.33:1 (kare) en boy oranıyla çekilmesi teknik bir şovdan ibaret değil; yönetmen bizi o malikanenin ve Oliver’ın saplantılı zihninin içine hapsediyor. Bu darlık, klostrofobik bir "röntgencilik" hissi yaratıyor. Seyirci olarak biz de Oliver gibi, o altın varaklı, çürümüş aristokrasinin hayatını anahtar deliğinden izleyen suç ortaklarına dönüşüyoruz.
Barry Keoghan’ın performansı, "mağduriyetin silah olarak kullanılması" konusunda ders niteliğinde. Karakterin, Felix’e (Jacob Elordi) duyduğu şey aşk değil; bir tür "vampirik haset". Film ilerledikçe, türün yavaş yavaş kara mizahtan psikolojik korkuya evrilmesi ve o malum "mezar" ve "küvet" sahneleriyle seyircinin toleransını test etmesi, filmin sadece göze değil, içgüdülere de oynadığını kanıtlıyor.
Sonuç olarak Saltburn; zenginliği eleştirmekten ziyade, ona duyulan hastalıklı arzuyu teşhir eden, görkemli, rahatsız edici ve sonuna kadar pişkin bir "sosyal mühendislik" hikayesi.
@stiff
2 yıl önce
7.2 / 10
@gomeisa
2 yıl önce
@henriette
2 yıl önce
barry ve jacob sahnelerini izlemek keyifliydi. güzel bir oyunculuk izledim. film de beklemediğim şekilde ilerledi
@asdf_13
2 yıl önce
7.5 / 10
Sadece son 5 dakikada olayları açıklama çabasına girmeseler ve kafede denk gelinen sahne ile ucu açık bir son yapsalar aklımda daha iyi bir film olarak yer edebilirdi. Çünkü o sahneye kadar zaten bir çok şeyi anlamış oluyorsunuz ve film zaten anladığınız şeyleri size açıkladığı 5 dakika daha izletiyor. Bunu yapmasalar da biz kendimizi zeki hissetseydik keşke : )
@unexpected
2 yıl önce
6 / 10
@p666olina
2 yıl önce
4 / 10
@berlinj
2 yıl önce
6.2 / 10
@zahi
2 yıl önce
7.2 / 10
Ama görsel olarak her şey muhteşemdiii. En bittiğim nokta heykelin altında kanatları ile dururken görsel gerçekten enfesti
@merodesidero
2 yıl önce