bir kitabı ya da filmi bitirdikten sonra hep, "her şey bambaşka olabilirdi" derim. Lee Chandler, senin için de her şey bambaşka olabilirdi. tek bir hatanın bütün bir hayatını böyle mahvetmesi çok acımasızca.
Casey Affleck aldığı ödülleri sonuna kadar hak etti, ondan başkası da oynayamazmış bu rolü. rolü onun kişiliğinden esinlenerek yazdılar sanki.
hayatının çocuklarını kaybettikten sonraki kısmındaki ruhsuzluk, boşluk hissini o kadar güzel yansıtmış ki.
lee ve randi’nin sokakta karşılaşıp konuştukları kısım herkesin bildiği gibi çok harika ve güzel ağlattı. ve kendi bebeğine söylediği gibi, Randi’nin bebeğine de "çok yakışıklısın" dediği kısma Randi’nin o anki bakışı gibi baktım. olayın akşamında George’un eşine yaslanıp ağladığı kısım benim için filmin en değerli sahnelerinden biridir, çünkü Lee’nin kırılma anı orası.
kızının rüyasında ona "Yandığımızı görmüyor musun?" dediği kısımda da kalbime bıçak saplanıyor sürekli.
Lee’nin yaşadıkla... Devamı
bir kitabı ya da filmi bitirdikten sonra hep, "her şey bambaşka olabilirdi" derim. Lee Chandler, senin için de her şey bambaşka olabilirdi. tek bir hatanın bütün bir hayatını böyle mahvetmesi çok acımasızca.
Casey Affleck aldığı ödülleri sonuna kadar hak etti, ondan başkası da oynayamazmış bu rolü. rolü onun kişiliğinden esinlenerek yazdılar sanki.
hayatının çocuklarını kaybettikten sonraki kısmındaki ruhsuzluk, boşluk hissini o kadar güzel yansıtmış ki.
lee ve randi’nin sokakta karşılaşıp konuştukları kısım herkesin bildiği gibi çok harika ve güzel ağlattı. ve kendi bebeğine söylediği gibi, Randi’nin bebeğine de "çok yakışıklısın" dediği kısma Randi’nin o anki bakışı gibi baktım. olayın akşamında George’un eşine yaslanıp ağladığı kısım benim için filmin en değerli sahnelerinden biridir, çünkü Lee’nin kırılma anı orası.
kızının rüyasında ona "Yandığımızı görmüyor musun?" dediği kısımda da kalbime bıçak saplanıyor sürekli.
Lee’nin yaşadıklarını tam olarak hissedelim ve deli gibi ağlayalım diye yapılmış, başardılar.
"Lee, böyle ölemezsin." youtube’da filmdeki birkaç silinen sahneyi bulabilirsiniz, keşke filme alsalarmış.
Son yıllardaki Oscar filmlerinin vasatlığından dolayı neredeyse 5 yıldır Oscar filmlerini takip etmiyordum (Moonlight bile yeterli bir sebep) fakat Manchester By The Sea’deki Casey Affleck performansının methini o kadar çok duydum ki kendimi izlemekten alıkoyamadım. Casey Affleck’in filmdeki o unutulmaz denilen performansına bakınca da açıkçası bir şey göremedim. Öncelikle film kötü yönetilmiş bir film. Bu senaryo çok daha iyi çekilebilecekken özellikle kötü bir görüntü yönetmeni seçimiyle İletişim Fakültesi yarışma filmine dönmüş. Karakter için çok klişe planlar seçilmiş. Böyle bir senaryoda böyle bir sinematografi bana kolaya kaçmak gibi geliyor. Casey Affleck de "morgdaki bir ceset" gibi ortalıkta dolaşırken yönetmen karakterin ruh halini çok basit bir şekilde tanımlamaya çalışmış diye düşünüyorum. Gerçekten evlat kayıbıyla ilgili iyi bir film izlemek isteyenlere Nanni Moretti’nin La stanza del figlio filmini önerebilirim.
