Billionaires' Bunker

Álex Pina'nın eserlerinde artık bir "imza" haline gelen unsurlar var: yüksek konseptli, izole edilmiş bir mekân, sürekli artan bir tempo, etik sınırları zorlayan karakterler ve her bölüm sonunda izleyiciyi dumur eden "cliffhanger"lar. Ancak El Refugio Atómico'da bu formülün ruhunu yitirdiğini görüyoruz. Başarı, formülü uygulamakta değil, o formülü hikayenin organik bir parçası haline getirmekte yatar bana göre.

La Casa de Papel'i muazzam yapan şey, sürekli artan aksiyonun ardında, her karakterin derin ve duygusal bir motivasyona sahip olmasıydı. Berlin'in trajedisi, Profesör'ün vicdanı, Nairobi'nin annelik arzusu... Bu duygusal derinlik, temposu ne kadar yüksek olursa olsun, dizinin sağlam bir zeminde kalmasını sağlıyordu.

El Refugio Atómico'da ise, maalesef Pina formülünün bu duygusal derinlik pahasına kullanıldığını hissediyoruz. Hikaye, "nükleer sığınak" gibi yüksek ve ilgi çekici bir fikir üzerine kurulsa da, karakterler o kadar hızlı olay örgüsüne feda ediliyor ki, izleyici onlarla gerçek bir bağ kurmakta zorlanıyor. Her şey mekanik ilerliyor; bir karakter sadece olay örgüsünü ilerletmek için var oluyor. Bu durum, diziyi iyi bir fikir üzerine kurulu, ancak muazzam bir duygu taşımayan, sadece izlenebilir kılan bir yapıma dönüştürüyor.

Unutmamalıyız ki, La Casa de Papel gibi global bir fenomene ulaşan eserin ardından gelen her iş, ister istemez o zirveyle karşılaştırılacaktır. El Refugio Atómico, teknik olarak iyi çekilmiş, temposu düşmeyen ve kurgusuyla yetkin bir dizi olabilir. Ancak o muazzamlık seviyesine erişemediği için, benim gibi sinema estetiğine düşkün bir izleyicinin gözünde, hak ettiğinden daha aşağıda kalması kaçınılmaz.

Tüm bunlara rağmen, dizi kesinlikle boş değil; aksine birkaç bölüm sonra “peki ya şu karakter ne yapacak?”, “arkasındaki sır neymiş?” gibi merakları diri tutabilmesi büyük artı. İzlerken sıkılmıyorsun; sahne geçişleri, görsel detaylar ve oyuncuların çabası diziyi eğlenceli kılmayı başarıyor.