Zor bir film. Makoto ve iki öğrenci (Kouze ve Naoki) bir otobüse binerler. Onların ardından da o sıralar tüm vilayette aranmakta olan bir seri katil de otobüse biner. Polisin bir operasyonu ile seri katilden kurtulunur. Fakat bu süre zarfında Makoto ve iki öğrenci üzerinde bir travmatik etki oluşur. Bu durumun beraberinde getirdiği depresyon süreci ve bu melankoliyi aşabilmek için çıktıkları yolculuğu anlatan bir film.
Shinji Aoyama'nın burada kendine has stili son derece ön planda. Bu melankoliyi, bunalımı seyirciye olabildiğince fazla hissettirebilmek için olabildiğince az diyalog, olabildiğince çok tek çekimlik uzun sahneler ve Sepya tonu denilen (kayverengimsi siyah-beyaz) bir görsel stilde çekilmiş film.
Çok fazla belirsizlik içeren hikayesi ve gerçek anlamda yavaşlığı zaman zaman sıkıcılığa dönüşebiliyor. Tarzı sevenler için iyi bir film denilebilir.
@tiamath
7 ay önce
6 / 10
Shinji Aoyama'nın burada kendine has stili son derece ön planda. Bu melankoliyi, bunalımı seyirciye olabildiğince fazla hissettirebilmek için olabildiğince az diyalog, olabildiğince çok tek çekimlik uzun sahneler ve Sepya tonu denilen (kayverengimsi siyah-beyaz) bir görsel stilde çekilmiş film.
Çok fazla belirsizlik içeren hikayesi ve gerçek anlamda yavaşlığı zaman zaman sıkıcılığa dönüşebiliyor. Tarzı sevenler için iyi bir film denilebilir.