Hüzün Üçgeni

Son dönemde izlediğim en iyi filmlerden oldu. İlk iki bölümü çok beğendim. Girişteki H&M ve Balenciaga göndermeleriyle zaten iyi başladı. Carl ve Yaya'nın yemek sonrası tartışmalarından sıkılanlar olmuş. Aksine ben çok beğendim. Beni sıkan konunun bir tık uzaması oldu. Çok değinilmemiş bir şekilde, olayın gerçekten “para” olmadığını vurgulayarak mevzuya değinildiğini düşünüyorum. Carl karakterinin derdini iyi aktardığını, başta ters yapan Yaya'nın ise daha sonra buna iyi yanıt verdiğini düşünüyorum. Böylelikle iki karakter de empati yaptırabiliyor. Sonrasında rollerin değişmesi ise ibretlik bir hal alıyor. Zaten film vermek istediği mesajları bazen izleyiciyi tokatlayarak, bazen gözüne soka soka veriyor. Normalde göze bu kadar mesaj sokan filmleri pek sevmem. Triangle of Sadness bunu iyi bir tempoyla, seyircinin ilgi odağını kaybettirmeden yapıyor. Yatta geçen ikinci bölüm çok çok iyi. Sınıf ayrımını burada iliklerimize kadar hissediyoruz. Üçüncü bölüm filmin ana konusunun işlendiği bölüm ama bu bölüm itibariyle hem tempo düşüyor, hem filmin kalitesi. 8/10 verecekken 7/10'a düşürme sebebim üçüncü bölüm oldu. Anlatmak istediği tamam, hatta çarpıcı bir son da sunuyor. Ama eksik bir şeyler var. Issız ada öncesi 5 dakika kusma sahnesi izliyoruz. Burada yönetmen “yenilen kalite yemeklerin çıkarılması” üzerinden mesaj veriyor ama adaya düşme kısmı biraz oldu bittiye getiriliyor. Oysa filmin 2,5 saat gibi bir süresi var. Üçüncü bölümde Filipinli karakter sempatik bir giriş yapsa da; insanın doğası gereği neye dönüşebileceğini göstererek bu sempatiyi nefrete dönüştürebiliyor. Zira ben de kendisinden bir miktar korkarak bitirdim. Filmin son 5 dakikası oldukça gerilimliydi. “Herkesin eşit olduğunu” vurgulayarak başlayan film, hikayenin gidişatıyla bu vurguyu da tepetaklak ediyor. Mesajları izleyiciyi yormadan vermesiyle, çarpıcı sahneleriyle beni içine çeken bir film oldu. Başrol oyuncusunun genç yaşta hayatını kaybetmesine de üzüldüm.