Taksi Tahran

Cafer Penahi ve yaşadığı sansür sorunu. Sanata uygulanan baskı ve sansür her zaman farklı işlerin ortaya çıkmasını sağlıyor tıpkı bu filmde olduğu gibi. Filmde Abbas Kiyarüstemi’nin Dah/Ten filminden etkilenen yönetmen, taksiye binenler üzerinden bir İran tablosu oluşturmuş.

Çok saçma bir film. Böyle boş filmleri İran filmleri kategorisinde göstermek bile iğreti. İran Sineması muazzam bu filmler ise bu güzelliklere kötü örnek.

Gerçeğin gözüne öyle bir bakış atıyor ki bu film! Filmden öte bir deneyime dönüşüyor adeta!

Bırak anlam giydirmeyi adam İran'ı tüm gerçekliğiyle yere sermiş, bizde bunu yaparsın da izleyecek bir kitle bulamazsın. Ayrıca bu baskı ve Şeriat altında ( ki ben şeriatı kendi kılıflarına soktuklarına inanıyorum) adamlar gerçekten dünya standardında film yapıyor helal olsun.

Film, bana İran ve Türkiye'nin ne kadar birbirine benzediğini gösterdi, hem kültür hem de tartışılan sosyal konular olarak. Ayrıca Cafer Panahi'nin sesini Yılmaz Erdoğan'ın sesine benzettim.

Cafer Panahi ne tatlı adam ya film boyunca yüzünde hep bi gülümseme.

Yönetmenin daha önceOffsideveDayerehfilmlerini izlemiştim. Onlarda İran'da baskıcı rejimden etkilenen kesimlerin spesifik öyküsünü görmüştüm. Bu film de bu tema ile hareket ediyor ancak bunu belli bir konu etrafında değil de daha genel olarak ele alıyor.

Ancak Jafar Panahibu konuları işlerken bize sorunları/durumları iyiyden iyiye hissettiremiyor. Bir Asghar Farhadiizlerkenki gibi iliklerime kadar hissedemiyorum o tüm rahatsız olunanları. Bu filmde de bir türlü derinleşmiyor konu. Uzun zamandır İran sinemasını takip edenler göreceklerdir ki biz İran'ı bu gibi genel çerçevede anlatan ne filmler izledik. Beklentim yüksek değildi ama Taksi Tahran biraz hafif kaldı bana göre.