Arkadaşımın Evi Nerede? Yorumları

Zaman geçirdiğimiz şu hayatta hiçbir şey bir çocuğun masumiyetiyle yarışamaz. Dilerim güzel büyür bütün çocuklar.

Seninle tanışmak, seni izlemek ne kadar güzeldi.. Üzerine aşk mektupları yazılabilecek bir kıymetli eser. Lütfen siz de izleyin.

Abbas,sinemanın yönetmenin sanati olduğunu kanıtlıyor. Bu kadar basit bir konudan böylesine derin sosyolojik çıkarım yapmak kendisine has bir durum. Çocuk ve otorite üzerine bu anlatım mutlaka izlenmeli.

Fedakarlık nedir ? kimin için yapılır ? Abbas Kiarostami bizi sekiz yaşındaki bir köy çocuğunu yerine koyuyor ve sınıftaki arkadaşının defterini yanlışlıkla alan ve o defteri çocuğa götürmesini izliyoruz aslında filmin olayı tamamen bu ama Abbas Kiarostami sinemasının bence temel olayı duygulardı filmi izlerken arkadaşlık duygusu kaybolmak yalnız kalmak ve yaş itibari ile fikirlerini saygı duyulmaması gibi duygu ve eylemleri çok güzel şekilde filme aktarmış filmde gerici bir olay yok ama öğretmenin ödev bakma sahnesinde çocukların duygularını ve itibarlarını azarlarken görmek hem sinir bozucu hem de duygu yüklü bir sahneydi. Abbas Kiarostami her zaman duygu yüklü filmler yapmıştır temel derdi sevgi bu filmde de arkadaş sevgisini çok güzel bir şekilde gösteriyor.

Filmin temasi disiplin fetisi idi benim icin. Filmin basindan sonuna ucu bucagi olmayan bir disiplin fantezisi izliyoruz: yetiskinler dünyasindan firlayan, kaosun icinde var olmaya calistikca daha da kaos yaratan bir disiplin fantezisi. Adeta bir sapkinlik. Ve tüm bu carpik düsüncelere carpa carpa yolunu bulmaya calisan, duygusal ve kafasi karismis bir cocuk.
Acilar ve isik yine harika kullanilmis. Oyunculuk mükemmel!

Çocuğun birey olmaktan öte görülüp her şeye itaat edecek bir mini-insan olarak yer aldığını serzenişle izlesem de kendi çocukluğumdan anıları gün yüzüne çıkarması ve defterin içindeki papatyayla birlikte yüzümü gülümseten, içimi yumuşatan nefis bir seyir idi.

Çocuksun. Ödevini yapmamışsın ve ödev kontrolünde sıra sana geliyor. Veya çocuksun. İzinsiz evden çıkıp gitmişsin, hava kararmış, endişen artıyor. Veya yine çocuksun; çocuk olduğun için kimse seni görmüyor, dinlemiyor ve sana inanmıyor hepsini tedirginlik içinde takip edebilirsiniz

Filmin başına baktığımızda bile çocuklara ne kadar yüklendiğimizi anlıyoruz. Köydeki hayat yetmiyor şehre gidince hayatlar düzelecek sanıyoruz. Oysa, arkadaşına yardım etmek ve onu zor durumda bırakmamak, olumsuz vaziyet varsa oradan kurtarmaya çalışmak yeterlidir bir hayat için. Bunu bir çocuk net olarak bilirken biz bilemiyoruz. Hayatın bizim bildiğimiz gerçeklerini de o çocuklar bilmiyor. Bilmelerine de gerek yok. Biz onlardan öğrenebilsek keşke. Ama bizler onlara şiddet uygulayarak hayatın berbat bir yer olduğuna inandırıyoruz onları!

" Allah’ın hakkı üçtür " öyle mi diyeceğiz Ahmed ? Yoksa direnecek miyiz bu disipline, bu ahlaka bu köteğe ? Canım Ahmed’im.. Sonunda mutluluktan hayran olup tebessüm ederken yanacak hep bir yanımız.