Samsara

Yani gelde şimdi filmin nasıl bir zaman kaybı olduğunu anlat...

Tashi, çocuk yaşta manastıra verilmiş, yıllarca meditasyon yaparak büyümüş biridir. Meditasyon döneminden çıktıktan sonraki arzularını bastırma sürecine geçildiğinde film ortaya çıkan iki yolu görmemizi sağlıyor. Aydınlanma için, arzu bastırılmalı mı? yoksa deneyimlenip aşılmalı mı?. Tashi'nin bu unsuru sorgulama süreci ilk erekte olarak uyanmasıyla başlıyor. Fakat ihtiyar keşişin çizdiği erotik çizimleri görünce anlıyor ki arzuları her ne kadar bastırsan da beden-bedendir arzular yok olup gitmez. En nihayetinde bastırmak yerine deneyimleme yolunu seçiyor. Yakınlardaki kasabadan gizli şekilde seks yaptığı Pema ile evlilik deneyimini yaşamaya başlıyor.

Tabi olaylar böyle bitmiyor. Gerçek hayata atılmak beraberinde çalışmak, çocuk sahibi olmak, insan ilişkileri gibi unsurları da getiriyor. Film meditasyon temasıyla başladığından olsa gerek film boyunca her konuyu spiritual bir havada anlatıyor (ve bu anlatış biçimi yer yer çok sıkıcı olabiliyor. Film en az 45dk daha kısa olmalıydı diye düşünüyorum).

Neyse, son quartera geçildiğinde diyelim, Tashi, yaşaması gereken deneyimi yaşamış ama aşamamıştır. Bu yüzden de genç başka bir kadına sulanmaya başlar. Sujata ile olan karısını aldatma girişiminden sonra anlar ki her iki yolda aslında aydınlanmanın yolu değildir. Başka bir yol olmalıdır. Film böylece Tashi'nin herşeyi terk edip yola çıkmasıyla biter. Budist alegojiler, erotik sahnelerin neredeyse meditasyon kıvamında olması, himalayalardan manzaralar dışında filmden pek hoşnut olduğumu söyleyemem. Yeter artık bit diye diye izledim desem yeridir.