Days of Being Wild

Bu kadar övülmüş olmasına rağmen filmin çok başarılı olmadığını düşünüyorum. Hükümetin ailesini göçe zorlaması üzerine evlatlık verilmiş olan bir çocuğun annesini bulabilmek için üvey annesine yaptığı psikolojik zulmün yanında sevdiği kadını bulabilmek için (yada gerçek aşkı) kadınlarla geçirdiği ilişkiyi anlatan film izlerken sanki sıradan bir serserinin hayatını izlediğinizi fark ediyorsunuz. Filmde tek başarılı bulabildiğim nokta filipinlere göç etmiş olan annesinin onunla görüşmek istememesi üzerine -ki neden görüşmek istemediği de muamma- adamın hayal kırıklıkları ile döndüğü sahne ve sahte pasaportları almak için buluşmaya gittiği mekandaki sahne -ki bu sahneyi güzel yapanda çalan müziktir ve filmde saçmalığın daniskası dediğim kısımsa adamı trende vurduklarında bir allah'ın kulununda tepki vermemesi, sanki orda günlük rütinmiş gibi davranılması. Filmin vasat seviyesinde kaldığı kanaatindeyim.

Wong Kar-wai aslen Çinlidir, zamanında hükümetin ailesini göçe zorlaması Hongkonga göç etmiştir. Wai, Hongkongta yaptığı sinemasıyla uluslarasadı tanınır. Filmli ulusaşırı ülkelerde de gösterime girmiş ve can film festivalinde ödül alan ilk çinli yönetmendir.
Auteurizm çerçevesinde ele alınacak bir yönetmen olan Wai sinemasının özellikleri renkler, müzik ve sinematografisidir. Yönetmenin her filminde tarzını fark edebilirsiniz.
Wai seyirci ile arasındaki mesafeyi parçalayarak seyircinin izlediği film olduğunu hatırlar.
Söz konusu olan Vahşi Günler filminin konusu Bir zamanlar evlatlık verilmiş bir çocuğu büyüdükten sonra annesini bulmak istemidir. Aslında filmin anlatılacak öyle tek bir hikayesi yoktur. Film iskelet hikayesidir bahsettiğim bunun dışında ise yan öykücükler filmde çoktur.
Asıl kahramanımız York hercai hovarda bir şekilde gezer. York annesini aramadan önceki hovarda çapkın hallerini, ve beraber olduğu kadınların geleneksel toplumsal rolleri içinde sinik bir karakter olarak davranmalarını görürüz.
filmde bir leitmotif de var; üç defa ayrı sahnelerde yeşil palmiyeler gösterilir.
filmdeki iç monologları, müziği, renkleri ve slow motioni çok iyi kullanır.
Filmin atmosferine biraz belirsizlik ve sıkıştırılmıştık hakim. Karakterlerin yatarken baş aşağı çekilmesiyle de sinematografi bunu pekiştirtiyor.