Adsız Aşıklar

Vay, çok güzel dizi. Funda Eryiğit’i çok severim. Halit Ergenç’le çok iyi ikili olmuşlar. Halit Ergenç, Cem karakteriyle şov yapmış. Cem’in bazı özelliklerini kendime benzetmem beni hem mutlu, hem mutsuz etti. Annesiyle diyalogları çok güldürdü. Bölümler ilerledikçe dizi iyice açılıyor. Hüzün de, mutluluk da barındırarak hayata dokunuyor. İnsan, içindeki çokça duyguyu bulabiliyor. Geçmiş travmalarını hatırlıyor. Bir gün yeniden aşık olacağını veya geçmişte güzel aşklar yaşadığını hissediyor. İzlerken mutsuz bir çifte bile özendiğim oldu. Kendine has bir mizah anlayışı da var. İlişkiler hakkında çok güzel tespitler ve replikler var. Diyaloglar genel olarak boş değil. “Bu devrin şeytanı yalnızlık” diyerek başlıyor. “Fiziksel acı aşk acısının en iyi panzehiridir.” repliği de gülümsetti. Şişman Cem hikayeye çok iyi yedirilmiş. Yan karakterler ve konuk oyuncular çok başarılı. Son bölümdeki terzileri sevmemiştim, onu da iyi bağladılar. Fakat finali biraz klişe kaldı. Sırf ikinci sezon gelecek diye tahmin edilebilir bir finale gerek yoktu. Kadınlar bir şeye inandırmak ve sonrasında yarım bırakmak konusunda epey iyiler. En sevdiğim detaylardan biri ise; fantastik bir kurgu olmasına rağmen yapılan tıbbi testler gerçek gibi hissettiriyor. Ulan keşke böyle testlerle kim kime ne kadar aşık görebilsek… Aşkından ölüp bitenleri görürdük. Eminim halihazırda ilişkisi olan birçok insan düzeni ve rahatı bozulmasın diye testleri yaptırmak istemezdi. Şarkılarla aşk acısı çektirme yöntemi de çok iyi bu arada.