Hizmetçi

Sırça Köşkteki Truva Atı: Kurban Psikolojisinin Silahlaştırılması

Freida McFadden’ın çok satan romanından uyarlanan The Housemaid, modern gerilim sinemasının sıklıkla düştüğü "sınıf çatışması" klişelerini alıp, elit bir psikolojik satranç tahtasına dönüştürüyor. Yönetmen, seyirciyi önce klasik bir "zengin evine sızan gizemli hizmetçi" şablonuyla uyuturken, asıl darbeyi karakterlerin kurban psikolojisini nasıl birer silaha dönüştürdüğünü göstererek vuruyor.

Amanda Seyfried ve Sydney Sweeney’nin performansları, karşılıklı bir hayatta kalma operasyonunun vücut bulmuş hali. Seyfried’in canlandırdığı Nina karakteri, "dengesiz eş" maskesinin ardında, kendi kurtuluşunu ilmek ilmek ören kusursuz bir stratejist. Sweeney’nin karakteri ise sadece hayatta kalmaya çalışan bir alt sınıf temsilcisi değil, içine düştüğü cehennemi anında analiz edip karşı hamleye geçen adaptif bir avcı.

Filmin kusursuzluğu, o meşhur ters köşesinde değil; o ters köşeye giden yoldaki bilgi asimetrisinin ne kadar kusursuz yönetildiğinde saklı. Seyirci olarak kimin av, kimin avcı olduğunu çözmeye çalışırken, aslında her iki kadının da toksik bir eril sistemi çökertecek o mutlak operasyonun (ve ahlaki gri alanların) başrolü olduğunu fark ediyoruz. Eylemsizliğin ve kurbanlık psikolojisinin tamamen rafa kalktığı, zeka fışkıran, kinetik ve acımasız bir manipülasyon başyapıtı.

2026’nın 2. filmi: The Housemaid

O kadar kötü ki, iyi dediğimiz filmler vardır ya; bu da o kadar boş, o kadar hiçbir şey ki, kötü bile diyemediğimiz filmlerden. Başrolde Amanda Seyfried ve p*dofili Trump'ın destekçisi, kendi banyo suyunu satan Sydney Sweeney var. Bunların yanında, 365 Days filmleriyle (ya da o filmlerdeki seks sahneleri sayesinde) ün kazanıp, fanları sayesinde kendini bir bok sanan Michele Morrone ve oyunculuğunu fena bulmadığım Brandon Sklenar da filmde yer alıyor.

Belki Sydney Sweeney bir yerini açmıştır, filmde Michele Morrone da vardır, “kesin seks vardır” kafasıyla sinemaya giden abazalar sayesinde bu film 133 milyon dolar hasılatı geçmiş. Şakayla karışık söylüyorum tabii ama bu filmin kısa sürede 133 milyon dolar hasılat elde etmesinin başka bir açıklaması yok diye düşünüyorum.

Filme gelecek olursam, boş diyorum; çünkü 2 saatlik süresi boyunca hiçbir şey olmuyor bu filmde. Özellikle ilk yarıda “Ne oluyor, şu an niye izliyoruz?” dediğim oldu. İkinci yarıya geldiğimizde biraz daha tempolu bir hâl alıyor ama belki de tek büyük olayını bile izleyiciye geçirmekte zorlanıyor.

Garip bulduğum şeylerden biri ise komedisi, daha doğrusu kara komedisi. Bana bu da geçmedi ama seyircinin büyük çoğunluğu sevmiş gibi duruyordu. Boş bir film olduğu kadar akıcı da bir filmdi; bir diğer garip noktası da bu filmin. İlk yarıda sıkan birkaç sahneyi yok sayarsam, izlerken “Neden izliyorum?” dedirten ama bir şekilde izleten bir filmdi The Housemaid.

Kısacası, klasik aşk gibi başlayan, araya Wattpad serpiştirilen ve en sonunda girl power denilen bu filmin vermek istediği mesaj, her ne kadar klişe ama iyi olsa da, bu oyuncu kadrosu ve bu kadronun vasat oyunculuklarıyla mesaj umurumda olmuyor ve “siktir lan” dememe sebep oluyor.