Predator: Vahşi Topraklar

Hollywood’un sürekli kendi kuyruğunu yiyen franchise kültüründe, Dan Trachtenberg’in ''Prey'' ile başlattığı diriliş, Predator: Badlands ile adeta akademik bir sinema dersine dönüşüyor. Çoğu yönetmen bu tarz kült serilerde nostalji sömürüsü yapıp kolaya kaçarken; Badlands, seyircinin beklentilerini alıp onları tamamen farklı bir perspektifle, avcının kendi optiğinden yeniden kurguluyor.

Film, "aksiyon" ile "gerilim" arasındaki o ince çizgiyi kusursuz bir ritimle yönetiyor. Karşımızda sadece termal vizyonla etrafa ateş açan bir uzaylı yok; karşımızda çevresini okuyan, rakiplerinin zaaflarını analiz eden ve tıpkı bir usta satranç oyuncusu gibi hamlelerini birkaç adım öteden planlayan bir zeka var. Bu da filmi ucuz bir "slasher" olmaktan çıkarıp, yüksek oktanlı bir taktiksel gerilime evriltiyor.

Elle Fanning’in performansının getirdiği çift kutuplu dinamik ve bilimkurgu coğrafyasının o acımasız, yabancılaştırıcı atmosferi, serinin genetiğindeki "hayatta kalma" temasını çok daha varoluşsal bir boyuta taşıyor. Yönetmen, kurbanların pasif çığlıklarına değil, hayatta kalmak için gereken o acımasız ve soğukkanlı yetkinliğe odaklanıyor. Film, vahşeti estetize ederken bunu asla nedensiz bir kan banyosu şovuna dönüştürmüyor; şiddet, burada sadece ekolojik ve taktiksel bir zorunluluk.

Predator: Badlands; mitolojisine ihanet etmeden sınırlarını genişleten, kinetik enerjisiyle koltuğa çivileyen ve avla avcı arasındaki o kadim dansı, modern sinemanın en rafine görselliğiyle sunan kusursuz bir zafer turu.

Predator: Badlands, belki de bu yılın en iyi aksiyon-komedi filmi olabilir. Bunun yanında, yönetmenlik koltuğunda birçoğumuzun 10 Cloverfield Lane filmiyle tanıdığı Dan Trachtenberg oturuyor. 2022 yılında Prey ile iyi başlayan bu evren, bu yıl çıkan Predator: Killer of Killers animasyonu ile tek filmlik bir iyi film olmadığını kanıtlamıştı. Şimdi de Predator: Badlands ile en az Killer of Killers kadar iyi bir iş çıkmış ortaya.

İleride ne yaparlar bilmiyorum ama şimdilik evrenin geçmişine, geleceğine falan derinlemesine değinip çer çöp etmektense, direkt olay neyse izleyiciyi ona sürükleme tercihini sevdim. Yönetmenlik, sinematografi ve görsel efektler neredeyse kusursuz denecek seviyede.

Filmin komedi kısmına değinecek olursam, öyle aşırı espri bombardımanı falan değil; sadece yerinde mizah ile izleyiciyi irite etmeden eğlendirebilen bir mizahı vardı.

Kısacası, sinemada ama iyi bir salonda deneyimlenmesi gereken bir film olduğu kesin. Hatta bende tekrar izleyeceğim gibi duruyor.