Brooklyn'e Son Çıkış

90'ların ortasında artık tarihin tozlu sayfalarında kalan Kanal 6 ve HBB(eyçbibi) isimli tv kanalları bu filmi nedense kısa bir zaman dilimi içerisinde döndürüp döndürüp göstermişlerdi. Şimdi düşününce çok enterasan geliyor bu durum. Geliyor çünkü o sıralar karma ekonomiye sahip bir ülkeydik ve liberal ekonomiye giriş derslerinin başındaydık. Dolayısıyla yeni sermaye sahipleri oluşmalıydı ve KİTlerin zararları daha çok ön plana çıkarılmalıydı. Oysa ki bu iki özel tv kanalı yayın politikalarına ters bir şekilde bu filmi gösteriyorlardı. Tahminimce o dönemki yayın yönetmenleri 69 kuşağından falandı. Yoksa neden içinde bol bol sendika, işçi hakları lafları geçen aynı zamanda başkarakterleri fahişe ve sübyancı olan filmi prime time da göstersinlerdi. O zamanlar içimdeki sanat aşkından ziyade tv tanıtımında filmdeki Tralala karakterinin göğüslerinin bol bol gösterilmesinden dolayı filmi izlemiştim. Ancak nasıl ciltte bezenek oluşuyorsa Tralala'nın başına gelenleri görmek de zihnimde göçeneklere sebep olmuş durmaksızın ağlamıştım. Tabi buzlama/sahne kesme teknolojisi yoktu o devirde.

Film hükümet konaklarına benzer soğuk çekim tarzı olan alman yönetmen Uli Edel'in sayesinde atmosferiyle insanı boğmak konusunda son derece başarılı. Bu sayede yıllar sonra izlendiğinde dahi etkisinden hiç birşey kaybetmediğini görüyorsunuz. Ama bence asıl başarısı tüm karakterleri hakkıyla tanıttıktan sonra finalde kaybetmeye mahkum karakterleri acımasızca dibe vurdurması. Özellikle sistemin artığı olan Tralala'nın sonunu izlemek Requiem For a Dream daki Marion karakterinin düştüğü durumdan çok daha acı verici. Bu bağlamda aynı yazarın kaleminden çıktığından dolayı herhaliyle Requiem For a Dream i, bu filmin devamı olarak görmek mümkün. Ayrıca günü kurtaran işçi yığınlarının görüntüleri eşliğinde çalan Mark Knopfler bestesi duyup duyabileceğiniz en hüzünlü melodilerden...