Yes, God, Yes

Karen Maine, Yes, God, Yes filminden bir Wattpad hikâyesi çıkarmak istemiş ama konusu itibariyle olmamış gibi. İyi ki de olmamış. Tabii yönetmenimiz bu Wattpad filmini yapmakta kararlı olacak ki 2022 yılında Rosaline filmiyle Wattpad’e yakın bir iş ortaya koymuş.

Filmin içeriğine dönecek olursam; dram-komedi değil de sadece dram odaklı bir film olsaydı çok daha iyi olabilirdi. Çünkü filmin komedisi, komik olmak bir yana dursun, hikâyeye de hiçbir katkı sağlamıyor. “Dram kısmı ne kadar iyi?” diye sorarsanız, o da yeterli değil. Vermek istediği mesaj anlaşılıyor; ancak bu mesaj, aşırı klişeleşmiş bir formülle verilince izleyiciye geçmiyor.

Ayrıca 16 yaşındaki bir bireyin bu kadar saf olması da gerçeklikten oldukça uzak. Tabii ki daha küçük bir yaşla bu hikâye anlatılsaydı çok farklı şeyler konuşuyor olurduk—ki öyle bir anlatımı ben de istemem. Ama bu haliyle Alice’in saflık seviyesi, saf olmaktan çok, karakterin sanki bir engeli varmış gibi görünmesine sebep oluyor.

Filmin süresinin kısa olması da kendisini izletmesinde etkili. Boş vakitte izliyorsanız ve size mesajını gözünüze sokmayan bir film arıyorsanız, evet, izletiyor. Ama bence 2017’de çıkan 11 dakikalık kısa film bundan çok daha fazla şey anlatıyordu. Sadece anlatım değil; sinematografi ve renk paleti bile kısa filmde daha iyiydi. Çünkü o film komediden uzaktı, kendisini ve anlatmak istediğini ciddiye alıyordu.

2019 yapımı uzun metrajda ise hikâyeyi komediyle anlatmak istemişler. Daha renkli bir hava ve hafif titrek kamera tercih etmişler. Bu tercihler filmi ileriye taşımak yerine geri çekiyor. Çünkü anlatmak istediğini ciddiye almayan bir filmi biz neden ciddi ciddi izleyelim ki?