Six Feet Under

Dayı ne ağlattın be...

Diziyi geç keşfettim ve henüz bitirdim. Uzun zamandan sonra beni bu kadar etkileyen başka bir yapım izlememişimdir. Gerçekten son sezonun son çeyreği insanın içinden bir şeyleri koparıp götürüyor.

Cenaze Evi sahibi olan Fisher ailesi üzerinden, yaşamın tek gerçeği olan ölümü enine-boyuna işleyen, her karakter üzerinden hayatın başımıza getirebileceği problemleri-hüznü ve sevinçleri ele alan, her karakterin gelişimini detaylı bir şekilde işleyen muazzam bir dizi. Sadece dördüncü sezonun birkaç bölümü biraz sıkıcı geçti benim için onun dışında tüm sezon ve bölümler tam dozlarındaydı. Elbette her sezonda 2-3 bölüm son derece vurucuydu.

Dizinin merkezinde olan cenaze evini, son sezonda böylesine eleştirmesi artık kapanışa yaklaşıldığının güzel bir habercisiydi. İlk sezonda bu cenaze güzelleştirme çalışmalarının nereden çıktığını ve günümüze nasıl geldiğini, insanların bu kadar para harcamalarındaki sebeplerin ne olduğunu araştırmıştım ve Nate üzerinden bu konunun böylesine anlatılması ise gerçekten çok yerindeydi. Dizinin neresinden tutsam övecek birşey buluyorum desem yeridir. David ve Keith üzerinden eşcinsel kimselerin toplumda yaşadığı neredeyse tüm problemler bir netflix erotizmi ile değildi son derece gerçekçi bir şekilde sunulmuş. Claire gibi ergenlikten başlayan ve kimliğini arayan bir karakterin rüzgarın savruluşuyla nerelere uğradığı tüm gençlere ithaf edilmiş gibiydi. Aldatmanın altında yatan sebepler, aldatmanın sonuçları, yalnızlığın bedeli/getirileri, çocuklar torunlar derken çok zengin bir diziydi...

İzlenmeli, izlettirilmeli...

Bu kadar hayata yakın, hayat dokusu taşıyan bir başka dizi daha izlemedim henüz! Çok büyük olaylara gereksinim duymadan, abartıya hiç kaçmadan , neredeyse tamamen hayatın akışına uygun, hemen hepimizin yaşadığı başına gelen olaylarla karakterlerini ilmek ilmek işlemeyi başaran muhteşem bir dizi. Karakterin işlenişi, değişimi, her an en büyükten en küçük detaya kadar onları değiştiren aşamaları bu derece yalın ve de zeki bir biçimde gösterebilen bir dizi daha bilmiyorum. (Belki Breaking Bad, ama orada işi kolaylaştırabilecek büyük ve anlık aksiyonlar var.) Sırf bu konuda bile başlı başına bir senaryo atölyesi.

Yine bu kadar dar bir alandan bu derece yüksek anlamlar çıkarmayı başaran, günlük akışta kaçırdığımız birçok detayı önümüze seren ve tüm bunları asla sıkmadan ve klişeye düşmeden yapabilen bir başka dizi daha görmedim.

Hayat, ölüm, varoluş, değişim, umut, aile, ikili ilişkiler, geçmiş, gelecek her ne ile ilgileniyorsanız hepsini bulabileceğiniz eşi benzeri olmayan bir yapım. Benim için yeri her zaman ayrıdır. En birincidir.

Bitireli çok olmadı, yarım saat belki. Yazıyı yazmak için ekrana odaklanırken, gözlüklerimde kalan su izlerini fark ettim. Temizlemek için çıkarttığımda ise gözlerimin ve yanaklarımın da nemli olduğunu anladım. Hayal gibi geliyor sanki. Hep duyardım, derdim ki kendi kendime: Allah Allah neymiş ki bu dizinin son 10 dakikası, nasıl bi'şey bekliyor beni? Pek bedbahtmış meğer. İzlerken bir ara nefes alamadım ağlamaktan, ayağa kalktım sakinleşmek için. En çok Breaking Bad'in finalinde ağladığımı sanırdım, yanılmışım. Benim mi ağlamaya ihtiyacım varmış, yoksa bu başyapıtın bir meziyeti mi? Bilemiyorum. Ne yazacağımı da kestiremiyorum. Böyle kalakaldım, duvara bakıyorum sadece. Düşünüyorum, ben şu şu yaşımdayken daha, birileri bir yerde bu şaheseri çekiyormuş, birileri de zevkle ve her haftayı merakla bekleyerek Fisher'ları izliyormuş. Epey duygusallaştım. Etkisinden kurtulmak zaman alacak, ama memnunum. Sadece, bir daha breathe me dinleyebilecek miyim, muamma.

Tavsiye etmek benim haddime değil, yorumları okudukça ilk bölümü açmaya daha çabuk gidecek eliniz zaten.