Lonesome

Filmin temel derdinin, büyük şehrin 'yalnızlık' ve 'bağ kurma ihtiyacı' temaları üzerine kurulu olduğunu söyleyebiliriz. Taşradan kaçan Casey ile şehirli Tib arasındaki bu ilişki, aslında modern queer yaşamın kırılganlığını anlatmayı hedefliyor. Ancak film, bu derin mesajı aktarma çabasında sanatsal zarafeti tamamen bir kenara iterek, ne yazık ki pornografinin sınırlarında gezinen bir deneyime dönüşüyor.

Bir filmin cinsel açıklığı cesur olabilir; ancak "Lonesome," cüretkârlığı bir araç olarak değil, adeta temel amaç olarak kullanıyor. Film, karakterlerin iç dünyasına, korkularına ve yalnızlığına dair inandırıcı bir diyalog kurmak yerine, sürekli olarak fetiş fantezileri ve çıplaklığın ham gösterisine odaklanıyor.

Bu durum, hikâyenin duygusal omurgasını zedeliyor. Casey ve Tib arasındaki bağ, samimi bir duygusal gelişimden ziyade, bir dizi rastgele cinsel karşılaşmanın zorlama sonucu gibi hissettiriyor. Yönetmen, bedenleri göstererek değil, ruhları açarak yalnızlığı anlatabileceği fırsatları ısrarla ıskalıyor.

Casey'nin taşradan getirdiği kırılganlık ve dışlanmışlık hissi, izleyiciye geçmesi gereken en önemli duygu iken; karakterin sürekli mesafeli ve donuk duruşu, empatinin önündeki en büyük engel oluyor. Eğer karakterin yalnızlığı seyirciyi de yabancılaştırıyorsa, o film izleyicisini kaybetmiş demektir.

Özetle: "Lonesome," modern yalnızlık ve bağ kurma arzusu gibi güzel mesajlar taşımayı deniyor. Ancak bunu yaparken sanat ve pornografi arasındaki hassas dengeyi koruyamıyor; aşırı ve ruhsuz bir cinsellik gösterisi üzerinden ilerleyince, geride hikayenin aktaramadığı, soğuk ve yabancılaştırıcı bir deneyim bırakıyor.