Konuş Benimle

Talk to Me, son yılların en etkili korku filmlerinden biri bence de. Filmin açtığı kapı, alışıldık “ruh çağırma” klişesini bugünün dünyasına o kadar zeki bir şekilde uyarlıyor ki, hem türün saf gerilimini veriyor hem de gençlik kültürünün tehlikeli sınırlarını gösteriyor. Hikâyenin merkezindeki “mumyalanmış el” ritüelinin kuralları —“Talk to me” diyerek kapıyı aralamak, “I let you in” ile içeri almak, 90 saniyeyi geçmeden bağlantıyı kesmek ve mumu söndürmek— hem basit hem acımasız. Kuralların bedeli var; film de tam burada yumruğunu indiriyor.

Bu hikâyeyi sadece “cin/ruh” anlatısı yapan şey değil, yas ve aidiyet temalarını çok canlı hissettirmesi. Mia’nın annesinin ölümünden sonra taşıdığı boşluk, arkadaş ortamının “viral” hevesi ve akran baskısıyla birleşince korku, duygusal bir trajediye dönüşüyor. Yönetmenlerin derdi sadece zıplatmak değil; karakterlerin verdiği hatalı kararların bedellerini soğukkanlılıkla izletmek. Filmin internet/parti kültürüyle kurduğu ilişki, sosyal onay arzusunun sınır tanımazlığına dair keskin bir yorum.

Oyunculuklar da bu duygusal ağırlığı taşıyor: Sophie Wilde (Mia) çıkışını güçlü bir performansla perçinliyor; Joe Bird (Riley) ve Alexandra Jensen (Jade) hikâyenin kalp atışlarını belirliyor. Miranda Otto’nun (Sue) sahneleri ise “ebeveyn çaresizliği” hissini çok net veriyor. Kısacası karakterler “korku sineması figürü” olmaktan çıkıp gerçek insanlara dönüşüyor.

Filmin arkasında, YouTube’daki RackaRacka kanalıyla tanınan Avustralyalı Philippou kardeşler (Danny & Michael) var. İlk uzun metrajlarında pratik efektleri, sert kurgu ritmini ve yer yer iç burkan bir dramayı çok dengeli harmanlıyorlar. “Eğlencelik şamata” değil; sosyal medya çağında boşluk doldurma arzusunun nasıl bir kabusa dönüştüğünü anlatıyorlar.

Yapımın yolculuğu da etkileyici: 2022’de Adelaide Film Festivali’ndeki özel gösterimin ardından 2023’te Sundance’in “Midnight” seçkisinde uluslararası prömiyerini yaptı; A24 hakları aldı ve 28 Temmuz 2023’te ABD’de vizyona çıkardı. Düşük bütçeli bir Avustralya korkusunun küresel ölçekte konuşulması boşuna değil.

Son sözüm: Talk to Me, jump scare avına çıkmayan; yerine, sınır aşmanın sonuçlarını kemiklerine kadar hissettiren bir kabus. Korkudan çok daha uzun yaşayan şey, final jeneriğinden sonra içe çöken o suçluluk ve yas duygusu.

Benim puanım: 8.5/10

Modern bir korku klasiği olabilir mi? Ben tam olarak emin değilim ancak finali dışında çok etkilendiğimi, gerçekten korktuğumu söyleyebilirim. Modern bir klasik olarak anmasam da öyle olan It Follows gibi filmlerin ayak ucuna yazabilirim. Filmin YouTube'da skeçler çeken bir ekipten çıkması da onu ilginç yapıyor. Hatta o kadar ilginç ki, yapılmamışın peşinde koşan A24 işi satın alıyor.

Talk to Me, klasik korku öğelerinin birçoğunu toparlayıp yine klasik bir korku senaryosu barındırıyor. Fakat onu özel yapan şey tüm bu öğelere ve senaryoya şekil değiştirmek suretiyle özgün bir boyut katması. Bir exorcism anlatısı var ama alışık olduğumuz gibi değil. Haunted teması var ama yine farklılaştırılmış. Öte yandan korku filmlerinde ana karakterin kötülüğe karşı temsili söz konusudur. Fakat burada onu da tersine çevirip, ana karakteri kötülüğün bir aleti olarak kullanıyor. Hatta film neredeyse tüm karakterlerini Ouija tahtası yerine koyuyor. Bu kez tahtadaki harfler değil, karakterler konuşuyor.

Bedenini ölü ruhlara teslim etme teması benim için çok rahatsız ediciydi. Bu intihara meyilli olmaktan da öte. Bu öyle bir bunalmışlık ve kimlik kaybı ki başka bir ruhun bedeninizde kimlik bulmasına izin veriyorsunuz. Üstelik bunun verdiği korku ve acıyı zevkle karşılıyorsunuz. Mia karakterinin rüyalarında yansımasını görememesi de bu kimlik kaybına işaret. Zira travmaları ve kayıplarıyla yüzleşmesine bile izin verilmeyen bir genç o.

Filmin öne çıkan bir diğer alt metni, sosyal medya eleştirisiydi. YouTube'da "porno yıldızı Riley Reid'in duş suyunu sattık" adlı videolar çeken bir ekibin bunu düşünmesi de ilginç. Bilirsiniz ki Instagram reels videoları 90 saniyeyle sınırlıdır. Talk to Me'nin ruhu bedene hapsetme sınırı 90 saniyedir. Aşarsanız ebediyen kalmak isterler. Aynı sosyal medyada gördüklerimizin artık ebediyen bilincimizde, düşünce yapımızda, duygularımızda kaldığı gibi. Kendi hayatımızdan çok başkalarının hayatını sevmek günümüzün en yaygın gerçeklerinden.

İkinci filme göz kırpmak için yapılan zorlama final, sıkıcı klişeye batmaktan kaçamayan bazı anlar, filmin evrenine davet aşamasında yeterince ikna edici olamaması gibi bazı sorunlar var. Fakat 2023'ün korku olaylarından biri olarak uzun yıllar anılacaktır.