bu sene forushande ile oscar’ı en çok hakeden casey affleck’in çok çok yukarılara taşıdığı film. öncelikle uzun fakat kendini izletiyor. bir baba ve annenin başına gelebilecek en kötü şeyin başlarına gelmesinden sonraya gidiyor film. gitmenin kesinlikle affedilir olduğu bir zamanda bir kötü olayla o acılarının doğduğu, büyüdüğü yere geri dönmek zorunda kalıyor baba. kaçıp gittikten yıllar sonra yeniden acılarıyla yüzleşmek zorunda olan baba, hayatın o ilginç tesadüflerinden birisiyle karşılaşıp bu sefer yaşına göre biraz daha kocaman bir oğlanla yaşamaya başlayınca, olay..... evet arkadaşlar. bir insanın başına daha ne gelebilirdi ki? acının gerçek ve sadeliği anlatılmak isterken, bence gerçeklik biraz atlanmış geldi bana. harika bir oyunculuğa ve duygu sömüresine güvenmiş bir film izlenimi veriyor. evet acıyı hissediyorsun fakat onu benimseyemiyorsun. filmin en kötü yanı ise bence anneyi göstermelik olarak filme katmaları olmuş. izleyin ... Devamı
bu sene forushande ile oscar’ı en çok hakeden casey affleck’in çok çok yukarılara taşıdığı film. öncelikle uzun fakat kendini izletiyor. bir baba ve annenin başına gelebilecek en kötü şeyin başlarına gelmesinden sonraya gidiyor film. gitmenin kesinlikle affedilir olduğu bir zamanda bir kötü olayla o acılarının doğduğu, büyüdüğü yere geri dönmek zorunda kalıyor baba. kaçıp gittikten yıllar sonra yeniden acılarıyla yüzleşmek zorunda olan baba, hayatın o ilginç tesadüflerinden birisiyle karşılaşıp bu sefer yaşına göre biraz daha kocaman bir oğlanla yaşamaya başlayınca, olay..... evet arkadaşlar. bir insanın başına daha ne gelebilirdi ki? acının gerçek ve sadeliği anlatılmak isterken, bence gerçeklik biraz atlanmış geldi bana. harika bir oyunculuğa ve duygu sömüresine güvenmiş bir film izlenimi veriyor. evet acıyı hissediyorsun fakat onu benimseyemiyorsun. filmin en kötü yanı ise bence anneyi göstermelik olarak filme katmaları olmuş. izleyin fakat büyük ümitlerle değil, o zaman kesinlikle pişman olmazsınız, ben de olmadım ama o kadar.
Manchester by the Sea, Kenneth Lonergan’ın ustalıklı kalemini üst düzey yönetimiyle birleştiren, Casey Affleck başta olmak üzere oyuncuların doğal ve etkileyici performanslarından güç alan, kurgusuyla günümüzü ve geçmişi pürüzsüz bir şekilde iç içe geçiren, müzikleriyle yüreğimizi burkan, hayatın içinden çarpıcı bir drama.
Soran, sorgulatan, düşündüren bir konusu yok filmin. Geriye yaşanılanların izleyiciye hissettirlebilmesi kalıyor. Asghar Farhadi filmlerini düşününce bunu ne derece başarabildiği de koca bir soru işareti olarak kalıyor. Tamam güzel müzik ve görüntüleriyle Manchester turizminin gelişimi için gönüllü tanıtım görevini yerine getirirken nasıl anlatıldığı önemlidir ama ne anlattığı da önemli olmak durumunda... 55/100
Çok güzel bir film diyemem, biraz fazla abartıldığını düşünenlerdenim.
Ama Lee karakteriyle mükemmel bir oyunculuk seyrettim. Yaşanan acıyı ömür boyu sürecek bir cezaya dönüştürmek ve gidenlerin arkasında kalan olmak sadelikle anlatılmış. Güzel bir film diyebilirim ama sadece bu kadar.
