Erkekler Sarışın Sever

Howard Hawks imzalı Gentlemen Prefer Blondes, 50’ler Hollywood’unda müzikal/komedi türünün en bilinen örneklerinden biri. Ancak kesinlikle benim kafama göre bir film değil. İlk izlediğimde de sevememiştim, bu ikinci denememde de pek değişen bir şey olmadı.

Filmin en büyük problemi, dönemin komedi anlayışında sık gördüğümüz gibi, hikâyeye neredeyse hiç özen gösterilmemesi. Olay örgüsü geri planda; filmin asıl amacı müzikal numaralarla sizi etkilemek. Evet, Marilyn Monroe gibi bir efsane başrolde olunca bu formül kâğıt üzerinde çalışır gibi görünüyor ama işte, bana yetmedi.

Şimdi, burada Marilyn’den bahsederken aklım ister istemez Kennedy’ler, CIA-FBI iddiaları, ölümünün intihar değil cinayet olabileceği teorilerine kayıyor ama konuya sadık kalayım. Gentlemen Prefer Blondes, bir hikâye anlatmaktan çok, şarkı-dans setleri arasında gezinmeniz için var gibi. Neredeyse “farklı farklı klipler izliyormuşsunuz” havası veriyor.

Bununla birlikte, filmin hakkını yemeyelim: müzikal kareografiler dönemin standartlarına göre çok iyi işlenmiş. “Diamonds Are a Girl’s Best Friend” sahnesi sinema tarihinin en iyilerinden. Marilyn’in pembe elbisesi, koreografi ve kamera hareketleri kusursuz. Jane Russell’ın havuz sahnesi de o kadar doğal ki, planlı mı yoksa doğaçlama mı kestirmek güç. Bu doğallık, karakterine de cuk oturmuş.

Teknik tarafta ise set tasarımları ve kostümler gerçekten başarılı. Renk paleti, 50’ler Technicolor’ının tüm ihtişamını sergiliyor. Müzikal numaralar arasında o dönemin Broadway etkisi hissediliyor.

Benim gibi hikâye odaklı bir izleyiciyseniz film sizi tatmin etmeyebilir. Ama dönemin Hollywood müzikallerine, star sistemi kültürüne ve Marilyn Monroe’nun kariyerinde ikonlaşan anlara tanıklık etmek istiyorsanız, bu film bir zorunluluk gibi. Hikâyesiz ama gösterişli… tam bir 50’ler Hollywood’u.