Benim Güzel Idaho'm

Shakespeare'ya ait olan eserin modernize edilmiş bir uyarlaması olan benim güzel idaho'm zengin kadrosu ve iyi bir hikaye malzemesine rağmen malesef beni sarmadı. Filmin durağanlığı ve gerek aile içi problemlerin, gerek sokakta vücutlarını pazarlayarak geçinmeye çalışan çocukların dramasını malesef iyi yansıtamamışlar. Bir yanda çocukken yaşadığı anneden ayrılığın travması ile yaşamaya çalışan Mike, diğer yanda zengin babanın asi çocuğu olarak kendi yolunu çizmeye çalışan Scott bulunmakta. Mike üzerinden bu travma ile yaşamanın zorluğu, ne kadar direnirse dirensin bir şekilde karşısına çıktığı, Scott üzerinden de bulunduğu ortamın şeklini istesen de istemesen de nasıl aldığın anlatılmaya çalışılıyor. (yani her ne kadar gay'lerin için olup onlar gibi davranıyor olsada özünde heteroseksüel olduğu konusunda direnci) Gus Van Sant bu kadar tiyatral bir uyarlama yerine sinema dramasına daha uygun bir uyarlama yapsaydı çok daha başarılı olabilirdi diye düşünüyorum.

My Own Private Idaho'da kendime en çok benzettiğim karakter (ve hatta sanırım uzun süredir ilk defa bir film karakteriyle bu kadar büyük bir bağ kurdum) Mike.

1. Babası abisi olan

2. Para kazanmak için vücudunu satan

3.Narkolepsi hastası

4.Eşcinsel, Mike.

Peki bu iş nasıl oldu? Sanırım bunda River Phoenix'in büyük bir etkisi var; zaten filmde ilk ağladığım sahneyi de o eklettirmiş. Gus Van Sant'ın dediğine göre Mike karakteri de filmin ana karakteri olarak yazılmamış lakin River Phoenix'in oyunculuğu ile bu kadar ön plana çıkmış. Belki de oyuncunun hayatını bildiğimden bu kadar etkilendim diyeceğim ama yok, Mike o kadar saf bir karakterdi o kadar çaresiz bir durumdaydı ki çıldırmak üzereydim.

Benim bu duygu yoğunluğunda asıl bahsetmek istediğim kamp ateşi sahnesi olacak, Mike?ın Scott'a duygularını itiraf ettiği sahne. O kadar saf bir itiraftı ki; "Seni gerçekten öpmek istiyorum"dan tutun "Bana para ödemiyorsun ama ben seni seviyorum"a kadar o kadar naif, o kadar içten ve diyalog arası boşlukları bile ayrı bir anlam kazanan sahneydi ki ağlamaya başladığımı bile algılayamamıştım. Aynısı Roma'da annesini ararken sürekli aynı binaya girip çıkmasında da oldu; kısacası baştan sona kadar Mike karakterine bir el uzatmak, yardımcı olmak istedim.

Van Sant sanırım son sahne için "Mike'ı yoldan kim aldı?" sorusuna "Seyirci kendi karar versin fakat kendi versiyonumda Mike'ı ben alıyorum," demiş. Ben de aynen böyle hissetmiştim ve sanırım bir yönetmenin izleyiciye verebileceği en özel hislerden biri de bu.

ah be river phoenix, ne güzel bir adamdın.

Her şeyden önce bir Shakespeare uyarlaması bu film. Ve gerçekten çarpıcı bir uyarlama. Bunda yönetmenin uçukluğu ve cesareti; farklı duruşunu herkese kabul ettirebilmiş ve saygı duyulan bir şahsiyet haline gelebilmiş olması büyük oranda etkili. Gus Van Sant, evet. Ve tabii ki diğer muhteşem karakter ise River Phoenix tarafından canlandırılıyor. Bu genç yeteneğin, genç bir şekilde hayata veda etmiş olması ise filmin ardından öğrendiğim hüzünlendiren bir gerçek. Hep demişimdir, yanlış zamanda doğmuş olduğumu. 20. yüzyılın cazibesi, bu filmdeki özgür tınıda kendisini bir kez daha iliklerinize kadar hissettirecek. River Phoenix'ten bahsediyorduk. Duyduğuma göre, başta bu kadar baskın bir şekilde yer almıyormuş rol yapacağı karakter; ancak Gus abimiz River'ın performansından oldukça etkilenince filmin merkezine oturuvermiş. Ve genç Keanu Reeves ile başrolü paylaşmış. Çok da iyi, çok da güzel olmuş. Bu acıklı, ürpertici, özgürlük dolu, umutlandırıcı ve hayata bakış açınızı türlü yönlerden etkileyecek filmi izlemenizi elzem kılıyorum.

Son olarak, ben de demezsem olmaz:

Have a nice day!