Primat

Bir korku ve gerilim filminin izleyicide gerçek bir tekinsizlik hissi uyandırabilmesi, perdede yarattığı tehdidin ne kadar inandırıcı olduğuyla doğrudan bağlantılıdır. Primate, bu anlamda sinematik bir dengesizliğin ve tasarım uyuşmazlığının kurbanı olmuş bir yapım olarak öne çıkıyor.

Filmin hakkını teslim etmek gereken en güçlü tarafı, şüphesiz o yüksek tansiyonlu ölüm sahneleri. Koreografi ve teknik açıdan son derece başarılı, izleyiciyi sarsmayı hedefleyen ve bu amacına ulaşan anlar mevcut. Ancak hikayenin tüm bu gerilimli yapısı, odak noktasındaki şempanze figürünün perdede boy göstermesiyle birlikte maalesef büyük bir darbe alıyor. Karşımızda canlı, tehlikeli ve organik bir varlık yerine; zayıf makyaj tasarımı ve yetersiz kostüm işçiliği yüzünden yapaylığı her halinden belli olan bir figür duruyor. Bu durum, sahnelerin inandırıcılığını tamamen yok ederken, izleyicinin de o gerilim atmosferinden anında kopmasına neden oluyor.

Sonuç olarak, teknik anlamda bazı başarılı anlara sahip olsa da, en temel görsel unsurunda sınıfta kalan, o yapaylık hissi yüzünden potansiyelini harcamış ortalama bir seyirlik.