2 ay önce
OYUNCULAR
Tüm Oyuncular ve Teknik Ekip
Vladimir
Cynthia
Sid
John
David
Lila
Florence
YORUM YAZ
YENİ YORUMLAR
Tüm Yorumlar
Düşük puanlarına aldanıp izlemeyi bırakmadığım için memnunum. Kitabı bilmemekle beraber diziyi bir çırpıda ve keyifle izledim. Eksikleri var, tam olarak doyurmuyor. Ama genel olarak akıcı bir işlenişi var. Rachel Weisz bu rol için hem çok iyi olmuş, hem hala çok güzel, hem estetikleri dolayısıyla mimikleri garipleşmiş. Vladimir rolündeki eleman yerine farklı biri daha iyi olabilirdi. İki karakter arasındaki cinsel gerilim bana tam olarak geçmedi. Bölümler 25 dakika civarı olduğu için diziye 2 akşam yeterli oluyor. 6 ve 7. bölümlerde merak duygusu yükseliyor. Bazı karakterler neden var, neye katkısı var belli değil. Tutarsızlıklar olsa da tatmin edici bir son sunuyor.
Julia May Jonas’ın romanından uyarlanan Vladimir, modern kampüs politikaları, güç dengeleri ve arzunun doğası üzerine iddialı cümleler kurma vaadiyle yola çıkıp, sığ bir saplantı hikayesinde boğulan tipik bir kurgusal illüzyon. Rachel Weisz ve Leo Woodall gibi güçlü bir kadronun varlığı bile, senaryonun o amaçsız ve rölantide ilerleyen yapısını kurtarmaya yetmiyor.
Dizinin en büyük günahı, izleyicisinin vaktine saygı duymaması ve eylemsizliğe hapsolması. Ana karakterin dördüncü duvarı yıkarak seyirciye yaptığı itiraflar, ilk başta zekice bir anlatım aracı gibi görünse de; kısa süre sonra pasif bir zihnin, kendi patinajını haklı çıkarma çabasına dönüşüyor. Seyirci olarak bir kedi-fare oyunu, zihinsel bir satranç veya ahlaki sınırları gerçekten zorlayan bir manipülasyon beklerken; karşımızda sadece fantezileriyle gerçekliği birbirine karıştıran ve harekete geçmekten aciz bir profil buluyoruz.
Psikolojik limerence (takıntılı arzu) du ... Devamı
Dizinin en büyük günahı, izleyicisinin vaktine saygı duymaması ve eylemsizliğe hapsolması. Ana karakterin dördüncü duvarı yıkarak seyirciye yaptığı itiraflar, ilk başta zekice bir anlatım aracı gibi görünse de; kısa süre sonra pasif bir zihnin, kendi patinajını haklı çıkarma çabasına dönüşüyor. Seyirci olarak bir kedi-fare oyunu, zihinsel bir satranç veya ahlaki sınırları gerçekten zorlayan bir manipülasyon beklerken; karşımızda sadece fantezileriyle gerçekliği birbirine karıştıran ve harekete geçmekten aciz bir profil buluyoruz.
Psikolojik limerence (takıntılı arzu) du ... Devamı
Julia May Jonas’ın romanından uyarlanan Vladimir, modern kampüs politikaları, güç dengeleri ve arzunun doğası üzerine iddialı cümleler kurma vaadiyle yola çıkıp, sığ bir saplantı hikayesinde boğulan tipik bir kurgusal illüzyon. Rachel Weisz ve Leo Woodall gibi güçlü bir kadronun varlığı bile, senaryonun o amaçsız ve rölantide ilerleyen yapısını kurtarmaya yetmiyor.
Dizinin en büyük günahı, izleyicisinin vaktine saygı duymaması ve eylemsizliğe hapsolması. Ana karakterin dördüncü duvarı yıkarak seyirciye yaptığı itiraflar, ilk başta zekice bir anlatım aracı gibi görünse de; kısa süre sonra pasif bir zihnin, kendi patinajını haklı çıkarma çabasına dönüşüyor. Seyirci olarak bir kedi-fare oyunu, zihinsel bir satranç veya ahlaki sınırları gerçekten zorlayan bir manipülasyon beklerken; karşımızda sadece fantezileriyle gerçekliği birbirine karıştıran ve harekete geçmekten aciz bir profil buluyoruz.
Psikolojik limerence (takıntılı arzu) durumunu entelektüel bir sosla sunmaya çalışması, diziyi derinleştirmiyor, tam aksine anlatı ekonomisini felç ediyor. Bir hikayenin alt metninde otorite kaybı ya da statü endişesi olabilir; ancak karakterler bu temaları aktif, proaktif bir eylemle var etmiyorsa, ekrandaki her saniye izleyici için ağdalı bir zaman kaybıdır. Vladimir, ne psikolojik bir gerilim olmayı başarabiliyor ne de keskin bir kara mizah; sadece kendi kibrinde sürüklenen, rotasız ve gereksiz bir yapım.
Dizinin en büyük günahı, izleyicisinin vaktine saygı duymaması ve eylemsizliğe hapsolması. Ana karakterin dördüncü duvarı yıkarak seyirciye yaptığı itiraflar, ilk başta zekice bir anlatım aracı gibi görünse de; kısa süre sonra pasif bir zihnin, kendi patinajını haklı çıkarma çabasına dönüşüyor. Seyirci olarak bir kedi-fare oyunu, zihinsel bir satranç veya ahlaki sınırları gerçekten zorlayan bir manipülasyon beklerken; karşımızda sadece fantezileriyle gerçekliği birbirine karıştıran ve harekete geçmekten aciz bir profil buluyoruz.
Psikolojik limerence (takıntılı arzu) durumunu entelektüel bir sosla sunmaya çalışması, diziyi derinleştirmiyor, tam aksine anlatı ekonomisini felç ediyor. Bir hikayenin alt metninde otorite kaybı ya da statü endişesi olabilir; ancak karakterler bu temaları aktif, proaktif bir eylemle var etmiyorsa, ekrandaki her saniye izleyici için ağdalı bir zaman kaybıdır. Vladimir, ne psikolojik bir gerilim olmayı başarabiliyor ne de keskin bir kara mizah; sadece kendi kibrinde sürüklenen, rotasız ve gereksiz bir yapım.
Vladimir dizisine Benzer Dizi ekliyorsun.
Vladimir dizisini Kategorize ediyorsun.
Bu diziyi aşağıdaki seçenekleri işaretleyerek kategorize edebilirsin.
Vladimir dizisine Konu ekliyorsun.
DİZİ İLE İLGİLİ İSTATİSTİKLER
Arama sonuçları
Bu diziyi izleyen 20 kişi
Kullanıcı Bulunamadı...
ÜYE OL