Locked Up

Dizi, naif, aşık olduğu adam tarafından kandırılmış ve kendini demir parmaklıklar ardında bulan Macarena Ferreiro'nun hikayesiyle açılıyor. O sarı tulumu ilk giydiğinde gözlerindeki korku, o "Bambi" lakabını sonuna kadar hak eden masumiyeti, hepimizin başlangıç noktasıydı. Dürüst olalım, ilk başta "bu kız burada nasıl hayatta kalacak?" diye düşündük.
Ancak Vis a Vis'in dehası tam da bu noktada başlıyor. Cruz del Sur hapishanesi, bir ıslah evi değil, doğal seçilimin en acımasız şekilde işlediği bir vahşi yaşam alanı. Ve Macarena, hayatta kalabilmek için o masumiyetini bir yılanın derisini değiştirmesi gibi üzerinden atmak zorunda kalıyor. Onun dönüşümü, dizinin bel kemiği adeta. Korkak bir ceylandan, avcılarını avlayan yaralı bir dişi aslana evrilişini izlemek, hem rahatsız edici hem de inanılmaz derecede tatmin edici bir seyir zevki sunuyor. O artık sadece Maca değil; o, sistemin yarattığı bir canavar, bir hayatta kalma uzmanı.

Ve sonra Zulema var... Sadece bir kötü karakter değil, bir ikon. Najwa Nimri'nin o devleşen performansıyla hayat bulan Zulema Zahir, televizyon tarihinin gördüğü en kompleks, en zeki ve en tehlikeli anti-kahramanlardan biri. O bir akrep; ne zaman sokacağı belli olmayan, kendi kurallarıyla oynayan, zekasıyla herkesi bir piyon gibi yöneten bir stratejist. Onu salt kötü olarak görmek, karaktere yapılan en büyük haksızlık olur. Zulema'nın kendi ahlak anlayışı, çarpık da olsa bir onur kodu ve kırılganlığını gösterdiği nadir anlar var. Macarena ile olan ilişkisi ise dizinin dinamosu. Bu, basit bir düşmanlık değil; birbirini yok etmeye çalışırken aslında birbirini en iyi anlayan, birbirini dönüştüren iki gücün ölümcül dansı. Onların arasındaki o nefretle karışık saygı, o gerilim hattı, diziyi ayakta tutan en sağlam sütun. Birbirlerinin hem zehri hem de panzehiri oldular.

Vis a Vis, hikayesini tamamen kadın karakterler üzerinden anlatma cesaretini gösteriyor. Ve bunu yaparken hiçbir klişeye sığınmıyor. Saray'ın (Alba Flores) o deli dolu sadakati, Rizos'un (Berta Vázquez) bitmeyen umudu ve aşk arayışı, Sole'nin anaçlığı, Anabel'in çıkarcı kötülüğü... Her bir karakter, o hapishanenin duvarlarına sinmiş farklı bir ruhu, farklı bir trajediyi temsil ediyor.
Dizi, kadınlar arasındaki dostluğun, rekabetin, ihanetin ve dayanışmanın en çiğ, en filtresiz halini yüzümüze bir tokat gibi çarpıyor. "Marea Amarilla" (Sarı Gelgit) dedikleri o dayanışma ruhu, sistemin onlara dayattığı her şeye karşı bir başkaldırı aslında.

Vis a Vis'i bu kadar özel kılan şeylerden biri de asla tek bir türe ait olmaması. Evet, bir hapishane draması ama aynı zamanda nabzı bir an bile düşmeyen bir gerilim, zekice kurgulanmış bir soygun hikayesi, yer yer absürtlüğe varan bir kara komedi ve paramparça olmuş ruhların psikolojik bir analizi. Yönetmenlerin kullandığı klostrofobik kamera açıları, hızlı kurgu ve o meşhur jenerik müziği, sürekli diken üstünde olmamızı sağlıyor. Orange Is the New Black ile karşılaştırılsa da bu karşılaştırma çok yersiz. OITNB bir dramedi ise, Vis a Vis boğazınıza yapışmış bir adrenalin yüklü gerilimdir.

Vis a Vis'i unutulmaz kılan şey, anlattığı kaçış planları ya da şok edici ölümlerden ziyade, insan ruhunun en karanlık köşelerine yaptığı cesur yolculuktur. Bize "eğer bütün kurallar ortadan kalksaydı, hayatta kalmak için ne kadar ileri giderdin?" sorusunu sordurur. Macarena ve Zulema'nın hikayesi, El Oasis ile veda etmiş olsa da, onların Cruz del Sur'un avlusunda birbirlerine attığı o ilk bakışın yarattığı elektrik, izleyicinin zihninde sonsuza dek kalacak.