Pluribus

İlk sezon, final bölümüne kadar genel olarak iyiydi, hatta birkaç bölüm çok iyiydi. Ancak, sezon finali tam bir hayal kırıklığıydı. Final bölümüne kadar dizi ağır ve yavaş ilerlese de olayın adım adım gelişeceğini ve sezon finalinin seyirciye elle tutulur, önemli şeyler vereceğini düşünüyordum o yüzden diziyi ağır ilerliyor diye eleştirenlere katılmadım hiç ama o sezon finali seyirciyle resmen dalga geçmektir, başka bir şey diyemiyorum çünkü sezon finali diye önümüze sunulan şey aslında konunun ilerlemesine fayda sağlayan, sıradan, boş bir bölümden başka bir şey değil. İlk yarım saat belki iyiydi diyebilirim ama sonralarında öyle saçma, öyle sırf uzatmak için konulmuş ve hikayeye hiçbir şey katmayan filler sahneler var ki, resmsen hayal kırıklığı. Sezon eğer 10 bölümden oluşsaydı ve bu bölüm 9.bölüm olsaydı işte o zaman iyi derdim, tam heyecanlı yerinde bitti, sezon finalinde önemli bir şeyler olur, ikinci sezonu merakla bekleriz derdim ama alakası bile yok. Şimdi biz bu sezon finali için mi 2 yıl yeni sezonu bekleyeceğiz? Bölümdeki her şeyi zaten ya biliyorduk ya da tahmin ediyorduk; yeni, önemli hiçbir şey yok. Bunun yerine boş boş iki kişinin arabesk klibi çekermiş gibi sahneleri var. Ondan sonra da dalga geçer gibi bir son sahne ve al sana final. Sezon finaline kadar diziden beklentim çok yüksekti, teoriler üretmek ve okumaktan keyif alıyordum, şimdi bu finalden sonra dizi hakkında hiçbir beklentim yok. Bu iki yıl içerisinde de zaten herkesin bu diziyi çoktan unutacağını ve heyecanını kaybedeceğini düşünüyorum. Dizi hakkında olumsuz eleştiri yapan herkes en başından beri dizi için çok yavaş ilerliyor, seyirciyle dalga geçiyolar derken haklılarmış onu anladım.

insanı insana insanla anlatan muhteşem bir dizi. “insan” kavramına dikkat çekiyorum, her şeyin özeti her şeyin bir aradalığı, farklı kavramların bir evrende buluşup bir olaydan hareketle vuku bulması gibi gibi... bundan sonrası spoiler içerebilir.

evet başlıyoruz. şimdilik üç bölümü izledim ve hissettiklerimi yazmak istedim. taze taze yazsam daha iyiydi, umarım toparlayabilirim.

1. pluribus, yani çokluktan tekliğe. bir kelimeyle koca imge dünyayı ifade ediyor aslında. ilk bölümde de bu kavramı yansıtıyor. tekleşmeye çalışmak, bizim aslında biz yani bir "tek"i ifade etmesi. hepimiz biliyoruz, hepimiz aynı hissediyoruz, aynı düşünüyoruz, seçimlerimiz olamaz, işleyişe hizmet et. bunu birçok şeye uyarlayabiliriz tabii bu kavramı.

ilk bölümde ne oluyoruz şaşkınlığı yaşamadım değil. bir sinyal alınıyor, o nedir vs heyecanlanıyoruz. sonra bir kitap imza günündesiniz, oldukça farklıydı, fakat sonra sonra olaylar gelişiyor ve bağlantıları kurmaya başlıyorsunuz. bir de bakmışsınız siz hariç herkeste tuhaf titremeler var. yalnızlık mı desem, çaresizlik mi desem... tüm duyguların karmaşıklaştığı o anlar. empati yaparsanız işte orada heyecan başlıyor. gerçekten böyle bir şeyle karşılaşsaydınız ne yapardınız? o duyguları yaşatan muhteşem bir senaryo. belli bir grup yok, başta tek olduğunuzu sanıyorsunuz ve yapayalnızsınız. sanırım siz de doğruca o güvenli saydığınız alana, eve giderdiniz. camları bile kapatmaya çalışırdınız, çünkü pencereleriniz dünyaya açılan aracınız. ama görmezseniz kapatırsanız biraz himaye etmiş olursunuz kendinizi, görmemek fikri sizi rahatlatır değil mi? gözlerini kapat, seçim yapma. tek bilinçten yönetil ve sadece yaşa.

doğal olarak her şeyden korkardınız, ama bir bakıyorsunuz ki herkes size hizmet etmeye çalışıyor, safına çekmeye çalışıyor. gerçek dünya düzeninde de böyle midir? sizden yararlanmak isteyen, onlar gibi olmak isteyenlerin bir kısmı ılımlı yaklaşabilir, bu da bir strateji.

2. kendi seçimlerimizle mi yaşıyoruz? carol o delirme kaoslu ortamda, adam korsan kadını yanında istediğinde carol onu seçim yapması için zorluyor, her şeyi bilebiliyorsa buna da cevap verebilir diyor ve isterse kalabilir diyor. hanımefendi ısrarla carol'dan izin istiyor, seçim yapmıyor.
pirate lady diyor ki "seçim yapamayız. seçim yaparsak bu ikinizden birine zarar verir." vuruldum, aşırı etkileyici bir bölüm sonuydu. yine adına, fikrine hizmet eden müthiş diyaloglar, dopdolu verimli bir dizi. seçim yaptığımızı mı zannediyoruz yoksa ortak bilince mi hizmet ediyoruz aslında seçimlerimizde? seçimlerimizde özgür müyüz?
seçim yapmak kimimize ağır gelir, bana da. ve çok da kararsızız. belki de neyi seçersek seçelim seçilmeyenden biraz eksik kalacağız, sonunu/geleceğini düşünüyoruz. ve bu yüzden seçimin ağırlığı bunlardan olabilir mi...
bende asıl aydınlanmayı, tutkuyu ve diziye bağlanmayı sağlayan ikinci bölümdü. her kavramı o kadar güzel kapsamış ve kullanmış ki... sizin gibi başkaları olduğunu da öğreniyorsunuz dünyada, umut verici değil mi? ama aynı gayede mi, anlam arama ve çözüm arama peşinde olacaklar mı sizin gibi? belki yine yalnız kalacaksınız tıpkı anlaşıldığımızı sandığımız ama günün sonunda eve döndüğümüzde yine kendi karelerimizde kaldığımız gibi.

bölümün sonundaki neşeli türkçe şarkı. dizi tam bir hayat gibi işte. endişe, korku, yalnızlık, çaresizlik, neşe, hüzün...

ayrıca kim wexler de bu role müthiş yakışmamış mı... analitik zekasıyla, bakışlarıyla, duruşu ve olaylara tepkisiyle.