The Handmaid's Tale

Yıllarca izlemeyi ertelediğim ve sonunda başladığım The Handmaid’s Tale, beklentilerimi fazlasıyla aşan, uzun zamandır gördüğüm en güçlü yapımlardan biri oldu. Distopik kurgusuyla insanı derinden sarsan, “özgürlük, inanç, iktidar ve kadın bedeni” gibi temel konuları çarpıcı bir şekilde irdeleyen bir dizi.

Elisabeth Moss’un Offred olarak yaptığı performans, bence modern drama tarihinin zirvelerinden biri. “Söyleyemediğini aktarma gücü” açısından benzersiz bir oyunculuk. Karakterin yaşadığı korku, umutsuzluk ve direniş duygularını seyirciye öylesine gerçek hissettiriyor ki, bazen ekrana bakmak bile zorlaşıyor. Atmosferin kasveti, renklerin sembolik kullanımı, sessizliklerin bile anlam taşıması… Hepsi bir bütün halinde olağanüstü bir etki yaratıyor.

Beni en çok etkileyen nokta, dizinin aslında bize çok uzak bir “gelecek kâbusu” gibi görünse de, içinde bulunduğumuz dünyadan çok da kopuk olmaması. Toplumsal baskıların, dini otoritelerin suistimal edilmesi ve kadınların haklarının ellerinden alınması, maalesef bugün de tartıştığımız gerçekler arasında. Bu yönüyle yalnızca bir dizi değil, aynı zamanda insanı rahatsız eden bir uyarı niteliği taşıyor.

Tabii her yapım gibi bu dizinin de bazı eleştirdiğim noktaları var. Özellikle son sezonlarda hikâyenin “umutsuzluk sarmalına” saplandığını ve artık bir tekerrüre döndüğünü belirtmek gerek. Karakterler eski hallerine geri dönüp hep aynı döngüyü yaşarken, anlatı biraz yorucu hale gelebiliyor.

Fakat günün sonunda, Uzun süredir bu kadar güçlü bir hikâyeye rastlamadığımı söylemem gerek. Her bölümüyle insanı sarsan, düşündüren ve derin izler bırakan olağanüstü bir yapım. İzlemeyi ertelediğim için pişmanım, ama sonunda bu deneyimi yaşadığım için de mutluyum.

Dizi için söylenebilecek neredeyse her şey dile getirilmiş ama çok daha fazla insana ulaşmasını istediğim için yazıyorum. Konu zaten enfes, oyunculuklar çok çok başarılı, hani yan rollerin bile başrolden fazla olabildiği, bitmeyen ve her sahnesinde dolu dolu ve binlerce çarpıcı detaylarla bezenmiş harika bir yapım olmuş. Bu dizi insana yalnızca dinleri, güçleri, hayatın gerçeklerini değil aynı zamanda kendisini ve insanlığını bile sorgulatıyor. Detaycı olup detaylara önem veren biri olarak ben bu kadar iyi bir dizi izlediğimi pek de hatırlamıyorum. Belki en son Lost zamanlarında bu kadar keyif almıştım. Fakat o bile bozmuştu bu bambaşka... Dramı neredeyse her an ve tekrar tekrar damarlarınızda hissederek izleyeceğiniz bir başyapıt. Söylenecek şeyler sabahlara kadar bitmez, en iyisi arkanıza yaslanıp, kendinizi odaklayarak ve sahne detay kaçırmadan dizi ile bütünleşerek izleyin, söz veriyorum çoooook büyük çoğunluğunuzu çok sağlam silkeleyecektir.

Bu diziyi türk televizyonlarında ameriganın içindeki paralel yapının darbesi adıyla görebileceğimizi düşünüyorum.Şaka bir yana, orjinal metin hakkında hiçbir fikrim yok. Sadece diziyi izlemiş biri olara yaratılan atmosferi ve oyunculukları beğendiğimi, müziklerin şahane olduğunu ve kaliteli bir iş ortaya konulduğunu belirtebilirim. 1984 ile benzer distopik öğeler içermesi hoşuma gitti. Sadece dini değil her türlü fanatizmi eleştiriyor diyebiliriz. Biraz da Hitler dönemi başlangıcındaki Almanya’yı tasfir ediyor sanki. İnsanlar üçe ayrılıyor, davaya inanan fanatikler ve aslında davaya inanmayan ama önceki rejimdeki hayatlarından memnun olmayan, içlerinde öfke biriktirmiş ve bunu bu yeni düzen içinde emirleri ve kuralları en katı haliyle uygulayarak dışavuranlar. Üçüncü kesim ise neye inanacağı hakkında bir fikri olmayan ama kendi düşüncesi de olmayıp, dışavuracak bir şeyi olmadığından en iyi seçenek olan çevreye adapte olma ve sessiz ve hayatta kalma tavrını sergileyenler. Henüz dördüncü kesimi göremedik ama ileriki sezonlarda göreceğimize inanıyorum.(asiler) Dizi, halk tabakasında dini katılığı ve bu katılığın yarattığı kısıtlamayı, oluşturduğu nefreti, ayrımcılığı ve acıyı göz önüne sererken, yönetici tabakasında da aslında kimsenin derdinin bu inanç sistemi olmadığını, her şeyin siyasi ve politik ele alındığını; hatta tek amacın güç sahibi olmak ve o gücü elinde tutmak olduğunu gösteriyor. Ülkemizde yaşanmış bazı olaylara da benzerlik duygusu kattığı kesin. Dizi; resmen halkın nasıl yönetilmesi gerektiğini, korku imparatorluğunu, gerçeklerin ve bilginin saklanması ile oluşturulan terörü ve bu terörün yarattığı paniği ortaya yeni konulan yapay bir gerçeklik ile yok edip kahramanlığa terfi etmeyi 1984 romanı kadar iyi anlatıyor. Umalım ki gelecek politikacılar böyle yapımlardan dersler alıp başımıza iş açmasınlar.