Me and Earl and the Dying Girl

Hayatımda izlediğim beni en irrite eden filmler listesine zirveden girer. Şimdi bu filmin şöyle bir iddaası var. Rachel izole olmuş. Kanser yüzünden herkes ona yapay davranıyor. Greg ise “normal” davranıyor gibi sunuluyor. Normal davranmakla duygusal olarak embesil olmak aynı şey değil. Film şunu satmaya çalışıyor. En azından acıyarak yaklaşmıyor. Ama gerçek şu acımıyor değil bu başroldeki embesil kendinden başka bişeyle ilgilenmeyen bir ergen. Duyarsız korkak bencil duygusal olarak sığ bir ergen. Birde filmin başka bir iğrençliği ölmek üzere olan kızın duygusu değil, ergen oğlanın içsel gelişimi merkeze alınmış. Film ve senarist olacak embesil bu dallamanın iç dünyasını kutsuyor. Yahu illa embesil bir ergenin iç dünyasına ışık tutacaksanız. O filme ölmek üzere olan bir kız koymayın. Direkt embesil ergenin iç dünyasını sahneleyin. Senaristin beyninde daha önemli olan kızın ölmesi değil oğlanın içsel gelişimi. Filmde bunu hissettiriyor biz kıza odaklanamıyoruz. Ölmek üzere olan kız bile işi gücü bırakıp oğlanın içsel gelişimine nasıl faydada bulunabilirim diye çaba sarfediyor. İğrençti

Genel itibariyle güzel anlatımlı naif film ve bol sinema referansıyla hoşuma gitmişti ancak;

4. duvarı yıkan filmler çok hoşuma gider, kimileri sevmese de kanaatimce seyirci ile film arasında özel bir bağ kurulmasını sağlıyor ve ben oyuncu/yönetmenin doğrudan bana bir şeyler anlatmasını etkileyici bulurum. Ancak bu filmde ana karakter dış ses olarak hikayeye girip yalan söylüyor. Dış ses kullanımı/seyirciye doğrudan hitap, genelde seyirciye olay örgüsünü açıklamak ya da daha önemlisi karakter ile seyirci arasında bağ kurulmasını sağlamak için kullanılır. Ancak izleyiciye alanen yalan söylemek bir nevi kutsal bir bağı kopartmaktadır. İzleyicinin ya da bir kitap söz konusu ise okuyucunun anlatılan ile tek bağlantısı anlatıcıdır ve bu gerçekten de kutsal bir bağdır. Daha önce Agatha Christie bir romanın da benzer bir hamle ile anlatıcının katil olduğu bir hikaye anlatmış ve bu konuda çok eleştiri almış, hatta aslında katilin başka biri olduğuna dair kitap dahi yazılmıştır. Çok belirli durumlarda kullanabileceğini kabul ediyorum (örneğin Christie'nin yaptığı gibi okuyucuyu ters köşeye yatırmak veya alenen yalancı olan bir antikahramanın bu özelliğini vurgulamak gibi) ancak bu filmde sadece senaryoyu klişelikten kurtarma çabası olarak gözüküyor. Söylenilen yalanın ardından ihanete uğrayan izleyicinin ana karakter ile ve dolayısı ile filmle bağı kopuyor. En etkileyici kısım olması gereken filmin sonu bu yüzden hissizleşiyor. Şahsen film boyunca empati kurduğum ve birlikte gülüp hüzünlendiğim karakterin en dramatik anında artık hiçbir şey hissetmiyordum.

Klişe bir senaryodan da güzel bir film çıkabilir, hatta çıkıyormuş da ancak keşke yönetmen/senarist farklı olmaya çalışırken kendi ayağına sıkmasaymış.