Ölüme Koşan Adam

Bu film özellikle ilk yarısında beni anakarakterle beraber kaçışın içine sokmayı başardı. Bence bu gayet başarılı bir ilk yarı demek. Ben burada beni irrite eden mantık silsilemi zedeleyen ufak bir noktaya değineceğim. Keşke bu detaylara da biraz ekstra özen gösterselerdi. 1 bu adamın otelini nasıl buldular hadi orada harika bir aksiyon sekansıyla bu soru işaretini kafamdan sildiler. Seni otelde bulan adam 2 adım sonra kanalizasyondan çıkınca nasıl bulamıyor. Hazır otel patlamasında öldüğü düşünülürken kanalizasyonda kalıp izole bir alan bulmaya gitmeliydi. 2 ulan seni Micheal Ceranın gizli tünelinde nasıl buldular. Açıklaması yok. Buda bence rasyonel silsileyi gerçekçiliği bozuyor. Kaçış anlamını yitiriyor. Mücadele değil, senaryo kolaylığı izliyormuşsun gibi oluyor. İyi bir kaçış filminde acaba yakalanacak mı sorusu hep canlı kalır. Aslında biraz daha The Fugitive gibi ilmek ilmek işlenseydi onun gibi 7.8 puanlara aday olurdu

The Long Walk filmi için yazdığım incelemede The Running Man filminin iyi olacağını düşündüğümü söylemiştim ki beklediğimi de aldım. Yine bir Stephen King uyarlaması olan The Running Man, komedi ve aksiyonu olabildiğince iyi harmanlayan, iyi bir aksiyon-komedi filmiydi. 1987 yapımı orijinal filmi izlemediğim için “hangisi neyi daha iyi yapıyor?” gibi bir karşılaştırma yapamıyorum ama filmin klişe aksiyon filmlerinin dışında iyi yaptığı farklı şeyler de var.

Ancak tüm bunların dışında, bu komedi ve aksiyonu destekleyecek yegâne şey olan senaryo vasattı. Bunun yanında zorlama gelen duygu sömürüleri ve diyalogları Edgar Wright’a asla yakışmayacak derecedeydi. Filmi izledikten sonra “belki de o kadar iyi değildi” dedim ve aslında filmi bu kadar keyifli kılanın Glen Powell olduğunu anladım.

Temelde, 30 günlük bir yarışmada hayatta kalmaya çalışan; üstelik bunu kızı için yapan bir adamı anlatan film, aslında klişe gibi görünmesine rağmen fena durmuyor ama sadece kâğıt üstünde fena durmuyor. Konu işlenişe geldiğinde sınıfta kalan birçok yer var. Filmin klişeden kaçınıp iyi yaptığı şeylerin yanında, klişeye sığındığı da birçok yer oldu. Spoiler vermeden örnek vermem gerekirse; “ana karakterimiz şans eseri hayatta kalıyor” desem yanlış olmaz.

Her ne kadar “övdüm mü gömdüm mü belli olmasa da”, kâğıt üzerinde iyi olmasına rağmen işlenişte çuvallayan bu film, en kısa tabirle eğlenceliydi. Buradaki asıl eleştirim, Cornetto Üçlemesi, Scott Pilgrim ve Baby Driver gibi filmlere imza atmış olan Edgar Wright’ın, kendi filmografisi için kötü sayılabilecek bir filme imza atmış olması.

Neyse… Son olarak, The Running Man, kitapta olandan çok daha az politik olan senaryosu iyi olmasına rağmen işlenişte tökezleyen; ancak izlemesi keyifli bir aksiyon-komedi filmiydi. Sıkıcı bir akşam oturup rastgele aksiyon filmi açarsın ya… işte bu onun bir tık daha iyi hâli.