Grotesque

Bu filmi anlatmanın en dürüst yolu şu: Grotesque’in ne hikâye anlatmak, ne karakter tanıtmak, ne de atmosfer kurmak gibi bir derdi var. Baştan sona tek amacı mide bulandırmak. “Gel birkaç sert sahne çekelim, millet kussun yeter” kafasında yapılmış ve öylece bırakılmış bir iş gibi.

Karakterler? Yok. Daha yeni tanışıp flört eden bir çift bir anda kaçırılıyor ve gerisi sadece aklını yitirmiş bir doktorun onlara işkence etmesini izlemekten ibaret. Evet, sahneler iğrenç, evet mideni kaldırıyor… ama hepsi bu. Beyin yok, ruh yok, amaç zaten hiç yok.

Rahatsız edici filmler bazen bu sertliği bir şey anlatmak için kullanır. Mesela A Serbian Film — savunduğumdan değil, yanlış anlaşılmasın — ama en azından bir teması vardı. Grotesque ise koca bir boşluk. Tek yaptığı durmadan dürtmek: “Hadi bakalım, bu sahne yeterince iğrenç oldu mu?” Sanki bu sinema sanatıymış gibi.

Buna “film” demek bile fazla cömert. Daha çok, ucuz ve vahşi sahnelerin rastgele yapıştırıldığı bir şiddet kolajı gibi. Sanki “en mide kaldırıcı ne çekebiliriz?” diye düşünülmüş, sonra da eldeki parçalar aceleyle birleştirilmiş. Hatta senaryoyu yazan kişinin bile ne yapmak istediğini bilmediği çok net.

Tüm film boyunca en ufak bir duygusal bağ kuramıyorsun çünkü seni içine çekecek bir temel yok. Ne derinlik var, ne yapı, ne de bir ivme… sadece 70 dakikalık koca bir hiçlik.