Geber Aşkım

Grace karakterinin yaşadığı şey doğum sonrası depresyon, postpartum, doğum sonrası psikoz ya da nasıl tanımlarsanız o değil. Pam ile sohbetlerinde açık bir şekilde diyor ki;

"ben postpartum yaşamıyorum, benim bu hayatta başka mutsuzluklarım var, postpartum diyerek beni geçiştirmeyin."

Yine başka bir diyalogda;

"Bebeğime çok bağlıyım, o çok güzel bir bebek" diyor. Kadıncağız film boyunca çocuğuyla alakalı, hamileliğiyle alakalı bir problemi olmadığını haykırmaya çalışıyor.

Doğum gününde sohbet ettiği hanımefendi, doğum sonrasının zor olabileceğini söylediğinde onu da tiye alıp çekip gidiyor. Bu filmin postpartum hakkında olduğunu düşünen izleyiciler de otomatik olarak doğum günündeki o ısrarcı ve halden anlamaz hanımefendi ile paralel düşünüyorlar.

Film hakkındaki düşünceme gelirsem. Bir süredir izlediğim en berbat filmlerden. Göze parmak (buna rağmen anlaşılamamış) ve teknik olarak kendisini çok başarılı hissediyor ama sinema sanatını ne kamerada ne de kamera önünde farklı bir şey katamıyor. Konu aldığı derdi de çok sıkıcı ve sürekli aynı şeyleri yaparak anlatmaya çalışıyor. Lynne Ramsey'nin yolu açık olsun ama bu iş gerçekten büyük bir hayal kırıklığı.

Yorumlardan ülkemizdeki insanların doğum sonrası depresyon, mental hastalık gibi kavramlardan bir haber olduğunu görüyoruz yine malesef. Ciddiye alınmayan doğum sonrası depresyon kavramı birçok annenin ya da intiharıyla ya da bebeğini öldürmesiyle sonuçlanabiliyor. Sizin şımarıklık diye adlandırdığınız şey tam teşekkülü bir hastanede, terapi ve tedavi ile çözülebilecek bir şey. Ne istediğini, nasıl davranacağını bilmiyor evet yaşadığı duygular o kadar ağır ki altında ezilip çıldırmış. Kocasının dünya umrumda değil tavırlarına değinmiyorum bile. Karısıyla aylarca sevişmeyen, onu kırsalda depresyonu ve yeni doğan bebeğiyle bir başına bırakan, ağır depresyon geçirdiğini fark etmesine rağmen eve köpek getirebilecek kadar vurdumduymaz bir adam. Karısı gözü önünde arabadan atlamaya kalkıyor, camın içinden geçiyor, evin duvarlarını tırnaklarıyla indiriyor ama adam melül melül bakıyor yalnızca. Çok geç kalınmış bir tedavi çok geç kalınmış "ben yanındayım" cümleleri. Senenin en iyi filmi değil belki ama jennifer lawrence'ın performansıyla izlediğim en iyi oyunculuktu bu sene.

Başrolünde Jennifer Lawrence ve Robert Pattinson olan, Lynne Ramsay gibi dünya çapında bir yönetmenin çektiği Die My Love ülkemizde vizyona bile girmiyor. Ama engelli birini suistimal ederek popülerliğini sömüren, geri zekalı izleyicinin cebini hedefleyen Kadıköy Boğası filmi haftalarca vizyonda tutuluyor. Böyle ucuz fırsatçılığı destekleyen sinema sektörü de, buna para döküp şişiren kitle de sinemamızın çöküşünün birebir sebebi.

Bu kez çok uzatmadan filme geçiyorum. Die My Love için heyecanlıydım; son bir aydır deli gibi beklediğim bir filmdi ama tek kelimeyle özetle deseler “sıkıcı” derim. Uzunca spoiler vermeden devam edeyim: Film, mutlu bir çiftle başlasa da temelde iletişimsizlik, doğum sonrası depresyon ve bunların yanında cinsel kopuklukla beraber yürütülmeye çalışılan ilişkiyi anlatmaya çalışıyor. “Anlatmaya çalışıyor” diyorum çünkü daha fazlasını beceremiyor. Nedeni de çok bariz: Sanat filmi olmaya çalışıyor, deneysel bir şeyler deniyor ama gerek işleyiş gerek anlatılacak konu buna hiç uygun değil. Karakterlerle bağ kurmamız çok zor; iyi oyunculuklara rağmen duygular geçmiyor. Eklenen abuk sabuk metaforların altı boş kalıyor derken yönetmenlik, sinematografi ve oyuncuların performansı kurtarıyor bu filmi.

Lynne Ramsay için 8 yıllık aranın ardından bu film pek de iyi bir dönüş olmadı. Verdiğim puan yanıltmasın; kötü bir film değil, sadece fena sayılmayacak anlatıma sahip sıkıcı bir filmdi Die My Love. İzlerken sıkılırsınız, hatta film bitene kadar “bit artık” diye yalvarırsınız ama bitince de “aslında fena değildi” dersiniz ya… İşte tam olarak o filmlerden. Harcanmış bir potansiyel var diyemem; akıcı bir anlatımı olsa daha yüksek puan verecektim elbette ama konusu itibarıyla çok daha iyi olamazdı.

Kısacası Ariana Harwicz uyarlaması olan Die My Love, Jennifer Lawrence ile Robert Pattinson’ın büyük etkisi, yönetmenlik ve sinematografisi sayesinde film boyunca süren sıkıcılığını, altı boş metaforları ve geçmeyen duyguları bir nebze de olsa unutturmayı başarıyor.