Satan's Slaves

Modern korku sinemasının en büyük yanılgısı, tempoyu artırmanın gerilimi de artıracağı yönündeki o sığ inançtır. İzlediğim bu yapım, atmosferik bir tekinsizlik inşa etmek veya karakterlerin psikolojik derinliklerine inmek yerine, ikinci yarısında tamamen ucuz bir "lunapark treni" estetiğine teslim oluyor. Gerilim, karakterlerin pasif kurbanlar olarak oradan oraya savrulmasıyla değil; aleyhlerine işleyen kusursuz bir sisteme veya zekaya karşı verdikleri hayatta kalma satrancıyla yaratılır.

Filmin en affedilmez günahı ise oyunculuk performanslarının, hikayenin gerektirdiği o klostrofobik inandırıcılığı taşıyamayacak kadar karton olması. İzleyici olarak perdedeki tehdidin ciddiyetine inanmamız için, önce o tehdide maruz kalan karakterlerin zekasına ve tepkilerine ikna olmamız gerekir. Mantıksız kararlar alan, proaktif bir hayatta kalma stratejisi üretemeyen ve sadece senaryonun ucuz numaralarına (jump scare) hizmet etmek için orada bulunan karakterler, izleyicide korku değil sadece zihinsel bir yorgunluk ve hayal kırıklığı yaratıyor. Alt metni olmayan, zekaya hitap etmeyen ve manipülasyonu beceremeyen bu tarz yapımlar, türün potansiyelini harcayan birer fırsat maliyetinden ibaret.