üst üste gelen bir sürü dram çok da alışmadığımız tarzda değil, hikaye kabataslak bunu verse de yaşananlara üzülmek yerine yaşayanların bu yıkımlarla nasıl başa çıktığına odaklandığımız bir film. özellikle lee'nin iç dünyasına tam giremesek de acıyla nasıl baş etmeye çalıştığının anlıyoruz. oyuncu da bunu bana kalırsa kusursuz yapıyor. bu yüzden filmin en güzel yanı acısını, sakinliğini, kendini cezalandırmasını hiç yükselmeden, adım adım işleyen casey affleck'in oyunculuğuydu.
Film değil ama Casey Affleck için bir yorum yapacağım. Neredeyse çoğu kişi adamın iyi oynadığından bahsediyor ama bu adam her filminde böyle oynuyor yahu, bu filmdeki fark karakterin oyuncuya çok uyması. Film de gayet tırt bu arada, verilen bazı duygular var ancak çok yetersiz, Oscar adayı olmazsa birçok insan bu filmin adını bile duymazdı..
@henriette
6 yıl önce
10 / 10
Casey Affleck aldığı ödülleri sonuna kadar hak etti, ondan başkası da oynayamazmış bu rolü. rolü onun kişiliğinden esinlenerek yazdılar sanki.
hayatının çocuklarını kaybettikten sonraki kısmındaki ruhsuzluk, boşluk hissini o kadar güzel yansıtmış ki.
lee ve randi’nin sokakta karşılaşıp konuştukları kısım herkesin bildiği gibi çok harika ve güzel ağlattı. ve kendi bebeğine söylediği gibi, Randi’nin bebeğine de "çok yakışıklısın" dediği kısma Randi’nin o anki bakışı gibi baktım. olayın akşamında George’un eşine yaslanıp ağladığı kısım benim için filmin en değerli sahnelerinden biridir, çünkü Lee’nin kırılma anı orası.
kızının rüyasında ona "Yandığımızı görmüyor musun?" dediği kısımda da kalbime bıçak saplanıyor sürekli.
Lee’nin yaşadıkla ... Devamı
Casey Affleck aldığı ödülleri sonuna kadar hak etti, ondan başkası da oynayamazmış bu rolü. rolü onun kişiliğinden esinlenerek yazdılar sanki.
hayatının çocuklarını kaybettikten sonraki kısmındaki ruhsuzluk, boşluk hissini o kadar güzel yansıtmış ki.
lee ve randi’nin sokakta karşılaşıp konuştukları kısım herkesin bildiği gibi çok harika ve güzel ağlattı. ve kendi bebeğine söylediği gibi, Randi’nin bebeğine de "çok yakışıklısın" dediği kısma Randi’nin o anki bakışı gibi baktım. olayın akşamında George’un eşine yaslanıp ağladığı kısım benim için filmin en değerli sahnelerinden biridir, çünkü Lee’nin kırılma anı orası.
kızının rüyasında ona "Yandığımızı görmüyor musun?" dediği kısımda da kalbime bıçak saplanıyor sürekli.
Lee’nin yaşadıklarını tam olarak hissedelim ve deli gibi ağlayalım diye yapılmış, başardılar.
"Lee, böyle ölemezsin."
youtube’da filmdeki birkaç silinen sahneyi bulabilirsiniz, keşke filme alsalarmış.
@lemonya
9 yıl önce
5 / 10
@terabithiasu
9 yıl önce
@aku
3 yıl önce
@poeticnorth
9 yıl önce
@nokturn
10 yıl önce
8.8 / 10
@ibodirector
10 yıl önce
@poormf
10 yıl önce
5.4 / 10
@ozlemmonderr
10 yıl önce
Ama Lee karakteriyle mükemmel bir oyunculuk seyrettim. Yaşanan acıyı ömür boyu sürecek bir cezaya dönüştürmek ve gidenlerin arkasında kalan olmak sadelikle anlatılmış. Güzel bir film diyebilirim ama sadece bu kadar.
@teorisibol
10 yıl önce
@onurtural
10 yıl önce
5 / 10